کاهش شدید ثبتنام دانشجویان بینالمللی، دانشگاههای بزرگ آمریکا را مجبور به تعدیل نیرو و کاهش بودجه کرد
کاهش شدید تعداد دانشجویان بینالمللی شکافهای چند میلیون دلاری در بودجه دانشگاهها ایجاد کرده و منجر به تعطیلی گسترده برنامههای آکادمیک و اخراج هزاران نفر شده است.
به قلم تیم سردبیری کوهستان
این خبر را به اشتراک بگذارید
- مدیران دانشگاه
- استدلال میکنند که از دست دادن دانشجویان بینالمللی با شهریه کامل، شکاف درآمدی ناپایداری ایجاد میکند که منجر به کاهش برنامهها و افزایش شهریه میشود.
- اقتصاددانان آموزش عالی
- بر نقص ساختاری مدل یارانهدهی متقابل تمرکز دارند و اشاره میکنند که دانشگاهها برای پوشاندن هزینههای عملیاتی فزاینده، بیش از حد به درآمد خارجی وابسته شدند.
- حامیان سیاست مهاجرت
- معتقدند که سختگیری در قوانین ویزا و مسیرهای H-1B از مشاغل داخلی محافظت میکند، حتی اگر بودجه دانشگاهها را مختل سازد.
زوایای پوششدادهنشده
- · دانشجویان داخلی که با افزایش شهریه مواجه هستند
- · دانشجویان بینالمللی که ویزایشان لغو شده است
چرا مهم است
دانشجویان بینالمللی شهریه کامل پرداخت میکنند و عملاً هزینه تحصیل دانشجویان آمریکایی را یارانهدهی میکنند. با خشک شدن این منبع درآمد حیاتی، دانشجویان داخلی با شهریههای بالاتر، گزینههای کمتر برای برنامههای آکادمیک و کاهش خدمات دانشگاهی مواجه هستند، زیرا دانشگاهها برای متوازن کردن بودجه خود دست و پا میزنند.
نکات کلیدی
- ثبتنام جدید دانشجویان بینالمللی کارشناسی در بهار ۲۰۲۶، ۲۰ درصد کاهش یافت، در حالی که برنامههای تحصیلات تکمیلی ۲۴ درصد افت داشتند.
- این کاهش عمدتاً ناشی از سیاستهای محدودکننده ویزای فدرال و افزایش هزینههای ویزای H-1B است.
- دانشگاههای بزرگ با کسری چند میلیون دلاری مواجه هستند که منجر به تعطیلی برنامهها و حذف هزاران شغل شده است.
- دانشجویان بینالمللی معمولاً شهریه کامل را پرداخت میکنند، که دانشگاهها از آن برای یارانهدهی کمکهای مالی دانشجویان داخلی استفاده میکنند.
- مؤسسات برای کمک به پوشش کمبودهای عظیم درآمدی، شهریه دانشجویان داخلی را افزایش میدهند.
برای دههها، سیستم آموزش عالی آمریکا برای متوازن کردن حسابهای خود به یک موتور مالی آرام و بسیار سودآور متکی بود: دانشجویان بینالمللی. دانشجویان خارجی با پرداخت کامل شهریه غیربومی و بدون نیاز به بستههای کمک مالی سازمانی که اکثر دانشجویان داخلی به آن وابسته هستند، عملاً هزینههای فزاینده آموزش در آمریکا را یارانهدهی میکردند. این مدل یارانهدهی متقابل به دانشگاهها اجازه میداد تا امکانات پردیس را به شدت گسترش دهند، کارکنان اداری استخدام کنند و کمکهای مالی رقابتی به دانشجویان محلی ارائه دهند، بدون اینکه بار کامل هزینه را به قانونگذاران ایالتی یا خانوادههای داخلی منتقل کنند. این امر به یک ستون اساسی در امور مالی دانشگاههای مدرن تبدیل شد و ثبتنام جهانی را به عنوان یک منبع نامحدود تلقی میکرد که میتوانست به طور قابل اعتمادی هر کسری عملیاتی را جبران کند.[5][6]
در سال ۲۰۲۶، این موتور مالی قابل اعتماد به شدت در حال از کار افتادن است. ترکیبی قدرتمند از سیاستهای مهاجرتی محدودکننده فدرال، افزایش چشمگیر نرخ رد ویزا و تشدید تنشهای ژئوپلیتیکی، باعث کاهش تاریخی در ثبتنام دانشجویان بینالمللی در کالجها و دانشگاههای سراسر ایالات متحده شده است. پس از سالها بهبود پس از همهگیری، جریان استعدادهای خارجی به سرعت محدود شده است و مدیران دانشگاهها را وادار کرده تا خود را با واقعیت جدیدی تطبیق دهند که در آن تقاضای جهانی دیگر نمیتواند تضمین شده تلقی شود. غیبت ناگهانی این دانشجویان با شهریه کامل، شکنندگی مدل کسبوکار آموزش عالی را آشکار کرده و مؤسسات را مجبور میکند تا با هزینه واقعی و بدون یارانه عملیات خود روبرو شوند.[2][3]
شواهد آماری این انقباض جمعیتی، شدید و گسترده است. بر اساس یک نظرسنجی جامع که در ماه مه ۲۰۲۶ توسط NAFSA (انجمن مربیان بینالمللی) از ۱۴۹ مؤسسه انجام شد، ثبتنام جدید دانشجویان بینالمللی مقطع کارشناسی در ترم بهار نسبت به سال قبل ۲۰ درصد کاهش یافته است. وضعیت برنامههای تحصیلات تکمیلی حتی بدتر بود و ۲۴ درصد کاهش در پذیرش گروههای جدید بینالمللی را تجربه کرد. این دادهها ترسهایی را تأیید میکند که پس از ترم پاییز ۲۰۲۵، که شاهد کاهش ۱۷ درصدی در ورودیهای جدید بینالمللی بود، شروع به انتشار کرده بودند. این کاهش محدود به چند کالج منطقهای نیست؛ بلکه مؤسسات تحقیقاتی نخبه، دانشگاههای شاخص ایالتی و کالجهای کوچک خصوصی هنرهای آزاد را به طور یکسان تحت تأثیر قرار داده است.[4]
این کاهش ثبتنام صرفاً یک کنجکاوی جمعیتی نیست؛ بلکه نشاندهنده یک بحران درآمدی ساختاری با ابعاد بیسابقه است. تحقیقات انجام شده در دانشگاه پرینستون نشان میدهد که در حالی که دانشجویان بینالمللی تقریباً ۶ درصد از جمعیت دانشجویی کشور را تشکیل میدهند، حدود ۱۲ درصد از کل درآمد شهریه در این بخش را به خود اختصاص میدهند. در مؤسساتی که به شدت به استراتژیهای جذب جهانی وابسته شدهاند، این رقم میتواند از ۳۰ درصد کل درآمد فراتر رود. هنگامی که یک جریان درآمدی که به طور نامتناسبی از سود نهایی حمایت میکند، از بین میرود، امواج شوک مالی به هر گوشه پردیس، از استخدام اساتید گرفته تا نگهداری تأسیسات، سرایت میکند.[5]
پیامدهای مالی ناشی از این پرتگاه ثبتنام، فوری، شدید و کاملاً مشهود بوده است. تنها کاهش اولیه در ترم پاییز ۲۰۲۵، حدود ۱.۱ میلیارد دلار درآمد شهریه از دست رفته برای دانشگاههای آمریکا به همراه داشت که عملاً دهها هزار شغل حمایتی را در اقتصادهای محلی دانشگاهها از بین برد. از آنجایی که بودجه دانشگاهها در کوتاهمدت عمدتاً ثابت است—که به حقوق اساتید رسمی، بدهیهای بلندمدت املاک و مستغلات و امکانات تحقیقاتی تخصصی گره خورده است—مؤسسات نمیتوانند به راحتی هزینههای خود را متناسب با کاهش ناگهانی درآمد کاهش دهند. در عوض، آنها مجبور به انجام مانورهای مالی اضطراری برای جلوگیری از ورشکستگی شدهاند.[4]
برای پر کردن این شکافهای بودجهای عظیم و غیرمنتظره، دانشگاههای بزرگ در حال اجرای کاهشهای گسترده در بخش پرسنل و برنامههای آکادمیک هستند. دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC)، یک مؤسسه خصوصی بزرگ که از لحاظ تاریخی مورد علاقه متقاضیان بینالمللی بوده است، اخیراً نزدیک به ۱۰۰۰ شغل را در سراسر پردیس خود حذف کرد. مقامات دانشگاه به صراحت کاهش ۲۳ درصدی در درخواستهای بینالمللی را به عنوان عامل اصلی فشارهای مالی که این تعدیل نیروی گسترده را ضروری ساخت، ذکر کردند. این کاهشها نه تنها کارکنان اداری، بلکه مشاوران تحصیلی و خدمات پشتیبانی دانشجویی را تحت تأثیر قرار داده و مستقیماً کیفیت تجربه دانشگاهی را برای دانشجویان باقیمانده کاهش میدهد.[1]
سایر مؤسسات خصوصی برجسته نیز اقدامات مشابه و شدیدی را برای حفظ بقای خود انجام میدهند. دانشگاه نورثوسترن (Northwestern University) ۴۲۵ موقعیت شغلی را حذف کرد، استخدامهای جدید را متوقف ساخت و پروژههای ساختمانی برنامهریزی شده را به طور نامحدود به تعویق انداخت تا کاهش پیشبینی شده در ثبتنام بینالمللی را جبران کند. در شیکاگو، دانشگاه دپال (DePaul University) پس از کاهش کلی ۳۰ درصدی و ویرانگر در تعداد دانشجویان بینالمللی خود، که شامل کاهش دو سومی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی بینالمللی بود، ۱۱۴ کارمند را اخراج کرد. در شدیدترین موارد، از دست دادن ناگهانی شهریه دانشجویان خارجی کشنده بوده است؛ رئیس کالج هنرهای کالیفرنیا (California College of the Arts) کاهش ثبتنام بینالمللی را به عنوان عامل اصلی در تصمیم اخیر این مؤسسه برای تعطیلی کامل اعلام کرد.[1]
سایر مؤسسات خصوصی برجسته نیز اقدامات مشابه و شدیدی را برای حفظ بقای خود انجام میدهند.
دانشگاههای دولتی، که از قبل با نوسانات بودجه ایالتی دست و پنجه نرم میکنند، نیز مجبور به بازسازی اساسی برنامههای آکادمیک خود شدهاند. دانشگاه نورث تگزاس (UNT) پس از عدم حضور ۲۸۰۰ دانشجوی بینالمللی مورد انتظار در پردیس، با کسری ناگهانی و فاجعهبار ۴۵ میلیون دلاری مواجه شد. در واکنش به این کمبود عظیم درآمد، UNT به طور سیستماتیک ۷۱ برنامه آکادمیک را حذف میکند. این کاهشها گسترده هستند و شامل حذف مدارک کارشناسی ارشد در رشتههای زبانشناسی، مطالعات زنان و جنسیت، و آموزش دوران کودکی میشوند، که ماهیت آکادمیک مؤسسه را برای صرفهجویی در هزینهها به طور دائمی تغییر میدهد.[1]
ریشه اصلی این مهاجرت بینالمللی مستقیماً به تغییرات سیاستگذاری در واشنگتن اشاره دارد. در نظرسنجی NAFSA، ۸۴ درصد از مدارس شرکتکننده، "سیاستهای دولتی محدودکننده" را به عنوان عامل اصلی کاهش ثبتنام شناسایی کردند، که بسیار فراتر از نگرانیها در مورد هزینههای شهریه یا شرایط اقتصادی جهانی است. دانشجویان آیندهنگر در سراسر جهان به یک دستور کار تهاجمی فدرال واکنش نشان میدهند که مستقیماً محققان خارجی را هدف قرار داده و فضایی را ایجاد کرده است که بسیاری از متقاضیان بینالمللی آن را خصمانه و غیرقابل پیشبینی میدانند.[4]
اقدامات اخیر فدرال چیزی را ایجاد کرده است که حامیان آموزش عالی آن را فضای ترس "تک اشتباهی" برای محققان بینالمللی توصیف میکنند. این اقدامات شامل لغو گسترده ویزاهای دانشجویی موجود، قوانین فدرال پیشنهادی برای پایان دادن به حمایتهای "مدت وضعیت" (duration of status) که به دانشجویان اجازه میدهد تا زمان تکمیل مدرک خود در کشور بمانند، و محدودیتهای جدید شدید بر مسیرهای شغلی پس از فارغالتحصیلی است. تهدید دائمی تغییرات ناگهانی در سیاستها، ایالات متحده را به مقصدی بسیار پرخطر برای دانشجویانی تبدیل کرده است که دهها هزار دلار در تحصیلات خود سرمایهگذاری میکنند.[2][3]
اختلال در مسیرهای کاری پس از فارغالتحصیلی—به ویژه برنامه آموزش عملی اختیاری (OPT) و خط لوله ویزای H-1B—به ویژه برای ثبتنام در مقاطع تحصیلات تکمیلی مضر است. بسیاری از دانشجویان بینالمللی مدارک گرانقیمت آمریکا را به عنوان سرمایهگذاریای میبینند که از طریق تجربه کاری بعدی در بخشهای فناوری یا تجاری آمریکا نتیجه میدهد. با اعمال هزینه جدید ۱۰۰,۰۰۰ دلاری توسط کاخ سفید برای درخواستهای جدید H-1B از خارج و تغییر قوانین دستمزد رایج برای حذف فارغالتحصیلان سطح ابتدایی، مسیر سنتی از پردیس دانشگاهی آمریکا به نیروی کار آمریکا عملاً مسدود شده و ارزش پیشنهادی اصلی مدرک را از بین برده است.[2]
برای دانشجویان داخلی، پیامدهای این تغییر ژئوپلیتیکی به سرعت در صورتحسابهای شهریه آنها متبلور میشود. برای جبران از دست دادن دانشجویان بینالمللی با شهریه کامل، دانشگاهها هزینهها را به طور کلی برای خانوادههای آمریکایی افزایش میدهند. دانشگاه سیراکیوز (Syracuse University) و دانشگاه نورثوسترن هر دو نرخ شهریه خود را برای سال تحصیلی آینده تقریباً ۳.۵ تا ۴ درصد افزایش دادند و مجموع هزینه سالانه تحصیل را به حدود ۹۶,۰۰۰ دلار رساندند. با ناپدید شدن یارانه بینالمللی، هزینه واقعی و متورم دانشگاه مدرن مستقیماً به دانشجویان داخلی منتقل میشود و دسترسی به آموزش عالی را حتی دشوارتر میسازد.[1]
فراتر از امور مالی دانشگاه، بحران ثبتنام فعالانه تسلط جهانی ایالات متحده در تحقیقات علمی و نوآوری را تهدید میکند. دانشجویان بینالمللی—به ویژه در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا—ستون فقرات دستگاه تحقیقاتی STEM آمریکا هستند و اغلب ۵۰ تا ۷۰ درصد از محققان در آزمایشگاههای حیاتی فناوری و مهندسی را تشکیل میدهند. از آنجایی که این دانشجویان بسیار ماهر درخواستهای خود را به دانشگاههای بریتانیا، کانادا و استرالیا هدایت میکنند، ظرفیت تحقیقاتی، تولید اختراعات و پتانسیل راهاندازی استارتآپهای آینده را با خود میبرند و عملاً نوآوری آمریکا را به خارج از کشور منتقل میکنند.[2][6]
اقتصاددانان آموزش عالی استدلال میکنند که دانشگاهها اکنون بهای سنگینی را برای تکیه بر یک مدل کسبوکار اساساً معیوب میپردازند. مؤسسات با استفاده از جریان سودآور شهریه بینالمللی برای پوشاندن تورم زیربنایی هزینههای اداری، امکانات لوکس پردیس و تورم عملیاتی، اصلاحات ساختاری لازم را برای بیش از یک دهه به تأخیر انداختند. به جای مقرون به صرفه کردن آموزش، دانشگاهها به طور خطرناکی بر یک منبع درآمد واحد و بسیار نوسانپذیر بیش از حد تکیه کردند که همیشه تابع هوسهای سیاست مهاجرتی فدرال بود.[5][6]
پرتگاه ثبتنام ۲۰۲۶ پایان قطعی یک دوران در آموزش عالی آمریکا را رقم میزند. دانشگاهها دیگر نمیتوانند برای متوازن کردن بودجههای محلی یا تأمین مالی جاهطلبیهای سازمانی خود، به جریان بیپایان تقاضای جهانی تکیه کنند. در آینده، کالجها مجبور به یک محاسبه دردناک اما ضروری با هزینه واقعی ارائه آموزش خواهند شد، که مستلزم آن است که یا ردپای عملیاتی خود را به شدت کاهش دهند، یا شهریه داخلی را به طور دائمی افزایش دهند، یا راههای کاملاً جدیدی برای ارائه ارزش آکادمیک در یک بازار پساجهانیشده پیدا کنند.[6]
روند رویداد
پاییز ۲۰۲۴
ثبتنام دانشجویان بینالمللی پس از سالها بهبود پس از همهگیری، دچار رکود شد.
سپتامبر ۲۰۲۵
کاخ سفید محدودیتها و هزینههای جدیدی را بر ویزاهای H-1B اعمال کرد و مسیرهای شغلی پس از فارغالتحصیلی را پیچیده ساخت.
پاییز ۲۰۲۵
ثبتنام جدید بینالمللی ۱۷ درصد کاهش یافت و حدود ۱.۱ میلیارد دلار درآمد برای دانشگاهها هزینه در برداشت.
بهار ۲۰۲۶
نظرسنجی NAFSA کاهش ۲۴ درصدی در دانشجویان جدید بینالمللی تحصیلات تکمیلی را نشان داد که باعث کاهش گسترده بودجه دانشگاهها شد.
بررسی عمیق دیدگاهها
دیدگاه مدیران دانشگاه
مدیران استدلال میکنند که از دست دادن ناگهانی شهریه بینالمللی، شکاف درآمدی ناپایداری ایجاد میکند.
رهبران دانشگاه تأکید میکنند که دانشجویان بینالمللی نه تنها منبعی برای تنوع، بلکه ستون فقرات مالی پردیس مدرن هستند. از آنجایی که این دانشجویان شهریه کامل غیربومی را بدون نیاز به کمک سازمانی پرداخت میکنند، حضور آنها مستقیماً کمکهای مالی دانشجویان داخلی را یارانهدهی کرده و خدمات ضروری پردیس را تأمین میکند. مدیران استدلال میکنند که سیاستهای غیرقابل پیشبینی ویزا و ممنوعیتهای سفر، این جریان درآمد حیاتی را به طور مصنوعی سرکوب کرده و آنها را مجبور به اعمال کاهشهای شدید در برنامههای آکادمیک و موقعیتهای هیئت علمی کرده است که در نهایت به دانشجویان آمریکایی آسیب میرساند.
دیدگاه حامیان سیاست مهاجرت
حامیان کنترلهای سختگیرانهتر مهاجرت معتقدند که محدودیتهای ویزا از نیروی کار داخلی محافظت میکند.
طرفداران تغییرات اخیر سیاست فدرال استدلال میکنند که سیستم آموزش عالی ایالات متحده به یک راه فرار برای مهاجرت تبدیل شده و جذب خارجی را بر دسترسی داخلی اولویت داده است. این حامیان معتقدند که دولت با سختگیری در مسیر ویزای H-1B و افزایش هزینهها، از مشاغل سطح ابتدایی برای فارغالتحصیلان آمریکایی محافظت میکند. از این منظر، اگر دانشگاهها مجبور به کوچکسازی شوند زیرا دیگر نمیتوانند به سرمایه خارجی تکیه کنند، این نشاندهنده یک اصلاح ضروری بازار است تا یک بحران، و مؤسسات را وادار میکند تا مأموریتهای خود را بر خدمت به جمعیت داخلی متمرکز کنند.
دیدگاه اقتصاددانان آموزش عالی
اقتصاددانان اشاره میکنند که دانشگاهها یک مدل کسبوکار ناپایدار متکی بر یارانههای متقابل خارجی ایجاد کردهاند.
تحلیلگران مالی و اقتصاددانان آموزش و پرورش، بحران کنونی را به عنوان فروپاشی اجتنابناپذیر یک مدل کسبوکار معیوب میبینند. سالها، دانشگاهها از جریان سودآور شهریه بینالمللی برای پوشاندن تورم زیربنایی هزینههای اداری، امکانات پردیس و تورم عملیاتی استفاده کردند. به جای بازسازی برای مقرون به صرفه کردن آموزش، مؤسسات به طور خطرناکی بر یک منبع درآمد واحد و نوسانپذیر بیش از حد تکیه کردند. اقتصاددانان استدلال میکنند که اگرچه پرتگاه ناگهانی ثبتنام دردناک است، اما یک محاسبه طولانیمدت و ضروری را تحمیل میکند که دانشگاهها را ملزم میسازد تا نحوه قیمتگذاری و ارائه آموزش عالی را به طور اساسی بازنگری کنند.
آنچه نمیدانیم
- اینکه آیا دادگاههای فدرال ساختارهای جدید هزینه H-1B را به طور دائمی مسدود خواهند کرد یا خیر.
- چه تعداد از برنامههای آکادمیک حذف شده به طور دائمی کنار گذاشته میشوند و چه تعداد به طور موقت تعلیق خواهند شد.
- آیا دانشگاهها با موفقیت به سمت جریانهای درآمدی جدید، مانند مشارکتهای شرکتی یا توسعه مدارک آنلاین، تغییر مسیر خواهند داد.
اصطلاحات کلیدی
- مدل یارانهدهی متقابل (Cross-Subsidy Model)
- یک استراتژی مالی که در آن دانشگاهها از درآمد مازاد تولید شده توسط دانشجویان بینالمللی با شهریه کامل برای تأمین مالی کمکهای مالی و خدمات برای دانشجویان داخلی استفاده میکنند.
- ویزای F-1
- دستهبندی استاندارد ویزای غیرمهاجرتی برای دانشجویان بینالمللی که به دنبال تحصیلات آکادمیک در ایالات متحده هستند.
- آموزش عملی اختیاری (OPT)
- برنامهای که به دانشجویان بینالمللی اجازه میدهد تا حداکثر سه سال پس از فارغالتحصیلی در ایالات متحده کار کنند، که اخیراً با محدودیتهای فدرال فزایندهای مواجه شده است.
- مدت وضعیت (Duration of Status - D/S)
- سیاستی که به دانشجویان بینالمللی اجازه میدهد تا زمانی که در برنامه تحصیلی خود ثبتنام کردهاند در ایالات متحده بمانند، که قوانین فدرال اخیر به دنبال جایگزینی آن با محدودیتهای زمانی ثابت بودهاند.
پرسشهای متداول
چرا دانشجویان بینالمللی برای بودجه دانشگاهها تا این حد مهم هستند؟
دانشجویان بینالمللی معمولاً شهریه کامل غیربومی را بدون دریافت کمک مالی سازمانی پرداخت میکنند. این درآمد مازاد عملاً هزینه تحصیل دانشجویان داخلی را یارانهدهی کرده و عملیات ضروری پردیس را تأمین مالی میکند.
کدام برنامههای آکادمیک در حال حذف شدن هستند؟
دانشگاهها عمدتاً برای صرفهجویی در هزینهها، برنامههای علوم انسانی، زبانها و برنامههای کارشناسی ارشد کوچکتر را حذف میکنند. به عنوان مثال، دانشگاه نورث تگزاس در حال حذف تدریجی ۷۱ برنامه، از جمله زبانشناسی و مطالعات زنان است.
آیا برنامههای تحصیلات تکمیلی یا کارشناسی بیشتر آسیب دیدهاند؟
برنامههای تحصیلات تکمیلی کاهش شدیدتری را تجربه میکنند. ثبتنام جدید دانشجویان بینالمللی تحصیلات تکمیلی در بهار ۲۰۲۶، ۲۴ درصد کاهش یافت، در مقایسه با کاهش ۲۰ درصدی برای دانشجویان کارشناسی، که عمدتاً به دلیل محدودیتها در ویزاهای کاری پس از فارغالتحصیلی است.
منابع
پوشش منابع
6 منبع
3 دیدگاه شناساییشده
[1]The Washington Postمدیران دانشگاه
A growing number of universities are linking spending cuts to the loss of students from other countries
مطالعه در The Washington Post →[2]Forbesحامیان سیاست مهاجرت
American Higher Education Faces An Existential Crisis
مطالعه در Forbes →[3]Higher Ed Diveمدیران دانشگاه
New international enrollment plunged — even before Trump's return
مطالعه در Higher Ed Dive →[4]NAFSA: Association of International Educatorsاقتصاددانان آموزش عالی
Spring 2026 International Student Enrollment Survey Results
مطالعه در NAFSA: Association of International Educators →[5]Princeton Universityاقتصاددانان آموزش عالی
The Economic Impact of International Students in U.S. Higher Education
مطالعه در Princeton University →[6]Factlen Editorial Teamاقتصاددانان آموزش عالی
Synthesis by Factlen editorial team
مطالعه در Factlen Editorial Team →
هر زاویه. هر روز.
دریافت آموزش اخبار همراه با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاهها، مستقیم در صندوق ورودی شما.