انویدیا و وال استریت قرارداد ۵۰۰ میلیارد دلاری برای تبدیل زیرساخت هوش مصنوعی به اوراق بهادار را آغاز کردند

دفعه بعد که حساب بازنشستگی خود را بررسی می‌کنید، ممکن است متوجه شوید که بخش کوچکی از آن به طور پنهانی در حال پشتیبانی از یک قفسه سرور در یک مرکز داده در تگزاس است. رونق هوش مصنوعی از ترازنامه‌های سیلیکون ولی فراتر رفته است و اکنون به سراغ بازارهای اعتباری گسترده‌تر آمده است. در دو سال گذشته، روایت پیرامون هوش مصنوعی تقریباً به طور کامل بر پیشرفت‌های تکنولوژیک و ارزش بازار سرسام‌آور شرکت‌هایی که آنها را می‌سازند، متمرکز بوده است. اما پشت نرم‌افزار، یک واقعیت فیزیکی از سیلیکون، مس و بتن نهفته است که برای ساخت به مقادیر بی‌سابقه‌ای از سرمایه نیاز دارد. اکنون، صنعت فناوری در تلاش است تا این بار مالی عظیم را بر دوش سرمایه‌گذاران نهادی، صندوق‌های بازنشستگی و پس‌اندازکنندگان عادی منتقل کند.[1]

در ۱۰ آگوست، انویدیا به طور رسمی یک شراکت مهم را با شش مؤسسه مالی بزرگ جهان اعلام کرد: آپولو (Apollo)، بلک‌راک (BlackRock)، بلک‌استون (Blackstone)، بروکفیلد (Brookfield)، گلدمن ساکس (Goldman Sachs) و کی‌کی‌آر (KKR). هدف این کنسرسیوم بسیج بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار سرمایه شخص ثالث برای تأمین مالی ساخت جهانی زیرساخت‌های هوش مصنوعی است. به جای اینکه استارتاپ‌های هوش مصنوعی و ارائه‌دهندگان ابری مجبور باشند ده‌ها میلیارد دلار برای پردازنده‌های گرافیکی (GPU)، مراکز داده و تولید برق پیش‌پرداخت کنند، این غول‌های وال استریت پلتفرم‌های اختصاصی تأمین مالی محاسباتی ایجاد خواهند کرد. مشتریان می‌توانند با نرخ‌های جذاب از این منابع سرمایه وام بگیرند و عملاً ستون فقرات فیزیکی صنعت هوش مصنوعی را به یک دارایی قابل معامله و مبتنی بر بدهی تبدیل کنند که می‌تواند بسته‌بندی شده و به سرمایه‌گذاران جهانی فروخته شود.[2][5]

جنسن هوانگ، مدیرعامل انویدیا، این ابتکار را به عنوان یک تحول تاریخی برای بخش فناوری معرفی کرد و اعلام نمود که این شرکت از ساخت تراشه به ایجاد یک طبقه دارایی سرمایه‌گذاری جدید جهش کرده است: زیرساخت کارخانه هوش مصنوعی. مقیاس عظیم این معامله نشان‌دهنده هزینه سرسام‌آور گذار به هوش مصنوعی است. مورگان استنلی پیش‌بینی می‌کند که ارائه‌دهندگان ابری هایپراسکِیل تنها بین سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸، ۳.۵ تریلیون دلار هزینه خواهند کرد. انویدیا با وارد کردن وال استریت، تلاش می‌کند تا سرمایه را به عنوان گلوگاه اصلی برای مشتریان خود حذف کند و اطمینان حاصل کند که استقرار سخت‌افزار آن توسط جریان‌های نقدی شرکت‌ها یا محدودیت‌های سرمایه خطرپذیر سنتی محدود نمی‌شود.[4][6]

طرفداران این معامله استدلال می‌کنند که این یک پیشرفت ضروری و طبیعی برای صنعتی است که در حال بلوغ است. همانطور که راه‌آهن‌ها، بزرگراه‌ها و شبکه‌های اولیه مخابراتی برای ساخت اقتصاد صنعتی به تأمین مالی بدهی عظیم نیاز داشتند، هوش مصنوعی نیز برای مقیاس‌پذیری جهانی به تبدیل شدن به اوراق بهادار (Securitization) نیاز دارد. انویدیا استدلال می‌کند که واحدهای پردازش گرافیکی آن به طور منحصر به فردی برای این ساختار مالی مناسب هستند، زیرا دارایی‌های مولد، درآمدزا با طول عمر بالا و انعطاف‌پذیری گسترده در مدل‌های مختلف هوش مصنوعی هستند. از این منظر، قدرت محاسباتی دیگر صرفاً تجهیزاتی نیست که در یک اتاق سرور مستهلک می‌شود؛ بلکه وثیقه‌ای قابل اعتماد است که سرمایه‌گذاران می‌توانند بر اساس آن وام دهند، بازتأمین مالی کنند و آن را به جریانی ثابت از بازدهی برای سبدهای سرمایه‌گذاری نهادی تبدیل کنند.[2][3]

با این حال، ساختار این معامله ۵۰۰ میلیارد دلاری بلافاصله پرچم‌های قرمزی را در سراسر بخش مالی در مورد خطرات تأمین مالی چرخشی برافراشته است. منتقدان اشاره می‌کنند که انویدیا عملاً در حال ترتیب دادن بدهی است که مشتریانش برای خرید محصولات خود انویدیا از آن استفاده خواهند کرد. برای جذاب‌تر کردن معامله و اطمینان دادن به شرکای وال استریتی خود، انویدیا این اختیار را دارد که تا ۱۲۵ میلیارد دلار—یا ۲۵ درصد—از تأمین مالی بالقوه را تضمین کند. این بدان معناست که اگر مراکز داده هوش مصنوعی نتوانند درآمد کافی برای پرداخت بدهی‌های خود ایجاد کنند، خود انویدیا می‌تواند مسئول بخش عظیمی از زیان‌ها باشد، و سرنوشت این سازنده تراشه را مستقیماً به توانایی مالی خریدارانش گره می‌زند.[3][5]

پاسخ بازار به این اعلامیه سریع و بسیار شکاکانه بود. سهام انویدیا پس از انتشار این خبر تقریباً ۳ درصد کاهش یافت و حدود ۱۳۰ میلیارد دلار از ارزش بازار آن در یک جلسه معاملاتی محو شد. مارک کوبان، سرمایه‌گذار میلیاردر، هشدار داد که استراتژی تهاجمی تأمین مالی انویدیا می‌تواند باعث فروپاشی بازار شود و نقش این شرکت را با ماشین‌های عرضه اولیه سهام (IPO) دوران حباب دات‌کام مقایسه کرد. ترس این است که انویدیا با یارانه‌دهی به خرید پردازنده‌های گرافیکی از طریق ابزارهای بدهی پیچیده، به طور مصنوعی تقاضای خود را افزایش می‌دهد و یک حلقه مالی شکننده ایجاد می‌کند که اگر بازار نهایی برای برنامه‌های هوش مصنوعی به شدت پیش‌بینی شده محقق نشود، می‌تواند به طور کامل فرو بپاشد.[2][3]

اثرات موجی این تلاش عظیم برای تبدیل به اوراق بهادار در حال حاضر در بازارهای اعتباری گسترده‌تر قابل مشاهده است. پس از این اعلامیه، سوآپ‌های نکول اعتباری پنج ساله انویدیا (Credit Default Swaps)—یک مشتق مالی که به عنوان بیمه در برابر نکول شرکت عمل می‌کند—به ۷۷.۵ واحد پایه افزایش یافت. اگرچه این یک سیگنال فوری برای پریشانی نیست، اما نشان می‌دهد که معامله‌گران اوراق قرضه شروع به قیمت‌گذاری مقیاس عظیم ریسک مالی شرکت کرده‌اند. ساخت زیرساخت‌های هوش مصنوعی دیگر فقط یک داستان سهامی نیست که توسط قیمت‌های سر به فلک کشیده سهام هدایت شود؛ بلکه به سرعت در حال تبدیل شدن به یک داستان اعتباری است، با ارزیابی وال استریت از ریسک سیستمی وام دادن صدها میلیارد دلار در برابر سخت‌افزاری که به سرعت مستهلک می‌شود.[7]

در نهایت، شراکت ۵۰۰ میلیارد دلاری انویدیا و وال استریت یک شرط‌بندی بزرگ و پرمخاطره است که قدرت محاسباتی هوش مصنوعی در آینده قابل پیش‌بینی یک منبع کمیاب و با حاشیه سود بالا باقی خواهد ماند. اگر برنامه‌های هوش مصنوعی تریلیون‌ها دلار درآمد مورد نیاز برای پرداخت این بار بدهی بی‌سابقه را تولید کنند، تبدیل قدرت محاسباتی به اوراق بهادار به عنوان یک شاهکار که گذار تکنولوژیک جهانی را تسریع کرد، به یاد آورده خواهد شد. اما اگر درآمد کمتر از حد انتظار باشد، وال استریت، مدیران دارایی نهادی و سرمایه‌گذاران عادی، بار گران‌ترین ساختار زیرساختی اضافی تاریخ را به دوش خواهند کشید، که اساساً مشخصات ریسک اقتصاد جهانی را تغییر داده و احتمالاً حباب هوش مصنوعی را می‌ترکاند.[1][4]