کنوانسیون چهارم ژنو و دکترین «تنظیم بازار»: وضعیت حقوقی شهرک‌های کرانه باختری چگونه تعریف می‌شود

اجماع حقوقی بین‌المللی بر این است که کرانه باختری سرزمینی اشغالی است و بر اساس ماده ۴۹ کنوانسیون چهارم ژنو، قدرت اشغالگر نمی‌تواند جمعیت غیرنظامی خود را به آن سرزمین منتقل کند. از نظر سازمان ملل متحد، دیوان بین‌المللی دادگستری و سازمان‌های حقوق بشری، این امر حضور شهرک‌های اسرائیلی را ذاتاً غیرقانونی و نقض قوانین درگیری‌های مسلحانه می‌سازد که برای جلوگیری از استعمار تدوین شده‌اند.[1][5]

دولت اسرائیل با یک پارادایم حقوقی کاملاً متفاوت با این اراضی برخورد می‌کند. دولت‌های متوالی اسرائیل استدلال کرده‌اند که کرانه باختری به جای «اشغالی»، سرزمینی «مورد مناقشه» است و خاطرنشان می‌کنند که پیش از سال ۱۹۶۷ هیچ حاکمیت مشروعی بر این اراضی تسلط نداشته است. در این چارچوب، شهروندان اسرائیلی حق قانونی اقامت در آنجا را دارند و دادگاه‌های داخلی این کشور وظیفه رسیدگی به اختلافات ارضی، منطقه‌بندی و حقوق مالکیت را بر عهده دارند و به طور فزاینده‌ای از سازوکارهایی مانند دکترین «تنظیم بازار» برای قانونی‌کردن عطف به ماسبق پاسگاه‌های ساخته‌شده در زمین‌های خصوصی فلسطینیان استفاده می‌کنند.[2][4]

این صرفاً یک بحث نظری بر سر اصطلاحات نیست؛ بلکه تضادی ساختاری است که واقعیت روزمره این اراضی را دیکته می‌کند. برخورد میان حقوق بین‌الملل بشردوستانه و رویه قضایی داخلی اسرائیل تعیین می‌کند که چه کسی می‌تواند بسازد، چه کسی می‌تواند اخراج شود و زمین‌ها چگونه مصادره می‌شوند.[9]

پایه و اساس موضع بین‌المللی بر کنوانسیون چهارم ژنو استوار است که در سال ۱۹۴۹ و در پی جنگ جهانی دوم تدوین شد. ماده ۴۹ به صراحت بیان می‌کند که «قدرت اشغالگر نباید بخش‌هایی از جمعیت غیرنظامی خود را به سرزمینی که اشغال کرده است، تبعید یا منتقل کند.» کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC)، به عنوان حافظ این کنوانسیون‌ها، تأکید دارد که این ممنوعیت مطلق است و مستقیماً در مورد کرانه باختری صدق می‌کند.[1]

سازمان‌هایی مانند عفو بین‌الملل و دیاکونیا (Diakonia) تأکید می‌کنند که این چارچوب مشخصاً برای جلوگیری از مهندسی جمعیتی سرزمین‌های فتح‌شده طراحی شده است. از آنجا که قوانین اشغال فرض را بر موقتی بودن وضعیت می‌گذارند، تغییر بافت جمعیتی سرزمین، این اصل بنیادین را نقض می‌کند که قدرت اشغالگر صرفاً یک مدیر موقت است، نه یک حاکم.[5][8]

وزارت امور خارجه اسرائیل اعمال حقوقی (de jure) کنوانسیون چهارم ژنو بر کرانه باختری را رد می‌کند. موضع رسمی دولت ادعا می‌کند از آنجا که این اراضی در یک جنگ تدافعی در سال ۱۹۶۷ از اردن گرفته شده است - کشوری که الحاق پیشین این اراضی توسط آن از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده بود - این سرزمین فاقد یک حاکمیت مشروع پیشین است. بنابراین، اسرائیل استدلال می‌کند که محدودیت‌های ماده ۴۹ در مورد شهروندان اسرائیلی که داوطلبانه به آنجا نقل مکان می‌کنند، اعمال نمی‌شود.[2]

با وجود رد اعمال حقوقی این کنوانسیون، دیوان عالی اسرائیل از لحاظ تاریخی اعلام کرده است که به طور داوطلبانه از «مقررات بشردوستانه» حقوق بین‌الملل پیروی خواهد کرد. با این حال، این دادگاه همواره از صدور حکم درباره کلیت قانونی بودن پروژه شهرک‌سازی خودداری کرده و آن را به عنوان یک مسئله سیاسی غیرقابل قضاوت در نظر گرفته است.[6]

در عوض، سیستم حقوقی اسرائیل بر قانونی بودن سطح خرد شهرک‌ها و پاسگاه‌های فردی تحت قوانین داخلی تمرکز کرده است. از نظر تاریخی، دولت میان شهرک‌های «مجاز» که در زمین‌های اعلام‌شده به عنوان «اراضی دولتی» ساخته شده‌اند، و «پاسگاه‌های غیرمجاز» که در زمین‌های خصوصی فلسطینیان و بدون مجوز رسمی دولت بنا شده‌اند، تمایز قائل شده است.[6]

سازمان‌هایی مانند بتسیلم (B'Tselem) مستند کرده‌اند که این تمایز در عمل چگونه کار می‌کند. از طریق تفسیری پیچیده از قوانین زمین در دوره عثمانی، فرمانده نظامی اسرائیل می‌تواند زمین‌های ثبت‌نشده و کشت‌نشده را به عنوان «اراضی دولتی» اعلام کند، که سپس تقریباً به طور انحصاری برای توسعه شهرک‌های اسرائیلی تخصیص می‌یابد و عملاً آن را از دسترس استفاده احتمالی فلسطینیان خارج می‌کند.[3]

چشم‌انداز حقوقی با معرفی دکترین «تنظیم بازار» تغییر قابل‌توجهی کرد؛ سازوکاری که برای رسیدگی به وضعیت پاسگاه‌های غیرمجاز ساخته‌شده در زمین‌های خصوصی فلسطینیان طراحی شده است. در سال ۲۰۱۷، کنست اسرائیل «قانون عادی‌سازی» را تصویب کرد که به دنبال قانونی‌کردن عطف به ماسبق این پاسگاه‌ها از طریق مصادره حقوق استفاده از مالکان فلسطینی و پرداخت غرامت به آن‌ها، حتی برخلاف میلشان بود.[4][7]

در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، دیوان عالی اسرائیل قانون عادی‌سازی را مغایر با قانون اساسی دانست و آن را لغو کرد. گروه‌های حقوق بشری مانند عداله (Adalah) و وکلای حقوق بشر فلسطین خاطرنشان کردند که اگرچه دادگاه این قانون فراگیر را باطل کرد، اما مسیرهای حقوقی جایگزین را برای مشروعیت‌بخشی عطف به ماسبق باز گذاشت.[4][7]

برجسته‌ترینِ این مسیرها، دکترین تنظیم بازار است که از بخش ۵ فرمان مربوط به اموال دولتی در یهودا و شومرون (کرانه باختری) نشأت می‌گیرد. این دکترین تصریح می‌کند که اگر دولت زمینی را با «حسن نیت» و به گمان اینکه زمین دولتی است به شهرک‌نشینان واگذار کرده باشد، این معامله معتبر باقی می‌ماند، حتی اگر بعداً مشخص شود که زمین متعلق به مالکان خصوصی فلسطینی است.[4]

اعمال این دکترین عملاً به همان نتیجه قانون لغوشده عادی‌سازی می‌انجامد، هرچند بر اساس بررسی‌های اداری موردی. این امر به دولت اجازه می‌دهد تا با ترجیح دادن منافع مالکیتی شهرک‌نشینان بر حقوق مالکیت مالکان فلسطینی - که به جای استرداد زمین به آن‌ها غرامت مالی پیشنهاد می‌شود - پاسگاه‌ها را عطف به ماسبق قانونی کند.[4][9]

برای حقوق‌دانان بین‌المللی، دکترین تنظیم بازار نشان‌دهنده نقض عمیق قوانین اشغال است. با اعمال مفاهیم مالکیت داخلی بر سرزمین‌های اشغالی، قدرت اشغالگر عملاً صلاحیت حاکمیتی خود را گسترش می‌دهد و تصاحب دائمی زمین و آوارگی جمعیت تحت حمایت را عادی‌سازی می‌کند.[5][8]

تنش ساختاری میان این دو جهان حقوقی همچنان حل‌نشده باقی مانده است. نهادهای بین‌المللی به صدور قطعنامه‌هایی در تأیید غیرقانونی بودن شهرک‌ها بر اساس ماده ۴۹ ادامه می‌دهند، در حالی که سیستم حقوقی اسرائیل همچنان به اصلاح سازوکارهای داخلی که توسعه آن‌ها را تسهیل و مجاز می‌شمارد، می‌پردازد.[1][2]

وضعیت حقوقی شهرک‌های کرانه باختری کاملاً به این بستگی دارد که کدام چارچوب قضایی اعمال شود. تا زمانی که جامعه بین‌المللی بر قوانین درگیری‌های مسلحانه تکیه می‌کند و دولت اسرائیل بر قوانین اداری و مالکیت داخلی خود متکی است، این دو سیستم به تولید واقعیت‌های کاملاً متضاد در میدان ادامه خواهند داد.[9]