هیئت مدیره فولکس‌واگن ۱۰۰ هزار تعدیل نیرو و حذف تدریجی چهار کارخانه آلمانی را تصویب کرد

مدیران فولکس‌واگن استدلال می‌کنند که حفظ ظرفیت مازاد ۵۰۰ هزار خودرو در سال و هزینه‌های تولید داخلی ۴٬۹۰۰ یورویی برای هر خودرو، بزرگترین خودروساز اروپا را در برابر رقابت چین به ورشکستگی می‌کشاند، مگر اینکه ۱۰۰ هزار شغل حذف و چهار کارخانه آلمانی به تدریج تعطیل شوند. در مقابل، شورای کارگری قدرتمند این شرکت، که نیمی از کرسی‌های هیئت نظارت را در اختیار دارد، معتقد است که نیروی کار مجبور است تمام خسارات مالی ناشی از تعلل مدیریت در گذار به خودروهای برقی و اشتباهات نرم‌افزاری را بپذیرد.

تنش بین این دو موضع در روز پنجشنبه به اوج خود رسید، زمانی که هیئت نظارت به اتفاق آرا «طرح آینده ۲۰۳۰» را تصویب کرد؛ چارچوبی برای تجدید ساختار که تعدیل‌های توافق شده قبلی را دو برابر کرده و ۱۵ درصد از نیروی کار جهانی شرکت را هدف قرار می‌دهد.[1][3]

سازوکار اصلی این تعدیل‌ها، عدم تطابق ساختاری بین تولیدات فولکس‌واگن و میزان جذب فعلی بازار اروپا است. این خودروساز در نیمه اول سال ۲۰۲۶ حاشیه سود عملیاتی ۳٫۸ درصدی را گزارش کرد که بسیار کمتر از هدف ۹ درصدی تعیین شده برای پایان دهه است.

برای پر کردن این شکاف، اولیور بلوم، مدیرعامل، توانست تأییدیه کاهش ۵۰ درصدی خط تولید جهانی شرکت تا سال ۲۰۳۵ و کاهش ۷۵ درصدی پیکربندی تجهیزات را کسب کند. این استراتژی، خودروساز را از خودروهای احتراقی بسیار سفارشی و با حاشیه سود کمتر، به سمت پلتفرم‌های برقی ساده‌تر و با حجم تولید بالا سوق می‌دهد، در حالی که همزمان ۱۳۵ میلیارد یورو از هزینه‌های سرمایه‌ای و تحقیقاتی تا سال ۲۰۳۱ کاهش می‌یابد.[2]

برای ۶۵۰ هزار نفر کارمند گروه فولکس‌واگن در سراسر جهان، پیامدهای این تصمیم فوری است. ۵۰ هزار تعدیل نیروی جدید، علاوه بر ۵۰ هزار کاهش شغلی است که پیشتر در بخش‌های فولکس‌واگن، آئودی، پورشه و بخش نرم‌افزاری کاریاد (Cariad) مذاکره شده بود. مجموع ۱۰۰ هزار شغل حذف شده، از ۵۰ هزار شغلی که جنرال موتورز در جریان ورشکستگی سال ۲۰۰۹ خود حذف کرد، فراتر رفته و بزرگترین انقباض نیروی کار در تاریخ صنعت خودروسازی جهان را رقم می‌زند.[1][2]

مورد مناقشه‌ترین بخش این تجدید ساختار، زیرساخت تولید داخلی فولکس‌واگن را هدف قرار می‌دهد. بر اساس یک گزارش داخلی ۱۴۷ صفحه‌ای که توسط نشریه تجاری آلمانی «ویرتشافتس‌وخه» (WirtschaftsWoche) به دست آمده است، این شرکت نمی‌تواند تولید رقابتی را برای چهار مرکز اصلی پس از پایان عمر مدل‌های فعلی‌شان تضمین کند. طبق برنامه حذف تدریجی، مونتاژ خودرو در کارخانه‌های امدن و تسویکاو در سال ۲۰۳۱، سپس مرکز خودروهای تجاری هانوفر در سال ۲۰۳۲، و کارخانه نکارزولم آئودی در سال ۲۰۳۴ متوقف خواهد شد.[2][3]

این چهار مرکز، هسته اصلی تولید فعلی خودروهای برقی فولکس‌واگن در اروپا را تشکیل می‌دهند. تسویکاو اولین کارخانه بزرگ این خودروساز بود که به طور کامل به تولید باتری-برقی روی آورد و در حال حاضر مدل‌های ID.3، ID.4 و ID.5 فولکس‌واگن، در کنار آئودی Q4 e-tron و کوپرا Born را مونتاژ می‌کند.

امدن مدل‌های ID.4 و سدان ID.7 را تولید می‌کند، در حالی که هانوفر ون برقی ID. Buzz را می‌سازد. نکارزولم نیز آئودی e-tron GT با عملکرد بالا را تولید می‌کند. حذف تدریجی این سایت‌ها عملاً پایگاه تولید خودروهای برقی فعلی شرکت در آلمان را برچیده و تولیدات آینده را به تأسیسات کم‌هزینه‌تر در جمهوری چک، اسلواکی و لهستان منتقل خواهد کرد.[2][3]

تصویب این طرح نیازمند امتیازات قابل توجهی از سوی نمایندگان کارمندان بود. دانیلا کاوالو، رئیس شورای کارگری گروه، در طول تابستان به شدت از این پیشنهادات انتقاد کرده بود. پس از رأی روز پنجشنبه، کاوالو بیانیه‌ای صادر کرد و اذعان داشت که این اصلاحات «ضرورتی برای موفقیت شرکت در دهه آینده است، بدون آنکه تعهدات مرتبط تنها بر دوش کارمندان باشد.» این توافق از دستور تعطیلی فوری خودداری کرده و در عوض تصریح می‌کند که پیش از توقف رسمی تولید، کاربردهای جایگزین برای چهار سایت مذکور ارزیابی خواهند شد.

ایالت نیدرزاکسن، که ۲۰ درصد از سهام رأی‌دهی فولکس‌واگن را در اختیار دارد و دو کرسی در هیئت نظارت دارد، نیز از این تجدید ساختار حمایت کرد. فرماندار اولاف لیس، شرایط بازار پیش روی خودروساز را «چالش‌های عظیم» توصیف کرد و طرح تصویب شده را مسیری مشترک به سوی تحول ضروری دانست. حمایت سیاسی، بر شدت تهدید ناشی از تولیدکنندگان چینی با یارانه دولتی تأکید می‌کند، که به سرعت سهم بازار اروپا را با مدل‌های برقی ارزان‌تر به دست آورده‌اند.

چرخش فولکس‌واگن بازتابی از یک واقعیت گسترده‌تر در سراسر بخش صنعتی اروپا است. در حالی که اتحادیه اروپا مقررات سخت‌گیرانه‌تری برای آلایندگی اعمال می‌کند، خودروسازان سنتی بین نیازهای عظیم سرمایه‌ای برای برقی‌سازی و واقعیت کند شدن اقتصاد داخلی گرفتار شده‌اند. فولکس‌واگن با نصف کردن مدل‌های خود و یکپارچه‌سازی پلتفرم‌هایش، شرط می‌بندد که یک عملیات کوچک‌تر و چابک‌تر می‌تواند سهم بازار باقی‌مانده خود را در برابر رقبای چابکی مانند BYD و تسلا حفظ کند.

عامل تعیین‌کننده برای «طرح آینده ۲۰۳۰» این خواهد بود که آیا ۱۳۵ میلیارد یورو سرمایه‌گذاری هدف‌گذاری شده می‌تواند خودروهای برقی تولید کند که از نظر قیمت با رقبای چینی برابری کنند، بدون نیاز به هزینه‌های مونتاژ داخلی ۴٬۹۰۰ یورویی برای هر خودرو.[2][3]