سازوکار وام‌دهی اوراق بهادار: چگونه نوسانات هوش مصنوعی و انرژی، درآمد جهانی وام‌دهی را به رکورد ۸.۸ میلیارد دلار رساند

موتور پنهان بازارهای مالی سودآورترین نیم‌سال تاریخ خود را ثبت کرده است. در شش ماهه اول سال ۲۰۲۶، وام‌دهی جهانی اوراق بهادار ۸.۸ میلیارد دلار درآمد کسب کرد که نشان‌دهنده افزایش ۳۳ درصدی نسبت به سال قبل است. در حالی که عموم مردم بر رالی‌های خبرساز سهام هوش مصنوعی و شوک‌های ژئوپلیتیکی که بازارهای انرژی را به لرزه درآورد، متمرکز بودند، سرمایه‌گذاران نهادی و خرد به آرامی از اصطکاکی که این رویدادها ایجاد کردند، سرمایه‌گذاری کردند.[1][4]

وام‌دهی اوراق بهادار یک سازوکار زیربنایی، اما اغلب نادیده گرفته شده، در امور مالی جهانی است. این فرآیند شامل انتقال موقت سهام، اوراق قرضه یا صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETFs) از سبد دارایی یک سرمایه‌گذار به طرف دیگر، معمولاً یک صندوق پوشش ریسک یا بازارساز، است. در ازای استقراض دارایی، وام‌گیرنده وثیقه ارائه می‌دهد و کارمزد متغیری می‌پردازد که جریان مستمری از درآمد غیرفعال را برای وام‌دهنده ایجاد می‌کند.

وام‌گیرندگان به سه دلیل اصلی به دنبال این دارایی‌ها هستند: بازارسازی برای تضمین نقدینگی، پوشش ریسک در برابر خطرات گسترده‌تر سبد دارایی، و فروش استقراضی (Short Selling) برای شرط‌بندی علیه ارزش‌گذاری یک شرکت خاص. هنگامی که نوسانات بازار افزایش می‌یابد و تقاضا برای یک سهام خاص از عرضه سهام قابل وام‌دهی پیشی می‌گیرد، کارمزد استقراض به شدت بالا می‌رود. برای وام‌دهندگان، این بدان معناست که هرج و مرج و عدم قطعیت مستقیماً به بازدهی بالاتر تبدیل می‌شود.

رقم رکوردشکن ۸.۸ میلیارد دلاری، که توسط S&P Global Market Intelligence گزارش شده است، بازاری را برجسته می‌کند که بیشتر با تمرکز موضوعی شدید تعریف شده است تا تورم گسترده. EquiLend Data & Insights، که مجموعه داده کمی متفاوتی را ردیابی می‌کند، رقم نیمه اول ۲۰۲۶ را حتی بالاتر و ۹.۱ میلیارد دلار اعلام کرد که نشان‌دهنده افزایش ۳۴ درصدی نسبت به سال ۲۰۲۵ است. هر دو ارائه‌دهنده داده در مورد کاتالیزور اصلی توافق دارند: اشتهای سیری‌ناپذیر برای سهام هوش مصنوعی و نیمه‌رساناها.[1][2]

در حالی که ارائه‌دهندگان ابرمقیاس (Hyperscaler) تریلیون‌ها دلار را به زیرساخت‌های هوش مصنوعی اختصاص دادند، ارزش‌گذاری طراحان تراشه و تولیدکنندگان حافظه نوسانات شدیدی را تجربه کرد. این نوسان، طوفانی عالی برای وام‌دهی اوراق بهادار ایجاد کرد. صندوق‌های پوشش ریسک به طور تهاجمی سهام فناوری را قرض گرفتند تا یا آن‌ها را به صورت استقراضی بفروشند – با این شرط که حباب هوش مصنوعی ارزش‌گذاری‌ها را بیش از حد بالا برده است – یا برای پوشش ریسک موقعیت‌های خرید (Long Positions) خود در سایر بخش‌های فناوری.[1]

کانون این رونق وام‌دهی در سال ۲۰۲۶ به طور قاطع به سمت شرق تغییر کرد. سهام آسیایی به عنوان واضح‌ترین محرک درآمد جهانی ظاهر شد و با ۸۰ درصد افزایش نسبت به سال قبل، ۲.۴۴ میلیارد دلار در نیمه اول سال درآمدزایی کرد. State Street Global Advisors اشاره کرد که آسیا-اقیانوسیه رسماً از قاره آمریکا به عنوان منطقه‌ای با بالاترین درآمد پیشی گرفت، که این امر ناشی از لغو ممنوعیت‌های فروش استقراضی در بازارهایی مانند کره جنوبی بود.[1][3]

تقاضا به ویژه برای مجموعه نیمه‌رساناهای آسیایی شدید بود. غول‌های تراشه حافظه مانند SK Hynix و سامسونگ کره جنوبی، در کنار نام‌های زنجیره تأمین فناوری تایوانی، حق بیمه‌های استقراض هنگفتی را طلب کردند. در حالی که این سهام نوسانات خیره‌کننده‌ای را تجربه می‌کردند، سرمایه‌گذارانی که آن‌ها را در سبد دارایی خود داشتند، توانستند بدون فروش حتی یک سهم، کارمزدهای وام‌دهی قابل توجهی را استخراج کنند.[1]

فراتر از جنون هوش مصنوعی، بخش انرژی موتور ثانویه‌ای برای درآمد وام‌دهی فراهم کرد. تنش‌های ژئوپلیتیکی در خاورمیانه بارها قیمت نفت را به شدت بالا برد و سپس عقب‌نشینی کرد و محیطی پرنوسان برای سهام انرژی ایجاد کرد. استراتژیست‌های بازار خاطرنشان کردند که این غیرقابل پیش‌بینی بودن، سرمایه‌گذاران نهادی را مجبور کرد تا به طور مداوم پوشش‌های ریسک خود را تنظیم کنند، که این امر تقاضای استقراض برای سهام نفت و گاز و همچنین ETF‌های مرتبط را افزایش داد.[1]

محصولات قابل معامله در بورس (ETPs) نیز شاهد افزایش گسترده‌ای در فعالیت وام‌دهی بودند. درآمدهای حاصل از وام‌دهی ETFها با ۶۵ درصد افزایش نسبت به سال قبل به ۸۷۷ میلیون دلار رسید. سرمایه‌گذاران به طور فزاینده‌ای از ETFهای اهرمی و موضوعی برای بیان دیدگاه‌های سریع خود در مورد شتاب هوش مصنوعی، تغییر نرخ‌های بهره و خطرات ژئوپلیتیکی استفاده کردند، که این امر این صندوق‌ها را برای وام‌گیرندگانی که به دنبال اجرای استراتژی‌های آربیتراژ پیچیده بودند، بسیار مورد توجه قرار داد.[1]

از لحاظ تاریخی، دنیای سودآور وام‌دهی اوراق بهادار منحصراً در قلمرو بازیگران نهادی بزرگ – صندوق‌های بازنشستگی، موقوفات و صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک – بود. با این حال، دموکراتیزه شدن امور مالی به طور فزاینده‌ای این جریان درآمدی را به روی سرمایه‌گذاران خرد باز کرده است. کارگزاری‌ها برنامه‌های وام‌دهی با پرداخت کامل (Fully Paid Lending Programs) را معرفی کرده‌اند که به سرمایه‌گذاران عادی اجازه می‌دهد تا با انتخاب این گزینه، سهام کاملاً متعلق به خود را در ازای سهمی از کارمزدهای استقراض، وام دهند.

پلتفرم‌های خرده‌فروشی مانند Swissquote گزارش دادند که مشتریان آن‌ها در طول نوسانات نیمه اول ۲۰۲۶ درآمد غیرفعال بی‌سابقه‌ای کسب کردند. این کارگزاری خاطرنشان کرد که ۸۹ درصد از کل وام‌ها شامل سهام انفرادی بود و مشتریان به طور جمعی میلیون‌ها دلار درآمد غیرفعال تنها با نگهداری سهام بسیار مورد تقاضا کسب کردند. برای سرمایه‌گذاران خرد، این سازوکار دارایی‌های غیرفعال سبد را به مولدهای بازده فعال تبدیل می‌کند.

تقسیم درآمد در این برنامه‌های خرده‌فروشی بسته به کارگزاری متفاوت است، اما سرمایه‌گذاران معمولاً بین ۵۰ تا ۷۰ درصد از کل کارمزد استقراض را دریافت می‌کنند و کارگزار مابقی را به عنوان سهم اداری نگه می‌دارد. در حالی که این درآمد غیرفعال است، کاملاً بدون عواقب نیست. هنگامی که یک سرمایه‌گذار سهمی را وام می‌دهد، به طور موقت حق رأی وکالتی (Proxy Voting Rights) خود را از دست می‌دهد و توانایی رأی دادن در مورد مسائل حاکمیت شرکتی را به وام‌گیرنده منتقل می‌کند.

علاوه بر این، اوراق بهادار وام داده شده عموماً توسط شرکت حمایت از سرمایه‌گذار اوراق بهادار (SIPC) محافظت نمی‌شوند. برای کاهش این ریسک طرف مقابل (Counterparty Risk)، کارگزاری‌ها موظفند وثیقه‌ای – معمولاً وجه نقد یا اوراق خزانه‌داری ایالات متحده – معادل حداقل ۱۰۰ درصد ارزش دارایی وام داده شده، نگهداری کنند. اگر طرف وام‌گیرنده نکول کند، کارگزاری از وثیقه برای بازخرید سهام در بازار آزاد استفاده می‌کند و از نظر تئوری، وام‌دهنده را به وضعیت اولیه بازمی‌گرداند.

با وجود این حمایت‌های ساختاری، عدم قطعیت در آستانه نیمه دوم ۲۰۲۶ بر دوام رالی سهام به رهبری هوش مصنوعی متمرکز است. اگر هزینه‌های سرمایه‌ای هنگفت توسط ابرمقیاس‌ها شروع به بازدهی ثابت و قابل پیش‌بینی کند، نوسانات شدیدی که رونق وام‌دهی نیمه اول را تغذیه کرد، می‌تواند فروکش کند. یک بازار مسطح با پراکندگی کمتر به طور طبیعی تقاضای استقراض را کاهش داده و کارمزدهای وام‌دهی را فشرده می‌کند.

برعکس، اگر تورم چسبنده باقی بماند و بانک‌های مرکزی کاهش نرخ‌های مورد انتظار را به تأخیر بیندازند، عدم قطعیت کلان اقتصادی ناشی از آن می‌تواند تقاضای بالا برای وام‌دهی با درآمد ثابت و پوشش ریسک دفاعی را حفظ کند. صرف نظر از جهت‌گیری گسترده‌تر بازار، رکورد ۸.۸ میلیارد دلاری که در نیمه اول ۲۰۲۶ ایجاد شد، وام‌دهی اوراق بهادار را به عنوان یک معیار حیاتی برای احساسات بازار تثبیت می‌کند – یک دفتر کل پنهان که در آن اضطراب و اطمینان سرمایه‌گذار در واحدهای پایه (Basis Points) اندازه‌گیری می‌شود.[1]