نشستن بی‌وقفه خطر مرگ ناشی از سرطان را ساعتی ۹ درصد افزایش می‌دهد، اما وقفه‌های کوتاه این خطر را به شدت کم می‌کند

مطالعه‌ای روی ۹۱٬۲۹۲ بزرگسال در بریتانیا که در اواسط سال ۲۰۲۶ در نشریه PLOS Medicine منتشر شد، نشان داد که هر یک ساعت اضافه نشستن طولانی و بی‌وقفه در روز، با ۹ درصد افزایش خطر مرگ ناشی از سرطان همراه است.

این یافته‌ها رویکرد سنتی به ارزیابی رفتارهای کم‌تحرک را به چالش می‌کشد؛ رویکردی که معمولاً فقط کل زمان نشستن روی صندلی را اندازه می‌گیرد و به نحوه توزیع این زمان در طول روز توجهی ندارد. محققان با تفکیک نشستن پیوسته از نشستن با وقفه، به تفاوت چشمگیری در پیامدهای بلندمدت سلامتی دست یافتند.[1][2]

دستورالعمل‌های مربوط به کم‌تحرکی در گذشته بیشتر روی مجموع ساعات نشستن، لم دادن یا دراز کشیدن در زمان بیداری تمرکز داشتند. این تحقیق جدید که به سرپرستی فردریک هو (Frederick Ho) در دانشگاه گلاسکو انجام شده، تمرکز را به نحوه انباشته شدن این زمان تغییر می‌دهد و نشان می‌دهد که الگوی نشستن به اندازه کل زمان آن اهمیت دارد.

تیم تحقیق این فرضیه را مطرح کرد که ایجاد وقفه در دوره‌های طولانی بی‌تحرکی می‌تواند واکنش فیزیولوژیک بدن را تغییر دهد و داده‌های به‌دست‌آمده نیز تایید کردند که وقفه‌های مکرر، اثر محافظتی قابل‌توجهی در برابر مرگ‌ومیر دارند.[1][4]

برای به دست آوردن تصویری دقیق از حرکات روزانه، محققان از شتاب‌سنج‌های مچی برای ردیابی الگوهای دقیق فعالیت شرکت‌کنندگان در «بیوبانک بریتانیا» (UK Biobank) به مدت هفت روز استفاده کردند و سپس این گروه را برای میانگین ۱۲٫۴ سال زیر نظر گرفتند.

با استفاده از داده‌های عینی حسگرها به جای تکیه بر حافظه افراد - که معمولاً برای ثبت حرکات روزمره چندان قابل‌اعتماد نیست - این مطالعه توانست دوره‌های طولانی و بی‌وقفه نشستن را از نشستن‌هایی که با حرکات کوتاه قطع می‌شدند، با موفقیت تفکیک کند. یک ابزار یادگیری ماشینی، زمان شرکت‌کنندگان را به رفتارهای کم‌تحرک و فعالیت‌های سبک، متوسط یا شدید دسته‌بندی کرد تا دقت کار تضمین شود.[4]

داده‌ها بر اساس همین الگوهای حرکتی، نتایج کاملاً متفاوتی را نشان دادند. در حالی که نشستن طولانی‌مدت آمار مرگ‌ومیر را بالا می‌برد، هر یک ساعت نشستن اضافه که به طور مکرر با وقفه همراه بود، با ۱۸ تا ۱۹ درصد کاهش خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط داشت.

محققان مدل‌های خود را برای در نظر گرفتن عواملی مثل ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، سبک زندگی، وضعیت سیگار کشیدن و رژیم غذایی تنظیم کردند و تایید کردند که اثر محافظتی نشستن با وقفه، صرف‌نظر از سایر متغیرهای سلامتی، همچنان پابرجاست. به نظر می‌رسد ماهیت بی‌وقفه بودن نشستن، و نه صرفاً خود نشستن، عامل اصلی افزایش این خطر باشد.[4]

این ارتباط در انواع مختلف سرطان به طور پیوسته مشاهده شد. نشستن طولانی‌مدت با افزایش کلی بروز سرطان و همچنین افزایش خاص در سرطان‌های مرتبط با چاقی - گروهی که شامل سرطان‌های روده بزرگ، سینه، کبد، کلیه، تخمدان و تیروئید می‌شود - و سرطان‌هایی که از نظر اپیدمیولوژیک با دیابت نوع ۲ مرتبط هستند، گره خورده بود.

این یافته‌ها با متون اپیدمیولوژیک قبلی همخوانی دارد که نشان می‌دهند رفتار کم‌تحرک بیش از حد، یک عامل خطر مستقل برای بیماری‌های متابولیک است، به ویژه در میان افرادی که در بقیه روز نیز سطح فعالیت بدنی پایینی دارند.[2][3]

کاربردی‌ترین و امیدوارکننده‌ترین نتیجه این تحقیق در مدل‌سازی جایگزینی نهفته است. محققان محاسبه کردند که جایگزین کردن تنها یک ساعت نشستن پیوسته در روز با فعالیت بدنی سبک، مانند راه رفتن آرام، ایستادن یا انجام کارهای خانه، با ۱۲ درصد کاهش در مرگ‌ومیر ناشی از سرطان ارتباط دارد. این یافته خاص از این جهت بسیار مهم است که فعالیت سبک به ندرت در دستورالعمل‌های رسمی فعالیت بدنی گنجانده می‌شود، اما داده‌ها ثابت می‌کنند که حتی حداقل تحرک نیز مزایای قابل‌اندازه‌گیری و قابل‌توجهی برای بقای طولانی‌مدت به همراه دارد.[3][4]

مزایای محافظتی با شدت حرکت جایگزین‌شده افزایش می‌یابد. جایگزین کردن ۳۰ دقیقه نشستن با فعالیت متوسط، مانند پیاده‌روی با سرعت معمولی، با ۸ درصد کاهش خطر مرگ ناشی از سرطان همراه بود. جالب‌تر اینکه، جایگزین کردن تنها پنج دقیقه نشستن طولانی با فعالیت شدید، با ۲۲ درصد کاهش خطر مرگ‌ومیر ارتباط داشت. این ارقام نشان می‌دهند که افراد برای تغییر معنادار در پروفایل خطر سرطان خود، نیازی به ایجاد تغییرات عظیم در سبک زندگی یا متعهد شدن به جلسات طاقت‌فرسای باشگاه ندارند.[1][4]

از نظر بیولوژیکی، اثر محافظتی ایجاد وقفه در زمان کم‌تحرکی به بهبود واکنش‌های متابولیک در بدن نسبت داده می‌شود. دوره‌های طولانی و بی‌وقفه بی‌تحرکی می‌تواند گردش خون را کند کرده و توانایی بدن در تنظیم قند خون و متابولیسم چربی را مختل کند؛ مکانیسم‌هایی که ارتباط تنگاتنگی با بروز سرطان‌های متابولیک و مرتبط با چاقی دارند.

با ایستادن و حرکت کردن، بدن عضلات تثبیت‌کننده را درگیر می‌کند و فرآیندهای متابولیکی را که در طول نشستن طولانی‌مدت متوقف شده‌اند، دوباره راه‌اندازی می‌کند و در واقع آسیب‌های فیزیولوژیک ناشی از وضعیت بی‌تحرک و پیوسته را خنثی می‌کند.[2][3]

اگرچه این مطالعه مشاهده‌ای است و نمی‌تواند به طور قطعی یک رابطه علت و معلولی مستقیم را ثابت کند، اما یافته‌های آن یک هدف بسیار دست‌یافتنی را برای کسانی که بیشترین زمان نشستن را دارند، از جمله کارمندان دفتری و سالمندان با تحرک محدود، ارائه می‌دهد.

از آنجا که فعالیت سبک تقریباً برای همه قابل انجام است، این داده‌ها نشان می‌دهند که وقتی ورزش شدید واقع‌بینانه نیست، تشویق به هر میزان تحرکی با هر شدتی ارزش دارد. برای بیمارانی که در رسیدن به توصیه استاندارد ۱۵۰ دقیقه ورزش متوسط در هفته مشکل دارند، صرفاً ایجاد وقفه در زمان نشستن یک مسیر جایگزین و عملی برای سلامتی فراهم می‌کند.[3][4]

نویسندگان نتیجه گرفتند که «اثرات سلامتی رفتارهای کم‌تحرک ممکن است نه تنها به کل زمان کم‌تحرکی، بلکه به این موضوع بستگی داشته باشد که آیا این زمان در دوره‌های طولانی انباشته می‌شود یا با فعالیت قطع می‌گردد.»

برای کارمندان دفتری و سالمندان، این داده‌ها یک آستانه واضح و قابل‌مدیریت را تعیین می‌کند: قطع کردن یک دوره بی‌وقفه نشستن با حتی چند دقیقه حرکت، واکنش متابولیک بدن را به اندازه‌ای تغییر می‌دهد که خطر مرگ‌ومیر در بلندمدت را دگرگون کند. تعیین یک قانون ساده برای ایستادن و یک یا دو دقیقه حرکت کردن در هر ساعت، می‌تواند به عنوان یک اقدام پیشگیرانه قدرتمند عمل کند.[3][4]