تأیید برگزاری رویداد تاریخی UFC در چمن جنوبی کاخ سفید در ۴ ژوئیه، نقطه عطفی بزرگ در سیاست

در دویست و پنجاهمین سالگرد تأسیس ایالات متحده، چمن جنوبی کاخ سفید به یک میدان مبارزه مدرن تبدیل شده است. امشب، سازمان یو‌اف‌سی (UFC) رویداد «UFC Freedom 250» را برگزار خواهد کرد که اولین بار است یک رویداد ورزشی حرفه‌ای در محوطه ریاست جمهوری برگزار می‌شود. این رویداد که همزمان با روز استقلال و جشن‌های گسترده‌تر دویست و پنجاهمین سالگرد «America250» است، یک نقطه عطف فرهنگی خیره‌کننده برای هنرهای رزمی ترکیبی محسوب می‌شود. ورزشی که در دهه ۱۹۹۰ توسط قانون‌گذاران به عنوان یک نمایش حاشیه‌ای رد شده بود، اکنون به معنای واقعی کلمه به مقر قدرت اجرایی آمریکا دعوت شده است.[1][2][6]

تغییر فیزیکی چمن جنوبی در تاریخ عمارت اجرایی بی‌سابقه است. برگزارکنندگان یک سایبان فولادی ۹۲ فوتی (حدود ۲۸ متری) و ۶۰۰ تنی – که توسط خدمه ساختمانی «پنجه» (The Claw) نامیده شده – برپا کرده‌اند تا اوکتاگون و مبارزان را از عوامل جوی محافظت کند. زیر این سازه عظیم، قفس سنتی یو‌اف‌سی قرار دارد که توسط جایگاه‌های موقت طراحی شده برای نگهداری حدود ۴۵۰۰ تماشاگر احاطه شده است. تماشاگران ترکیبی دقیق از وزرای کابینه، میلیاردرهای فناوری، قانون‌گذاران، و تقریباً ۱۲۰۰ پرسنل نظامی فعال خواهند بود که صندلی‌های ویژه‌ای برای این مناسبت تاریخی به آن‌ها اختصاص داده شده است.[1][3]

کارت مبارزات خود به گونه‌ای طراحی شده است که با ماهیت تاریخی مکان مطابقت داشته باشد و برخی از بزرگترین نام‌های ورزش‌های رزمی را در خود جای داده است. در رویداد اصلی، ایلیا توپوریا، قهرمان سبک‌وزن شکست‌ناپذیر اسپانیایی، از عنوان خود در برابر جاستین گیجی، قهرمان موقت آمریکایی، در یک مبارزه حساس برای یکپارچه‌سازی عناوین دفاع خواهد کرد. رکورد بی‌عیب و نقص و بوکس فنی توپوریا در برابر قدرت ناک‌اوت افسانه‌ای و فشار بی‌امان گیجی آزمایش خواهد شد. این مسابقه نه تنها پادشاه بلامنازع سبک‌وزن را مشخص می‌کند، بلکه نوعی نمایش پرهیجان را تضمین می‌کند که یو‌اف‌سی برای اولین نمایش خود در کاخ سفید وعده داده بود.[3][4]

رویداد هم‌اصلی شاهد نبرد غول‌ها خواهد بود؛ جایی که الکس پریرا، ستاره برزیلی، وزن خود را افزایش داده تا با سیریل گان، مبارز فرانسوی، برای قهرمانی موقت سنگین‌وزن روبرو شود. برای پریرا، پیروزی او را به اولین قهرمان سه‌وزنه تاریخ یو‌اف‌سی تبدیل می‌کند و لایه‌ای دیگر از اهمیت تاریخی به این شب می‌افزاید. گان که به خاطر حرکات پای گریزان و موی تای فنی‌اش شناخته می‌شود، یک چالش سبک منحصر به فرد برای هوک چپ ویرانگر پریرا ایجاد می‌کند. برنده خود را در اوج مطلق معتبرترین و سنگین‌ترین دسته وزنی این ورزش قرار خواهد داد.[4]

پخش این رویداد همچنین نشان‌دهنده یک چرخش رسانه‌ای مهم برای سازمان برتر هنرهای رزمی ترکیبی جهان است. به جای استفاده از تلویزیون سنتی پرداخت به ازای مشاهده (Pay-Per-View)، «UFC Freedom 250» به طور انحصاری در ایالات متحده از طریق پارامونت+ (Paramount+) استریم می‌شود. این توافق پخش انحصاری منعکس‌کننده روابط عمیق‌تر بین شرکت مادر یو‌اف‌سی، تی‌کی‌او گروپ هولدینگز (TKO Group Holdings)، و پلتفرم‌های دیجیتالی بزرگی است که به دنبال ورزش‌های زنده برای تثبیت خدمات اشتراکی خود هستند. همچنین تضمین می‌کند که پخش تاریخی بدون مانع سنتی دیوار پرداخت، به مخاطبان داخلی گسترده‌ای برسد.[1][4]

برای درک عظمت این رویداد، باید به مسیر پرفراز و نشیب خود این ورزش نگاه کرد. در سال ۱۹۹۶، هنرهای رزمی ترکیبی در چندین ایالت ممنوع شد، به طور مشهوری توسط سیاستمداران به عنوان «جنگ خروس‌های انسانی» مورد تمسخر قرار گرفت و از ارائه‌دهندگان کابل اصلی حذف شد. طی سه دهه گذشته، دانا وایت، مدیرعامل یو‌اف‌سی، یک کمپین بی‌امان را برای قانونمند کردن، تلطیف و جریان اصلی کردن این ورزش رهبری کرد. یو‌اف‌سی با اجرای قوانین یکپارچه، همکاری با کمیسیون‌های ورزشی، و تضمین قراردادهای پخش با ای‌اس‌پی‌ان (ESPN) و اکنون پارامونت، به طور سیستماتیک شهرت ممنوعه خود را از بین برد.[6]

رویداد کاخ سفید اوج نهایی این تلاش برای جریان اصلی شدن است. گزارش شده است که این ایده بیش از یک سال بین وایت و رئیس‌جمهور دونالد ترامپ مورد بحث قرار گرفته بود. رابطه آن‌ها به اوایل دهه ۲۰۰۰ بازمی‌گردد، زمانی که ترامپ در سال‌های سخت این ورزش، میزبان رویدادهای یو‌اف‌سی در املاک خود در آتلانتیک سیتی بود. با آوردن اوکتاگون به چمن جنوبی، دولت پیوندهای خود را با یک لیگ ورزشی که طرفداران عظیم و به شدت وفاداری جمع کرده است، تقویت می‌کند. این رویداد تقاطع منحصر به فردی از سرگرمی ورزشی و پوپولیسم سیاسی است که از ردپای فرهنگی عظیم یو‌اف‌سی بهره می‌برد.[1][2]

اجرای یک پخش زنده ورزش‌های رزمی از یک پارک ملی با امنیت بالا، موانع لجستیکی عظیمی را ایجاد کرد که ماه‌ها طول کشید تا برطرف شوند. سرویس مخفی و مقامات پارک فدرال باید زیرساخت‌های عظیم را تأیید می‌کردند و اطمینان حاصل می‌کردند که سایبان فولادی ۶۰۰ تنی و جایگاه‌های موقت، یکپارچگی محوطه ریاست جمهوری را به خطر نمی‌اندازد. برگزارکنندگان همچنین مجبور بودند برنامه‌های اضطراری گسترده‌ای را برای آب و هوای تابستانی غیرقابل پیش‌بینی واشنگتن آماده کنند و با آژانس‌های محلی برای مدیریت هجوم هزاران تماشاگر به منطقه بسیار محدود الیپس (Ellipse) هماهنگ شوند.[1][3]

با وجود پیش‌بینی طوفان‌های احتمالی تابستانی در پایتخت، برگزارکنندگان تأیید کرده‌اند که نمایش فضای باز، در باران یا آفتاب، ادامه خواهد یافت. سایبان فولادی عظیم پوشش ضروری را برای کف قفس فراهم می‌کند و تضمین می‌کند که مبارزان صرف نظر از شرایط آب و هوایی، سطح ایمن و خشکی داشته باشند. تشریفات اطراف مبارزات به شدت بر غرور ملی و موضوع دویست و پنجاهمین سالگرد تکیه دارد. گروه زک براون (Zac Brown Band) قرار است سرود ملی را اجرا کند، که با یک گروه مارش نظامی کامل و پروازهای هوایی برنامه‌ریزی شده همراه خواهد بود و زیبایی‌شناسی پرهیجان یک رویداد ورزشی بزرگ را با شکوه یک جشن دولتی در هم می‌آمیزد.[1][5]

در حالی که این رویداد انتقاداتی را از سوی برخی سنت‌گرایان مدنی و مخالفان سیاسی به همراه داشته که استدلال می‌کنند کارت مبارزات رزمی، عمارت اجرایی را تجاری می‌کند، حامیان آن را جشن مردمی از انعطاف‌پذیری و برتری ورزشی آمریکا می‌دانند. برای مبارزان درگیر، فشار کاملاً منحصر به فرد است. رقابت برای قهرمانی جهان در حال حاضر اوج حرفه یک رزمی‌کار است، اما انجام این کار زیر نگاه بنای یادبود واشنگتن و ایوان کاخ سفید، اهمیت آن را به یک صحنه دیپلماتیک جهانی ارتقا می‌دهد. با غروب خورشید در دویست و پنجاهمین سالگرد تولد ملت، غرش جمعیت در چمن جنوبی، عصر جدیدی را اعلام خواهد کرد و تضمین می‌کند که ۴ ژوئیه ۲۰۲۶ به عنوان روزی که هنرهای رزمی ترکیبی رسماً جریان اصلی آمریکا را فتح کرد، در یادها بماند.[4][5][6]