تنظیم‌کنندگان فدرال قوانین شبکه برق را برای پذیرش بار عظیم مراکز داده هوش مصنوعی اصلاح می‌کنند

برای دهه‌ها، کمیسیون فدرال تنظیم مقررات انرژی (FERC) اختیارات خود را بر نحوه تولید برق متمرکز کرده بود و بخش مصرف معادله را به شرکت‌های آب و برق محلی واگذار می‌کرد. این دوران در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ به پایان رسید، زمانی که این سازمان مجموعه‌ای از دستورات گسترده را صادر کرد که اساساً نحوه اتصال مصرف‌کنندگان عظیم برق به سیستم انتقال ایالات متحده را تغییر می‌دهد.[6][7]

با توجه به رشد انفجاری هوش مصنوعی، مراکز داده از ساختمان‌های تجاری بزرگ به پردیس‌های صنعتی در مقیاس گیگاوات تبدیل شده‌اند که بیش از شهرهای کوچک برق مصرف می‌کنند. این گسترش سریع، اپراتورهای منطقه‌ای شبکه برق کشور را تحت فشار قرار داده و در دسترس بودن برق را به بزرگترین گلوگاه صنعت جهانی فناوری تبدیل کرده است.[1][2]

فرک با رأی قاطع، از بخش ۲۰۶ قانون فدرال برق استفاده کرد تا دستورات «ارائه دلیل» (show cause) را به شش سازمان اصلی انتقال منطقه‌ای (RTO) تحت صلاحیت خود، از جمله پی‌جی‌ام (PJM)، مایسو (MISO) و کایسو (CAISO) صادر کند. این دستورالعمل به این اپراتورها دقیقاً ۶۰ روز فرصت می‌دهد تا قوانین اتصال فعلی خود را توجیه کنند یا آن‌ها را برای پذیرش مشتریان با بار زیاد بازنویسی کنند.[7][8]

این فوریت ناشی از سیستمی است که تحت فشار تقاضای بی‌سابقه در حال شکست است. در پی‌جی‌ام، اپراتور شبکه‌ای که به ۶۷ میلیون نفر در ۱۳ ایالت خدمات می‌دهد، زمان انتظار از درخواست اتصال تا بهره‌برداری تجاری در سال ۲۰۲۵ از هشت سال فراتر رفت. قیمت ظرفیت در این منطقه برای سال تحویل ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ از حدود ۲۹ دلار در هر مگاوات-روز به ۲۷۰ دلار افزایش یافت.[6][7]

فرآیندهای برنامه‌ریزی شبکه در اصل برای دوره‌ای کندتر طراحی شده بودند. رشد مسکونی و تجاری سنتی به تدریج و در هزاران کنتور مجزا توزیع می‌شود و به شرکت‌های برق اجازه می‌دهد تا خطوط انتقال را سال‌ها قبل پیش‌بینی و بسازند. در مقابل، یک مرکز داده مدرن هوش مصنوعی، به عنوان یک بلوک تقاضای متمرکز و واحد فرود می‌آید که می‌تواند فوراً پیش‌بینی بار یک منطقه را تغییر دهد و نیاز به ارتقاء عظیم شبکه را ایجاد کند.[3][8]

دستورات فرک برای شکستن این بن‌بست بدون مجازات مصرف‌کنندگان عادی طراحی شده است. یک رکن اصلی این دستور، به شدت شرکت‌های برق را از انتقال هزینه‌های اتصال مراکز داده به مشترکین عادی منع می‌کند. اگر یک خط انتقال جدید باید به طور خاص برای خدمات‌رسانی به یک پردیس فناوری ساخته شود، مشتری با بار زیاد باید هزینه آن را تأمین کند.[1][6]

دفاتر حمایت از مصرف‌کننده ایالتی به شدت برای این حمایت‌ها لابی کرده بودند. آن‌ها به فرک هشدار دادند که بین طول عمر یک نیروگاه گاز طبیعی یا خط انتقال – که می‌تواند ده‌ها سال دوام بیاورد – و ماهیت بسیار بی‌ثبات و سریع سرمایه‌گذاری‌های فناوری، عدم تطابق وجود دارد. اگر یک توسعه‌دهنده مرکز داده، ارتقاء شبکه را تضمین کند اما بعداً پروژه را رها کند، قوانین جدید فرک تضمین می‌کند که مشترکین مسکونی متحمل هزینه‌ها نشوند.[6]

در حالی که فرک به گلوگاه‌های نظارتی و مالی می‌پردازد، شرکت قابلیت اطمینان برق آمریکای شمالی (NERC) در حال مقابله با یک تهدید فیزیکی به همان اندازه فوری است. در ۴ مه ۲۰۲۶، نرک یک «هشدار اقدام ضروری سطح ۳» نادر – بالاترین سطح هشدار خود – صادر کرد و هشدار داد که مراکز داده در مقیاس گیگاوات، خطرات فیزیکی کاملاً جدیدی را برای سیستم برق اصلی ایجاد می‌کنند.[4][5]

فیزیک فیزیکی شبکه نیازمند یک تعادل ظریف، ثانیه‌ای بین تولید و بار است. هنگامی که یک بار محاسباتی عظیم به طور ناگهانی از مدار خارج می‌شود، مازاد ناگهانی برق باعث افزایش فرکانس شبکه و جهش ولتاژ می‌شود. بدون مداخله فوری، این نوسانات سریع می‌توانند خاموشی‌های گسترده‌ای را ایجاد کنند.[4][5]

گزارش وضعیت قابلیت اطمینان نرک در سال ۲۰۲۶، حوادث نگران‌کننده متعددی را در طول سال گذشته مستند کرده است. در فوریه ۲۰۲۵، یک نقص در انتقال باعث شد که یک مرکز داده تقریباً ۱۸۰۰ مگاوات بار را در عرض چند لحظه از دست بدهد. یک رویداد مشابه در ژوئن ۲۰۲۵ شاهد قطع فوری ۱۳۰۰ مگاوات بود. از آنجایی که پردیس‌های هوش مصنوعی در کنار هم جمع می‌شوند و به مقیاس گیگاوات نزدیک می‌شوند، این قطع شدن‌های ناگهانی دیگر ناهنجاری‌های محلی نیستند – بلکه رویدادهایی در سطح کل سیستم هستند.[5]

هشدار سطح ۳ نرک اپراتورهای شبکه را ملزم می‌کند که تا ۳ آگوست ۲۰۲۶ هفت اقدام ضروری را اجرا کنند. این اقدامات شامل نصب دستگاه‌های ثبت خطای دینامیک برای نظارت بر نحوه عملکرد مراکز داده در طول اختلالات، ایجاد خطوط ارتباطی مستقیم بین فردی با اپراتورهای تأسیسات، و انجام مطالعات پایداری مکررتر است.[4]

برای دور زدن صف‌های شلوغ انتقال، بسیاری از شرکت‌های فناوری استراتژی‌های «هم‌مکانی» (co-location) را دنبال کرده‌اند و تلاش می‌کنند مراکز داده خود را مستقیماً به نیروگاه‌های موجود، مانند تأسیسات هسته‌ای، متصل کنند. دستورات ژوئن فرک به طور خاص به این روند می‌پردازد و اپراتورهای شبکه را ملزم می‌کند که فرآیندهای استانداردی را برای مطالعه تأسیسات تولیدی که به بارهای مجاور الکتریکی یا هم‌مکان خدمات می‌دهند، توسعه دهند.[1][8]

فشار فدرال برای استانداردسازی با هدف حفظ رقابت‌پذیری ایالات متحده در مسابقه جهانی هوش مصنوعی است. کریس رایت، وزیر انرژی، پیش‌تر از فرک خواسته بود تا اتصال مراکز داده را تسریع کند و استدلال می‌کرد که سرعت دسترسی به برق یک ضرورت حیاتی امنیت ملی است، زیرا ایالات متحده با چین برای برتری در هوش مصنوعی رقابت می‌کند.[1]

نکته قابل توجه این است که شورای قابلیت اطمینان برق تگزاس (ERCOT)، که شبکه برق بیشتر این ایالت را مدیریت می‌کند، از حوزه قضایی فرک مستثنی است. تگزاس دقیقاً به این دلیل که خارج از نظارت فدرال عمل می‌کند، به آهنربایی برای مراکز داده تبدیل شده و به آن اجازه می‌دهد سریع‌تر عمل کند. در سال ۲۰۲۵، تگزاس لایحه سنای ۶ را تصویب کرد که چارچوب تهاجمی خود را برای برنامه‌ریزی بارهای بزرگ، تضمین‌های مالی و کاهش اضطراری بار ایجاد می‌کند.[5][7]

مدل تگزاس مراکز داده را ملزم می‌کند که ثابت کنند می‌توانند در طول شرایط اضطراری شبکه از راه دور کاهش بار داده شوند یا به تولید برق پشتیبان تغییر وضعیت دهند. هشدار سراسری نرک نشان می‌دهد که بقیه کشور اکنون رویکرد مشابهی را اتخاذ می‌کنند: مراکز داده دیگر نمی‌توانند به عنوان بارهای صنعتی منفعل و «ثابت» در نظر گرفته شوند. آن‌ها باید فعالانه در حفظ پایداری شبکه مشارکت کنند.[5]

۶۰ روز آینده آینده زیرساخت دیجیتال آمریکا را تعیین خواهد کرد. در حالی که شش اپراتور منطقه‌ای شبکه تعرفه‌های بازنگری شده خود را به فرک ارسال می‌کنند، باید بین فشار سیاسی شدید برای فعال‌سازی رونق هوش مصنوعی و وظیفه اساسی خود برای روشن نگه داشتن چراغ‌ها و پایین نگه داشتن هزینه‌های مصرف‌کننده تعادل برقرار کنند.[3][7]