سوریه مفتی اعظم دوران اسد را در یک پاکسازی سیاسی بزرگ به حبس ابد محکوم کرد

در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۲۶، دادگاه کیفری چهارم در دمشق، احمد بدرالدین حسون، مفتی اعظم سابق سوریه، را به حبس ابد محکوم کرد. این حکم یکی از مهم‌ترین اقدامات قضایی است که توسط دولت انتقالی از زمان فروپاشی رژیم بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴ انجام شده است.

حسون به اتهام تحریک جنگ داخلی، دامن زدن به اختلافات فرقه‌ای و مشارکت اصلی در قتل عمد در طول درگیری‌های تقریباً ۱۴ ساله کشور، مجرم شناخته شد. این محکومیت نقطه عطفی حیاتی در مسیر پس از جنگ سوریه است و سرعت تهاجمی مقامات جدید در برچیدن میراث دولت پیشین را برجسته می‌کند.[1][2]

حسون ۷۷ ساله، از سال ۲۰۰۵ تا زمانی که این سمت به طور غیرمنتظره‌ای توسط اسد در سال ۲۰۲۱ لغو شد، به عنوان عالی‌ترین روحانی اسلامی سوریه خدمت می‌کرد. او در طول جنگ داخلی، مدافعی بسیار برجسته و صریح از عملیات‌های نظامی دولت بود.

پس از سقوط رژیم، حسون مخفی شد اما در مارس ۲۰۲۵ در فرودگاه بین‌المللی دمشق هنگام تلاش برای فرار از کشور توسط مقامات انتقالی دستگیر شد. برخلاف چندین مقام بلندپایه دیگر که غیاباً محاکمه شده‌اند، حسون در بازداشت بود و در طول شش جلسه محاکمه خود که در ژوئن ۲۰۲۶ آغاز شد، در دادگاه حضور داشت.[3][4]

در جلسه نهایی، قاضی فخرالدین العریان به تفصیل توضیح داد که چگونه نهاد مذهبی رسمی تحت حکومت اسد به طور سیستماتیک برای فراهم کردن پوشش مذهبی و اخلاقی برای عملیات‌های نظامی و امنیتی مورد استفاده قرار گرفته بود. دادگاه شواهد ویدئویی گسترده و شهادت شاهدان را بررسی کرد که نشان می‌دادند لفاظی‌های عمومی حسون به صراحت سرکوب‌های خشونت‌آمیز دولتی علیه معترضان ضد دولتی را توجیه می‌کرد.

دادستان‌ها استدلال کردند که فتاوای مذهبی او عملاً استفاده از بمب‌های بشکه‌ای و سایر حملات بی‌رویه به مناطق غیرنظامی را مشروعیت بخشیده است، اقداماتی که قاضی آن‌ها را نقض شدید قوانین بین‌المللی بشردوستانه و جنایت علیه بشریت طبقه‌بندی کرد.[3][5]

این محاکمه همچنین پویایی‌های پیچیده شخصی و سیاسی دوران اسد را برجسته کرد. حسون، یک مسلمان سنی اهل حلب، چهره‌ای حیاتی برای دولت تحت سلطه علوی اسد بود و تصویری از حمایت فرامذهبی از رژیم را ارائه می‌داد. وفاداری او حتی پس از کشته شدن پسر ۲۲ ساله‌اش در یک کمین در سال ۲۰۱۱، که دولت آن را به مبارزان مخالف مسلح نسبت داد، ثابت ماند.

با وجود این حمایت عمومی تزلزل‌ناپذیر، اسد به طور غیرمنتظره‌ای در سال ۲۰۲۱ عنوان حسون را سلب کرد، دفتر مفتی اعظم را منحل نمود و اختیارات آن را به شورایی از علما تحت کنترل دولت منتقل کرد؛ اقدامی که به طور گسترده به عنوان تلاشی برای تثبیت کنترل مطلق دولت بر مرجعیت مذهبی تفسیر شد.[3][4][7]

محکومیت این روحانی سابق بخشی از یک پاکسازی قضایی گسترده و شتابان است. حسون دهمین چهره مهم دوران اسد است که از زمان آغاز محاکمات در آوریل ۲۰۲۶ توسط مقامات جدید محکوم می‌شود. پیش‌تر در ماه اوت، دادگاه احکام اعدام غیابی را برای بشار اسد، برادرش ماهر، و پنج مقام ارشد امنیتی صادر کرد.

در همین حال، سایر بستگان رئیس‌جمهور سابق، از جمله وسیم الاسد، جنگ‌سالار سابق، به صورت حضوری به اتهام قتل و شکنجه به اعدام محکوم شدند. این توالی سریع احکام، تعهد دولت انتقالی را به پاسخگو کردن معماران رژیم سابق برای درگیری‌ای که منجر به کشته شدن تقریباً نیم میلیون نفر شد، تأکید می‌کند.[2][5]

با این حال، سرعت و ساختار این محاکمات، یک تنش استراتژیک عمیق در مورد آینده عدالت سوریه را آشکار کرده است. دولت انتقالی، به رهبری رئیس‌جمهور احمد الشرع، تحت فشار شدید داخلی عمل می‌کند. پس از بیش از یک دهه خشونت ویرانگر و آوارگی، بخش‌های بزرگی از مردم سوریه خواستار مجازات فوری و مشهود هستند.

برای این شهروندان، احکام سریعی که توسط دادگاه‌های دمشق صادر می‌شود، نمایشی ضروری از اقتدار دولتی و گامی حیاتی به سوی پایان دادن به اختلافات ملی است که خطر عدالت خودسرانه محلی و تلافی‌جویی‌های جناحی را کاهش می‌دهد.

در مقابل، ناظران بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری نگرانی‌های جدی در مورد چارچوب قضایی کنونی مطرح کرده‌اند. گروه‌هایی مانند دیده‌بان حقوق بشر هشدار داده‌اند که ماهیت شتاب‌زده این دادرسی‌ها، نگرانی‌های عمیقی در مورد رعایت رویه‌های قانونی ایجاد می‌کند.

منتقدان استدلال می‌کنند که استفاده از زیرساخت‌های دادگاه داخلی موجود، که هنوز تحت اصلاحات گسترده است و متکی بر پرسنلی است که تحت سیستم استبدادی قبلی آموزش دیده‌اند، خطر تولید «عدالت پیروز» به جای پاسخگویی بی‌طرفانه را در پی دارد. این سازمان‌ها از دولت سوریه می‌خواهند که ایجاد سازوکارهای قضایی مستقل و همسو با استانداردهای بین‌المللی را در اولویت قرار دهد، حتی اگر چنین فرآیندهایی به زمان و منابع بسیار بیشتری نیاز داشته باشند.[6]

بحث در مورد نحوه محاکمه مقامات رژیم سابق صرفاً یک اختلاف حقوقی آکادمیک نیست؛ بلکه پیامدهای عمیقی برای بازسازی دیپلماتیک سوریه دارد. در ژوئیه ۲۰۲۶، ایالات متحده روند حذف سوریه از فهرست کشورهای حامی تروریسم را آغاز کرد، که گامی حیاتی به سوی گشایش تجارت بین‌المللی و سرمایه‌گذاری برای بازسازی است.

با این حال، اهداکنندگان غربی و نهادهای مالی بین‌المللی به دقت محیط حقوق بشری داخلی را زیر نظر دارند. اگر محاکمات دولت انتقالی در سطح جهانی به عنوان احکام شتاب‌زده‌ای تلقی شوند که فاقد تضمین‌های قانونی اساسی هستند، می‌تواند جریان سرمایه خارجی مورد نیاز برای بازسازی زیرساخت‌های ویران شده کشور را به خطر اندازد.[6]

در حالی که سوریه تلاش می‌کند این گذار شکننده پس از جنگ را هدایت کند، روش‌شناسی عدالت انتقالی آن به عنوان یک خط گسل تعیین‌کننده باقی خواهد ماند. دولت باید تقاضای شدید داخلی برای پاسخگویی سریع را در برابر استانداردهای سخت‌گیرانه جهانی رویه‌های قانونی که برای مشروعیت بین‌المللی لازم است، متعادل کند.

حکم حبس ابد صادر شده برای احمد بدرالدین حسون، به عنوان آزمون نهایی این توازن ظریف عمل می‌کند و مقایسه مستقیمی را بین فایده سیاسی فوری محاکمات سریع داخلی و اعتبار نهادی بلندمدتی که توسط عدالت بین‌المللی عمدی ارائه می‌شود، تحمیل می‌کند.[6]