مطالعه بزرگ: ارتباط خواب رِم (REM) بیشتر با کاهش خطر ۸۳ بیماری از جمله آلزایمر و نارسایی قلبی

شرط اساسی برای اینکه خواب بتواند از سلامت ما محافظت کند، صرفاً گذراندن ساعات طولانی در رختخواب نیست؛ بلکه مسئله این است که آیا مغز ما واقعاً به مراحل حیاتی خواب رِم (REM) و خواب عمیق می‌رسد و در آن‌ها باقی می‌ماند یا خیر.

یک مطالعه بسیار بزرگ که در سپتامبر ۲۰۲۶ در نشریه معتبر PLOS Medicine منتشر شده، تایید می‌کند که برآورده شدن این شرط، کلید اصلی باز کردن قدرت محافظتی خواب است و نشان می‌دهد که خواب رِم طولانی‌تر با کاهش خطر ابتلا به ۸۳ بیماری مختلف ارتباط دارد.[1][2]

سال‌هاست که تحقیقات مرتبط با خواب بر اساس حدس و گمان افراد از میزان خوابشان انجام می‌شد، که اغلب با واقعیت همخوانی نداشت. اما این بار، تیمی به سرپرستی جینگ‌سونگ لو و شنگ‌ژی سان از دانشگاه علوم پزشکی پایتخت در چین و دانشگاه پکن از داده‌های کاملاً عینی استفاده کردند.

آن‌ها وضعیت ۹۵ هزار و ۵۵۹ بزرگسال با میانگین سنی ۵۶.۲ سال را در پایگاه داده «بیوبانک بریتانیا» با استفاده از شتاب‌سنج‌های مچ‌بند به مدت یک هفته کامل ردیابی کردند و سپس پرونده‌های پزشکی این افراد را برای میانگین ۸.۹ سال مورد پیگیری قرار دادند.[1]

نتایج به دست آمده، دقیق‌ترین نقشه تا به امروز را از نحوه تاثیر ساختار خواب بر سلامت طولانی‌مدت ارائه می‌دهد. محققان دریافتند که افزایش خواب رِم (به ازای هر ۴۷.۶ دقیقه بیشتر) با کاهش قابل‌توجه خطر ابتلا به ۸۳ بیماری مرتبط است. این فهرست شامل تهدیدات بزرگی مانند نارسایی قلبی (با نسبت خطر ۰.۷۴)، بیماری آلزایمر، بیماری پارکینسون (با نسبت خطر ۰.۲۰) و ام‌اس (MS) می‌شود.[1][2]

خواب عمیق، یعنی فازی از چرخه خواب که بدن در آن به ترمیم فیزیکی خود می‌پردازد، نیز اثرات محافظتی قدرتمندی از خود نشان داد. داده‌ها حاکی از آن است که خواب عمیق بیشتر با کاهش خطر ابتلا به هفت بیماری خاص، به ویژه دیابت نوع ۲، اختلال افسردگی اساسی و آپنه خواب (وقفه تنفسی در خواب) در ارتباط است.[1][2]

با این حال، مدت زمان کل خواب همچنان به عنوان یک پایه و اساس اهمیت دارد. محققان یک «نقطه طلایی» و ایده‌آل را شناسایی کردند: افرادی که به طور مداوم بین شش تا هشت ساعت در شب می‌خوابیدند، کمترین میزان خطر را برای ۶۹ بیماری مختلف داشتند. در مقابل، کسانی که کمتر از پنج ساعت می‌خوابیدند، با بالاترین خطر برای ۳۷ وضعیت پزشکی مواجه بودند.[1]

برنامه‌های خواب نامنظم و بیدار شدن‌های مکرر در طول شب نیز خطرات مستقل خود را به همراه داشتند و احتمال بروز اضطراب، افسردگی و اختلالات مصرف مواد را افزایش می‌دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که داشتن یک زمان خواب ثابت و منظم ممکن است به اندازه کل ساعات خوابیدن در طول شبانه‌روز حیاتی باشد.[1]

از آنجا که این یک مطالعه مشاهده‌ای بود، نمی‌تواند به طور قطعی ثابت کند که کمبود خواب رِم مستقیماً باعث ایجاد این بیماری‌ها می‌شود. در برخی موارد، مراحل اولیه و تشخیص‌داده‌نشده بیماری‌هایی مانند پارکینسون یا زوال عقل ممکن است در واقع همان چیزی باشند که سال‌ها قبل از تشخیص رسمی، خواب را مختل می‌کنند.

نویسندگان این مطالعه در مقاله خود تاکید می‌کنند: «این یافته‌ها شواهد بیشتری را ارائه می‌دهند که از نقش خواب ۶ تا ۸ ساعته به عنوان یک محافظ سلامت برای بزرگسالان میانسال و مسن حمایت می‌کند و احتمالاً به توزیع مطلوب‌تر مراحل خواب نسبت داده می‌شود.»

گستردگی این داده‌ها یک پیام عملی و اطمینان‌بخش به همراه دارد: با هدف‌گذاری برای داشتن شش تا هشت ساعت خواب مداوم و حفظ یک برنامه منظم، ما به طور طبیعی به بدن خود بهترین فرصت را می‌دهیم تا خواب رِم و خواب عمیق را بهینه کرده و یک سد دفاعی قوی در برابر بیماری‌های مزمن بسازد.[1][2]