راه رفتن با سرعت ۹۰ تا ۱۰۰ قدم در دقیقه خطر مرگ‌ومیر را کاهش می‌دهد، حتی اگر به هدف روزانه نرسید

پژوهشگران دانشگاه موناش (Monash University) در سپتامبر ۲۰۲۶ یافته‌هایی را منتشر کردند که نشان می‌دهد سرعت پیاده‌روی بین ۹۰ تا ۱۰۰ قدم در دقیقه، خطر مرگ زودرس را به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد؛ این موضوع حتی برای کسانی که به هدف توصیه‌شده و رایج ۱۰ هزار قدم در روز نمی‌رسند نیز صدق می‌کند.[6]

این تحلیل که الگوهای حرکتی روزانه بزرگسالان را بررسی کرده است، شدت فعالیت را به‌عنوان یک عامل مستقل در افزایش طول عمر در نظر می‌گیرد. به گزارش مدیکال نیوز تودی (Medical News Today)، شرکت‌کنندگانی که سرعت پیاده‌روی بالاتری داشتند، به همان اندازه کسانی که قدم‌های بیشتری را با سرعت آهسته برمی‌داشتند، کاهش مشابهی را در مرگ‌ومیر ناشی از همه علل تجربه کردند.[3]

رسیدن به مرز ۹۰ تا ۱۰۰ قدم در دقیقه، ضربان قلب را به‌خوبی وارد محدوده فعالیت‌های قلبی‌عروقی با شدت متوسط می‌کند. مجله تایم (TIME) گزارش می‌دهد که این سرعت خاص، باعث ایجاد سازگاری‌های متابولیک و تقویت قلب و عروق می‌شود؛ چیزی که یک قدم‌زدن آهسته و معمولی، فارغ از مسافت طی‌شده، نمی‌تواند آن را تحریک کند.[5]

برای یک فرد بالغ معمولی، این سرعت به معنای یک پیاده‌روی هدفمند و نسبتاً تند است؛ تقریباً معادل سرعتی که برای طی کردن یک مایل (حدود ۱.۶ کیلومتر) در ۱۵ تا ۲۰ دقیقه نیاز است. نشریه پریونشن (Prevention) اشاره می‌کند که این میزان از شدت فعالیت، دستیابی به فواید افزایش طول عمر را برای افرادی که به دلیل مشغله کاری یا مشکلات مفصلی نمی‌توانند پیاده‌روی‌های طولانی داشته باشند، بسیار دست‌یافتنی می‌کند.[2]

جایگزین کردن تنها ۲۰ تا ۳۰ دقیقه پیاده‌روی آهسته با این سرعت بیشتر، بازده متابولیک فوق‌العاده‌ای به همراه دارد. پایگاه نیوز-مدیکال (News-Medical) تأکید می‌کند که متمرکز کردن تلاش‌ها در این دوره‌های کوتاه‌تر و سریع‌تر، همان فواید فیزیولوژیکی را به بدن می‌رساند که اضافه کردن هزاران قدم اضافی به برنامه روزانه می‌تواند داشته باشد.[4]

البته این یافته‌ها هدف سنتی ۱۰ هزار قدم را بی‌اعتبار نمی‌کنند، بلکه یک راهکار ثانویه و کارآمد از نظر زمانی برای بهبود سلامت ارائه می‌دهند. شبکه خبری دابلیو‌بی‌ای‌ال بالتیمور (WBAL Baltimore News) تأکید می‌کند که هم حجم کل قدم‌ها و هم سرعت گام برداشتن، هر کدام به‌طور مستقل در کاهش خطر مرگ زودرس نقش دارند و مسیرهای متعددی را برای بهبود سلامت پیش روی افراد قرار می‌دهند.[1]

تیم تحقیقاتی دانشگاه موناش در مقاله خود خاطرنشان کردند که «ترکیب‌های مختلفی از تعداد قدم‌های روزانه و سرعت گام برداشتن، همگی می‌توانند خطر مرگ زودرس را کاهش دهند.» این موضوع انعطاف‌پذیری خوبی به افراد می‌دهد تا برنامه ورزشی خود را بر اساس شرایطشان طراحی کنند.[6]

این تمایز به‌ویژه برای سالمندان یا کسانی که با آرتروز دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اهمیت زیادی دارد. پایگاه نرس اپروود (Nurse Approved) یادآور می‌شود که پیاده‌روی طولانی‌مدت می‌تواند باعث خستگی یا فشار عضلانی‌اسکلتی در این گروه‌ها شود؛ بنابراین، دوره‌های کوتاه‌تر و سریع‌ترِ ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای، تجویز ایمن‌تر و پایدارتری برای آن‌هاست.[7]

تأکید بر سرعت گام برداشتن، از همین حالا روی نحوه ارزیابی حرکت روزانه توسط فناوری‌های مصرفی تأثیر گذاشته است. اتلتک نیوز (Athletech News) مشاهده کرده است که مچ‌بندهای هوشمند و اپلیکیشن‌های سلامت، در حال ارتقای معیارهای سرعت در کنار شمارش کل قدم‌ها هستند که این امر نشان‌دهنده یک تغییر گسترده‌تر در علم ورزش است.[8]

مرحله بعدی این تحقیقات بررسی خواهد کرد که این دوره‌های پیاده‌روی سریع در مقایسه با تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) در جمعیت‌های بالینی چه عملکردی دارند. مقامات بهداشت عمومی اکنون در حال ارزیابی این موضوع هستند که آیا دستورالعمل‌های فعالیت بدنی در آینده باید به‌جای تمرکز صرف بر مدت‌زمان یا تعداد قدم‌ها، صراحتاً یک سرعت هدف را نیز توصیه کنند یا خیر.[6]