هشدار برنامه جهانی غذا: «اِل‌نینیوی فوق‌العاده» می‌تواند ۵۰ میلیون نفر را به گرسنگی حاد بکشاند

دست‌کم ۴۹ میلیون نفر دیگر در ۴۵ کشور جهان، تا پایان سال ۲۰۲۷ با ناامنی غذایی حاد مواجه خواهند شد، زیرا الگوی آب و هوایی اِل‌نینیو که به سرعت در حال تشدید است، چرخه‌های کشاورزی جهانی را مختل می‌کند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل (WFP) این پیش‌بینی را روز چهارشنبه منتشر کرد و جزئیات آن نشان می‌دهد که چگونه گرم شدن اقیانوس آرام استوایی قرار است در اقلیم‌های منطقه‌ای تأثیر گذاشته و الگوهای بارش و دمای پایه را تغییر دهد.

این پدیده، که هواشناسان نشان می‌دهند می‌تواند به یکی از قوی‌ترین موارد ثبت شده تبدیل شود، تهدید می‌کند که آسیب‌پذیری‌های موجود در مناطقی را که در حال حاضر با اصطکاک اقتصادی ناشی از افزایش هزینه‌های انرژی و کود دست و پنجه نرم می‌کنند، تشدید کند.[1][2]

تحلیل WFP اثرات پایین‌دستی دمای سطح دریا را مدل‌سازی می‌کند که در حال حاضر ۱.۷ درجه سانتیگراد بالاتر از میانگین ۳۰ ساله است. این تغییر حرارتی، گردش جوی را بازآرایی می‌کند و معمولاً باعث کاهش بارش در آسیای جنوب شرقی، استرالیا و جنوب آفریقا می‌شود، در حالی که بارش را در جنوب ایالات متحده و بخش‌هایی از شرق آفریقا افزایش می‌دهد.

با ترسیم این ناهنجاری‌های آب و هوایی پیش‌بینی شده در برابر وابستگی‌های کشاورزی فعلی، این سازمان محاسبه می‌کند که جمعیت پایه (که در حال حاضر ۲۲۵ میلیون نفر است) که دسترسی مطمئن به نیازهای تغذیه‌ای روزانه ندارند، ۲۲ درصد افزایش خواهد یافت.[2][6]

سیستم‌های غذایی به عنوان شبکه‌های بسیار به هم پیوسته عمل می‌کنند که در آن شوک‌های آب و هوایی محلی به محدودیت‌های عرضه جهانی تبدیل می‌شوند. هنگامی که اِل‌نینیو بازده محصولات کشاورزی را در مناطق اصلی صادرات کاهش می‌دهد، کمبود حاصله قیمت کالاها را در بازارهای بین‌المللی بالا می‌برد.

این تورم قیمت به طور نامتناسبی بر کشورهای وابسته به واردات و کشاورزان خرده‌پا که فاقد ذخایر مالی برای جذب هزینه‌های ورودی بالاتر هستند، تأثیر می‌گذارد. ناهنجاری آب و هوایی کنونی در حالی رخ می‌دهد که زنجیره‌های تأمین جهانی در حال جذب تأثیرات ساختاری درگیری‌های ژئوپلیتیکی، از جمله اختلالات حمل و نقل دریایی در خاورمیانه هستند که هزینه نهاده‌های کشاورزی را افزایش داده است.[4]

توزیع جغرافیایی ناامنی غذایی پیش‌بینی شده نابرابر است، به طوری که آمریکای مرکزی و جنوب آفریقا به عنوان آسیب‌پذیرترین مناطق شناسایی شده‌اند. در جنوب آفریقا، شدیدترین تأثیرات در فصل کمبود غذای ۲۰۲۷ تا ۲۰۲۸ پیش‌بینی می‌شود، زیرا اثرات تجمعی برداشت‌های ناموفق متوالی، ذخایر غذایی محلی را به اتمام می‌رساند. جنوب و جنوب شرق آسیا نیز برای اختلال قابل توجه کشاورزی آماده می‌شوند، به طوری که تخمین زده می‌شود ۸.۲ میلیون نفر دیگر در این منطقه به دلیل کسری‌های پیش‌بینی شده در بارندگی‌های موسمی با گرسنگی حاد مواجه شوند.[1][3]

گزارش WFP تأکید می‌کند که این رویداد اِل‌نینیو در پس‌زمینه گرمای بی‌سابقه اقیانوس و افزایش دمای جهانی در حال توسعه است. این تلاقی الگوهای آب و هوایی چرخه‌ای و تغییرات اقلیمی ساختاری، خطر وقوع همزمان رویدادهای شدید آب و هوایی، مانند موج‌های گرمای همزمان و سیل‌ها را تقویت می‌کند. اختلال زیست‌محیطی حاصل نه تنها محصولات در حال رشد را از بین می‌برد، بلکه زیرساخت‌های فیزیکی – جاده‌ها، پل‌ها و سیستم‌های آبیاری – مورد نیاز برای توزیع غذا و لوازم کشاورزی را نیز تخریب می‌کند.[5][6]

در پاسخ به این پیش‌بینی، WFP در حال استقرار چارچوب‌های «اقدام پیشگیرانه» در بیش از ۵۰ کشور با ریسک بالا است که با بودجه اولیه ۸۰ میلیون دلاری پشتیبانی می‌شود. این استراتژی تمرکز عملیاتی را از امدادرسانی پس از فاجعه به مداخله پیشگیرانه تغییر می‌دهد. این سازمان با توزیع کمک‌های مالی، بذرهای مقاوم در برابر خشکسالی و پشتیبانی لجستیکی قبل از وقوع شدیدترین تأثیرات آب و هوایی، قصد دارد تاب‌آوری را در سطح جامعه ایجاد کند.[1][4]

منطق اقتصادی این رویکرد پیشگیرانه در چارچوب‌های مدیریت بلایا به خوبی مستند شده است، به طوری که WFP اشاره می‌کند که هر یک دلاری که در پیشگیری سرمایه‌گذاری می‌شود، می‌تواند از هفت دلار زیان آتی و هزینه‌های واکنش اضطراری جلوگیری کند.

با این حال، مقیاس بحران پیش‌بینی شده نیازمند بسیج هماهنگ بودجه بین‌المللی است که در حال حاضر از منابع موجود فراتر می‌رود. با نزدیک شدن سامانه اِل‌نینیو به اوج مورد انتظار خود بین سپتامبر و دسامبر، پنجره زمانی برای اجرای این اقدامات حفاظتی به سرعت در حال بسته شدن است.[2][3]

در نهایت، پیش‌بینی WFP شکنندگی یک سیستم غذایی جهانی را نشان می‌دهد که همچنان به شدت به متغیرهای اقلیمی حساس است. در حالی که تمرکز فوری بر کاهش تأثیرات چرخه فعلی اِل‌نینیو است، چالش ساختاری شامل تطبیق زیرساخت‌های کشاورزی برای عملکرد مطمئن در محیطی است که با نوسانات حرارتی فزاینده مشخص می‌شود. مسیر امنیت غذایی جهانی طی ۱۸ ماه آینده نه تنها به شدت نهایی ناهنجاری آب و هوایی، بلکه به ظرفیت نهادهای بین‌المللی برای مدیریت پیشگیرانه پیامدهای سیستمی آن نیز بستگی دارد.[1][6]