تراشه طراحی‌شده توسط هوش مصنوعی OpenAI جدول زمانی تهدید کوانتومی را جلو می‌اندازد و ضرب‌الاجل رمزنگاری پساکوانتومی را به ۲۰۲۹ می‌رساند

در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶، OpenAI و Broadcom رسماً از «جالاپینو» (Jalapeño)، اولین پردازنده استنتاج سفارشی OpenAI که بر اساس فرآیند پیشرفته ۳ نانومتری TSMC ساخته شده است، رونمایی کردند. دستاورد اصلی این اعلامیه، یک چرخه بی‌سابقه نُه ماهه از طراحی اولیه تا تولید نهایی (tape-out) بود، که Broadcom آن را به عنوان سریع‌ترین چرخه توسعه‌ای که تاکنون در نیمه‌رساناهای پیشرفته با عملکرد بالا به دست آمده، توصیف کرد. با این حال، مهم‌ترین جزئیات این انتشار، متدولوژی پشت این سرعت بود: OpenAI از مدل‌های هوش مصنوعی پیشگام خود برای تسریع بخش‌های حیاتی معماری تراشه استفاده کرد و بهینه‌سازی‌های پیچیده‌ای را یافت که دستیابی به آنها هفته‌ها زمان از مهندسان انسانی می‌گرفت. همانطور که محققان در اوایل سال اشاره کردند، دیگر شکی نیست که هوش مصنوعی به طور فعال برای تسریع توسعه سخت‌افزار استفاده می‌شود.[1][6]

این پیشرفت یک حلقه بازخورد بازگشتی قدرتمند در بخش فناوری ایجاد می‌کند. مدل‌های هوش مصنوعی اکنون فعالانه در حال طراحی سیلیکون‌های تخصصی مورد نیاز برای اجرای مدل‌های هوش مصنوعی سریع‌تر هستند، که به نوبه خود برای طراحی تراشه‌های توانمندتر استفاده خواهند شد. این پیشرفت غیرخطی بلافاصله با یک مرز حیاتی دیگر در علوم کامپیوتر برخورد کرده و جدول زمانی رسیدن محاسبات کوانتومی به قابلیت‌های مرتبط با رمزنگاری را به شدت فشرده کرده است. برای سال‌ها، صنایع امنیت سایبری و رمزارز تحت این فرض آرامش‌بخش عمل می‌کردند که یک کامپیوتر کوانتومی مرتبط با رمزنگاری (CRQC) دهه‌ها فاصله دارد و برای شکستن رمزنگاری استاندارد به میلیون‌ها کیوبیت فیزیکی نیاز دارد.[1][2]

این فرض اساسی که تهدیدات کوانتومی دهه‌ها فاصله دارند، در مارس ۲۰۲۶ باطل شد، زمانی که یک مقاله تحقیقاتی مشترک منتشر شده توسط Google Quantum AI، دانشگاه استنفورد و بنیاد اتریوم، تخمین‌های منابع را به شدت کاهش داد. محققان نشان دادند که شکستن ECDSA-256—طرح امضای منحنی بیضوی که از بیت‌کوین و اتریوم محافظت می‌کند—اکنون با کمتر از ۵۰۰,۰۰۰ کیوبیت فیزیکی قابل دستیابی است. این کاهش ۲۰ برابری خیره‌کننده نسبت به محاسبات قبلی را نشان می‌دهد، که اساساً چشم‌انداز تهدید را برای هر سیستمی که به رمزنگاری کلید عمومی کلاسیک متکی است، تغییر می‌دهد و ثابت می‌کند که آستانه شکستن رمزنگاری مدرن به شدت کاهش یافته است.[1][7]

در پاسخ مستقیم به این جدول‌های زمانی همگرا و تسریع سریع قابلیت‌های محاسباتی، صنعت فناوری حول یک ضرب‌الاجل سخت بسیج شده است. گوگل رسماً مدل تهدید خود را تنظیم کرد و یک هدف داخلی سخت‌گیرانه برای مهاجرت کل زیرساخت خود به رمزنگاری پساکوانتومی (PQC) تا سال ۲۰۲۹ تعیین نمود. جدول زمانی شتاب‌یافته گوگل به صراحت طراحی شده است تا دست اکوسیستم گسترده‌تر را وادار به عمل کند. این شرکت اعلام کرد که نسخه بتای آتی اندروید ۱۷، حفاظت امضای دیجیتال PQC با استفاده از ML-DSA را مستقیماً در ریشه اعتماد سخت‌افزاری ادغام خواهد کرد.[2][3][4]

این اقدام گوگل مستلزم آن است که اکوسیستم موبایل استانداردهای PQC پیشرفته NIST را بپذیرد و یک تهدید نظری آینده را به یک چرخه اصلاح مجزا و چند ساله برای نرم‌افزارهای سازمانی تبدیل کند. فوریت پشت ضرب‌الاجل ۲۰۲۹ صرفاً در مورد محافظت از ارتباطات آینده در برابر رمزگشایی کوانتومی نیست؛ تهدید برای داده‌های رمزگذاری شده کاملاً عطف به ماسبق است. این امر به شدت توسط مدل حمله «ذخیره کن، بعداً رمزگشایی کن» (SNDL) هدایت می‌شود، جایی که مهاجمان تحت حمایت دولت فعالانه ترافیک اینترنتی رمزگذاری شده را جمع‌آوری و به طور نامحدود ذخیره می‌کنند.[2][3][4][5]

از آنجایی که حملات SNDL از قبل در حال انجام هستند، هر داده‌ای که امروز رهگیری شود و به رمزنگاری کلید عمومی کلاسیک متکی باشد، به محض آنلاین شدن یک کامپیوتر کوانتومی مرتبط با رمزنگاری، افشا خواهد شد. در نتیجه، ضرب‌الاجل ۲۰۲۹ نشان‌دهنده حد مطلق برای ایمن‌سازی داده‌هایی است که دارای ارزش اطلاعاتی، مالی یا استراتژیک بلندمدت هستند. با درک شدت فشرده شدن جدول زمانی، دستگاه‌های امنیت ملی مستقیماً در حال مداخله هستند. دولت ایالات متحده فعالانه با بخش خصوصی برای تقویت زیرساخت‌های حیاتی هماهنگی می‌کند.[2][5]

در ۱ مه ۲۰۲۶، وزارت جنگ ایالات متحده توافق‌نامه‌های رسمی را با هشت شرکت پیشرو هوش مصنوعی—از جمله OpenAI، گوگل، مایکروسافت و AWS—برای رسیدگی به این آسیب‌پذیری‌ها اعلام کرد. این هماهنگی یک پویایی منحصر به فرد در چشم‌انداز فناوری کنونی را تأیید می‌کند: دقیقاً همان شرکت‌های هوش مصنوعی پیشرو که تهدید کوانتومی را از طریق طراحی سخت‌افزار پیشرفته تسریع می‌کنند، همچنین نهادهایی هستند که باید زیرساخت‌های رمزنگاری دفاعی را بسازند و مستقر کنند. در حالی که شبکه‌های سازمانی می‌توانند پروتکل‌های امنیتی لایه انتقال خود را ارتقا دهند، بخش رمزارز با آسیب‌پذیری ساختاری، به جای آسیب‌پذیری قابل وصله زدن آسان، روبرو است.[2]

مقاله استنفورد و گوگل در مارس ۲۰۲۶ یک حمله ربایش تراکنش لحظه‌ای را علیه پنجره تأیید ۱۰ دقیقه‌ای بلوک بیت‌کوین مدل‌سازی کرد و تقریباً ۶.۹ میلیون بیت‌کوین—حدود ۳۲ درصد از کل عرضه—را که در کیف پول‌هایی با کلیدهای عمومی افشا شده قرار دارند، شناسایی نمود. از آنجایی که آسیب‌پذیری بیت‌کوین ساختاری و مربوط به رمزنگاری منحنی بیضوی بنیادی آن است، کاهش تهدید به جای یک وصله نرم‌افزاری ساده، نیاز به ارتقاء اجماع در سطح شبکه دارد. شکاف بین سخت‌افزار کوانتومی پیشرفته امروزی—مانند پردازنده ۱۵۶ کیوبیتی هرون IBM—و آستانه ۵۰۰,۰۰۰ کیوبیتی همچنان قابل توجه است.[1][2][7]

با این حال، معرفی طراحی تراشه شتاب‌یافته توسط هوش مصنوعی به این معنی است که صنعت دیگر نمی‌تواند برای تخمین زمان بسته شدن این شکاف، به پیش‌بینی‌های خطی تکیه کند. برای مدیران ارشد امنیت اطلاعات و معماران سازمانی، ضرب‌الاجل ۲۰۲۹ اقدام فوری را می‌طلبد. کارشناسان امنیت سایبری تأکید می‌کنند که سازمان‌ها باید امروز یک موجودی رمزنگاری جامع ایجاد کنند تا دقیقاً مشخص شود که رمزنگاری آسیب‌پذیر در گواهی‌ها، برنامه‌ها و نقاط پایانی دستگاه‌هایشان در کجا قرار دارد.[1][5]

در نهایت، رونمایی از تراشه جالاپینو OpenAI و دستورالعمل ۲۰۲۹ گوگل نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم اساسی است. صنعت فناوری از انتظار برای ساخت فیزیکی یک کامپیوتر کوانتومی مرتبط با رمزنگاری دست کشیده و در عوض انتخاب کرده است که تهدید کوانتومی را به عنوان یک واقعیت عملیاتی زنده تلقی کند که نیاز به بازسازی فوری زیرساختی دارد.[2][5]