رفتن به محتوای اصلی

راهنماشیمی پخت برنج ایرانیویرایش ۱به‌روزرسانی

توضیح کوهستانشیمی مواد غذاییبرنج ایرانی· 10 دقیقه مطالعه· در سبک زندگی

فیزیک و شیمی پخت برنج ایرانی: چگونه خیساندن و دم‌کشیدن، بافت و هضم طارم و هاشمی را تغییر می‌دهند؟

بررسی علمی نشان می‌دهد که مراحل سنتی پخت چلو شامل خیساندن در آب‌نمک، نیم‌جوش کردن و بخارپز شدن، تنها یک هنر آشپزی نیست. این فرآیند با تغییر ساختار آمیلوز و تولید نشاسته مقاوم، هضم‌پذیری و شاخص گلایسمی ارقام بومی مانند طارم و هاشمی را کنترل می‌کند.

به قلم فرید یزدانی

این خبر را به اشتراک بگذارید

گوش‌ دهید

به‌طور خلاصه

  • میزان آمیلوز در ارقام ممتاز طارم و هاشمی بین ۲۱ تا ۲۳ درصد است که تعادل ایده‌آلی برای نرمی و جدا ماندن دانه‌ها ایجاد می‌کند.
  • خیساندن برنج در آب‌نمک پیش از پخت، علاوه بر بهبود هیدراتاسیون، پیش‌سازهای تولید آکریلامید را تا ۵۲ درصد کاهش می‌دهد.
  • شوک حرارتی در مرحله آبکش کردن، فرآیند ژلاتینه شدن نشاسته را متوقف کرده و از چسبندگی دانه‌ها جلوگیری می‌کند.

برنج در فرهنگ غذایی ایران تنها یک غله ساده نیست، بلکه بومِ نقاشیِ طعم‌ها و بافت‌هاست. با این حال، در پسِ این هنر باستانی، یک دنیای پیچیده از بیوشیمی و فیزیک حرارتی نهفته است که ساختار دانه را در هر مرحله از پخت دگرگون می‌کند.

ارقام بومی و اصیل ایرانی مانند طارم و هاشمی، به دلیل ویژگی‌های ژنتیکی و شرایط اقلیمی حاشیه دریای خزر، رفتاری کاملا متفاوت از برنج‌های وارداتی نشان می‌دهند. درک علمی این رفتار نیازمند بررسی دقیق تغییرات نشاسته در برابر آب و حرارت است.

تحقیقات علمی نشان می‌دهند که مراحل سنتی پخت برنج ایرانی شامل خیساندن در آب‌نمک، جوشاندن (آبکش) و دم‌کشیدن، تنها برای بهبود طعم نیستند. این فرآیندها به طور مستقیم بر هضم‌پذیری، شاخص گلایسمی و تولید نشاسته مقاوم تاثیر می‌گذارند.

کالبدشکافی دانه: نقش آمیلوز در طارم و هاشمی

ویژگی‌های پخت هر نوع برنج در درجه اول توسط نسبت دو نوع نشاسته اصلی آن یعنی آمیلوز و آمیلوپکتین تعیین می‌شود. برنج‌های اصیل ایرانی در دسته برنج‌های با آمیلوز متوسط طبقه‌بندی می‌شوند که تعادلی بی‌نظیر میان نرمی و جدا ماندن دانه‌ها ایجاد می‌کند.

بر اساس داده‌های تجاری و آزمایشگاهی سال ۲۰۲۶، میزان آمیلوز در برنج طارم هاشمی ممتاز بین ۲۱ تا ۲۳ درصد متغیر است. اگر این میزان کمتر از ۲۰ درصد باشد، برنج چسبناک و خمیر می‌شود و مقادیر بالای ۲۵ درصد به خشکی و سفتی دانه پس از پخت می‌انجامد.

دمای ژلاتینه شدن نشاسته در این ارقام بومی معمولا در محدوده ۶۹ تا ۷۴ درجه سانتی‌گراد قرار دارد. این ویژگی فیزیکی باعث می‌شود که دانه برنج در حین جوشیدن، آب را به خوبی جذب کرده و بدون از دست دادن یکپارچگی ساختاری خود، قد بکشد.

ساختار بیوشیمیایی دانه برنج طارم و هاشمی و نقش آمیلوز در کیفیت پخت.

علم خیساندن: چرا آب‌نمک ساختار را تغییر می‌دهد؟

اولین مرحله در پخت سنتی چلو، خیساندن برنج در آب‌نمک برای چند ساعت است. این مرحله به ظاهر ساده، در واقع یک فرآیند هیدراتاسیون عمیق است که نفوذپذیری دیواره سلولی دانه را افزایش داده و زمان لازم برای پخت نهایی را کاهش می‌دهد.

مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۶ توسط پژوهشگران دانشگاه قم بر روی ارقام هاشمی و طارم انجام شد، نشان داد که خیساندن پیش از پخت می‌تواند پیش‌سازهای مضر را کاهش دهد. محققان دریافتند که خیساندن پیش از پخت (۴۱ تا ۵۲ درصد) به طور موثری آکریلامید را بدون افت کیفیت حسی کاهش می‌دهد.

علاوه بر این، یون‌های سدیم موجود در آب‌نمک با زنجیره‌های نشاسته تعامل کرده و از فروپاشی زودهنگام گرانول‌های نشاسته در حین جوشیدن جلوگیری می‌کنند. این پدیده فیزیکوشیمیایی، راز اصلی حفظ شکل ظاهری و جلوگیری از شفته شدن برنج‌های لطیف ایرانی است.

از جوشاندن تا شوک حرارتی: مکانیسم آبکش کردن

مرحله جوشاندن کوتاه مدت در آب فراوان، که در ادبیات علمی به نوعی فرآیند نیم‌جوش کردن (Parboiling) ملایم تشبیه می‌شود، باعث تورم سریع گرانول‌های نشاسته می‌گردد. در این مرحله، آمیلوز از درون گرانول‌ها به بیرون نشت کرده و بافت اولیه دانه را نرم می‌کند.[5]

تخلیه آب جوش و ریختن آب سرد بر روی برنج (شوک حرارتی در روش آبکش)، یک نقطه عطف بیوشیمیایی است. این افت ناگهانی دما باعث توقف فوری فرآیند ژلاتیناسیون شده و از خروج بیش از حد آمیلوز که عامل اصلی چسبندگی است، جلوگیری می‌کند.

تحقیقات منتشر شده در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که فرآیندهای حرارتی مشابه نیم‌جوش کردن، می‌توانند با تغییر ساختار کریستالی نشاسته، مقاومت آن را در برابر آنزیم‌های گوارشی افزایش دهند. این تغییرات فیزیکی، پایه‌ای برای مراحل بعدی پخت و تشکیل ساختارهای پیچیده‌تر فراهم می‌آورد.[3]

بخارپز شدن و تولید نشاسته مقاوم (RS3)

مرحله نهایی یا همان دم‌کشیدن، در واقع یک فرآیند بخارپز شدن آهسته در محیطی با رطوبت کنترل‌شده است. در این مرحله، حرارت ملایم و بخار محبوس در قابلمه، فرآیند ژلاتیناسیون را تکمیل کرده و بافت نهایی دانه را به کمال می‌رساند.

از منظر شیمی مواد غذایی، در طول دم‌کشیدن و به ویژه پس از سرد شدن تدریجی برنج، پدیده‌ای به نام رتروگراداسیون (Retrogradation) رخ می‌دهد. در این حالت، زنجیره‌های آمیلوز دوباره به هم پیوسته و شبکه‌های کریستالی جدیدی می‌سازند که توسط آنزیم‌های بدن به راحتی هضم نمی‌شوند.[4]

تاثیر روش‌های مختلف پخت بر میزان تولید نشاسته مقاوم (RS3) در برنج.

این شبکه‌های کریستالی جدید به عنوان نشاسته مقاوم نوع ۳ (RS3) شناخته می‌شوند. مطالعات نشان داده‌اند که فرآیندهای ترکیبی جوشاندن و بخارپز کردن می‌تواند میزان نشاسته مقاوم را به شکل معناداری افزایش دهد؛ ماده‌ای که در روده بزرگ تخمیر شده و عملکردی مشابه فیبرهای غذایی دارد.[4]

تاثیر روش پخت بر شاخص گلایسمی و هضم‌پذیری

شاخص گلایسمی (GI) نشان‌دهنده سرعت تبدیل کربوهیدرات‌ها به قند خون است. برنج سفید به طور کلی دارای شاخص گلایسمی بالایی است، اما روش پخت می‌تواند این عدد را تعدیل کند. تحقیقات متعددی در ایران به بررسی این متغیر در ارقام بومی پرداخته‌اند.

در سال ۲۰۱۶، مطالعه‌ای در دانشگاه علوم پزشکی مشهد بر روی برنج طارم انجام شد. محققان اعلام کردند: مصرف مداوم وعده‌های غذایی با شاخص گلایسمی بالا خطر ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد... برنج طارم در هر دو روش پخت کته و چلو دارای بار گلایسمی بالایی است.[1]

با این حال، مطالعه دیگری در سال ۲۰۱۵ توسط دانشگاه کاشان نشان داد که شاخص گلایسمی برنج ایرانی بسته به روش پخت می‌تواند در محدوده متوسط قرار گیرد. در این تحقیق، شاخص گلایسمی برنج کته ۵۵.۳ و برنج دم‌کرده (چلو) ۶۶.۲۵ گزارش شد که تفاوت‌های ظریف ساختاری را برجسته می‌کند.[2]

برای کاهش بیشتر شاخص گلایسمی، علم تغذیه یک راهکار ساده پیشنهاد می‌دهد: سرد کردن برنج پخته شده. نگهداری برنج در یخچال (دمای ۴ درجه سانتی‌گراد) به مدت ۲۴ ساعت، فرآیند رتروگراداسیون را به حداکثر رسانده و میزان نشاسته مقاوم را به شدت افزایش می‌دهد.[4]

تفاوت‌های ساختاری کته و چلو در زیر میکروسکوپ

روش پخت کته، که در آن برنج تا زمان جذب کامل آب جوشانده می‌شود، تمام نشاسته‌های خارج شده از گرانول‌ها را در فضای میان‌دانه‌ای حفظ می‌کند. این امر باعث می‌شود که شبکه آمیلوپکتین به عنوان یک چسب طبیعی عمل کرده و دانه‌ها را به هم متصل نگه دارد.

در مقابل، روش چلو با تخلیه آب اضافی در مرحله آبکش، بخش عمده‌ای از آمیلوز و نشاسته‌های آزاد شده را از محیط خارج می‌کند. این تفاوت مکانیکی ساده، دلیل اصلی جدا ماندن دانه‌های چلو و بافت مجلسی آن در مقایسه با بافت متراکم‌تر کته است.

نقش آمیلوپکتین و چسبندگی دانه‌ها

آمیلوپکتین، بر خلاف آمیلوز که ساختاری خطی دارد، دارای شاخه‌های فراوان و ساختار درختی است. این مولکول بزرگتر، مسئول اصلی چسبندگی و نرمی برنج پس از پخت است. ارقام بومی شمال ایران تعادل دقیقی از این دو پلیمر را در خود جای داده‌اند.

شالیزارهای شمال ایران، خاستگاه ارقام ممتازی چون طارم و هاشمی.

هنگامی که برنج هاشمی حرارت می‌بیند، شاخه‌های آمیلوپکتین آب را به دام انداخته و متورم می‌شوند. اگر میزان آمیلوز کمتر از حد استاندارد (۲۱ درصد) باشد، غلبه آمیلوپکتین باعث می‌شود که دانه ساختار خود را از دست داده و به اصطلاح وا برود.

شیمی تهدیگ و چالش آکریلامید

مسئله تشکیل آکریلامید در تهدیگ، یکی دیگر از جنبه‌های جذاب شیمی پخت برنج است. آکریلامید یک ترکیب شیمیایی است که در اثر واکنش مایلارد بین اسیدهای آمینه مانند آسپاراژین و قندهای احیاکننده در دماهای بالای ۱۲۰ درجه سانتی‌گراد تشکیل می‌شود.

مطالعات دانشگاه قم در سال ۲۰۲۶ نشان داد که نگهداری طولانی‌مدت برنج در شرایط رطوبت محیطی، می‌تواند میزان قندهای احیاکننده را ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش دهد. این افزایش، پتانسیل تولید آکریلامید را در هنگام پخت تهدیگ‌های برشته و پرطرفدار ایرانی به شدت بالا می‌برد.

برای مقابله با این پدیده، علم شیمی مواد غذایی همان راهکار سنتی را تایید می‌کند. خیساندن طولانی‌مدت برنج نه تنها بافت را بهبود می‌بخشد، بلکه با خروج بخشی از قندهای احیاکننده و اسیدهای آمینه محلول در آب، پیش‌سازهای واکنش مایلارد را به شکل چشمگیری کاهش می‌دهد.

تاثیر پیوندهای هیدروژنی و کانال‌های مهاجرت آب

در سطح مولکولی، فرآیند حرارت‌دهی و خیساندن باعث تضعیف پیوندهای هیدروژنی میان زنجیره‌های نشاسته می‌شود. این تضعیف، کانال‌های مهاجرت آب را در درون گرانول‌های نشاسته گسترش داده و اجازه می‌دهد تا رطوبت به هسته مرکزی دانه نفوذ کند.[3]

تحقیقات منتشر شده در سپتامبر ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که این تغییرات ساختاری، که توسط عملکرد هم‌افزای هیدرولیز آنزیمی و عملیات حرارتی هدایت می‌شوند، پایه و اساس اصلی برای کاهش هضم‌پذیری نشاسته و بهبود خاصیت ارتجاعی دانه‌های برنج را تشکیل می‌دهند.[3]

فعال‌سازی آنزیم‌های آمیلاز درون‌زا در طول مرحله خیساندن، نقش کلیدی در این فرآیند دارد. شوک حرارتی ملایم می‌تواند فعالیت این آنزیم‌ها را تا ۲۷۰ درصد افزایش دهد که منجر به تجزیه هدفمند بخش‌های آمورف (بی‌شکل) گرانول‌های نشاسته می‌شود.[3]

این تجزیه آنزیمی در ترکیب با فرآیند رتروگراداسیون در مرحله خنک شدن، باعث بازآرایی زنجیره‌های آمیلوز و بازسازی ساختارهای منظم‌تر می‌شود. نتیجه نهایی، محصولی است که درجه کریستالی بالاتری نسبت به برنج خام داشته و در برابر هضم سریع در روده کوچک مقاومت می‌کند.[3]

مراحل چهارگانه پخت چلو و تغییرات ترمودینامیکی گرانول‌های نشاسته در هر مرحله.

تفاوت‌های بیوشیمیایی ارقام ممتاز

تفاوت‌های ظریف میان ارقام مختلف نیز در این واکنش‌ها تاثیرگذار است. به عنوان مثال، برنج طارم محلی که قدیمی‌ترین نوع این خانواده است، دانه‌های کوتاه‌تر و رنگ کرم متمایل به سفید دارد و عطر آن به دلیل حضور ترکیب شیمیایی ۲-استیل-۱-پیرولین بسیار قدرتمند است.

در مقابل، طارم هاشمی که پرمصرف‌ترین رقم ممتاز در شمال ایران است، دانه‌های باریک‌تر و بلندتری دارد و مقاومت فیزیکی آن در برابر شکستگی در حین پخت بسیار بالاتر است. این ویژگی‌ها، هاشمی را به انتخاب اول برای رستوران‌های سطح بالا و مصارف مجلسی تبدیل کرده است.

همچنین رقم طارم دم‌سیاه، با طول دانه خام بیشتر و قابلیت قد کشیدن تا حدود ۱۵ میلی‌متر پس از پخت، رفتار ترمودینامیکی متفاوتی نشان می‌دهد. شبکه نشاسته‌ای در این رقم به گونه‌ای است که می‌تواند حجم بیشتری از آب را بدون از هم گسیختگی دیواره سلولی جذب کند.

همکاری‌های بین‌المللی برای حفظ کیفیت ارقام بومی

حفظ این ویژگی‌های بیوشیمیایی در ارقام بومی، نیازمند تلاش‌های گسترده علمی است. از سال ۱۹۷۶، تفاهم‌نامه‌های متعددی میان سازمان تحقیقات کشاورزی ایران و موسسه بین‌المللی تحقیقات برنج (IRRI) برای تبادل دانش و منابع ژنتیکی به امضا رسیده است.[7]

این همکاری‌ها منجر به انتقال بیش از هزار نمونه ژنتیکی به ایران و آموزش ده‌ها پژوهشگر ایرانی شده است. هدف اصلی این پروژه‌های مشترک، توسعه نشانگرهای مولکولی برای حذف گچی بودن دانه‌ها و بهبود کیفیت پخت ارقام معطری مانند طارم و هاشمی است.[7]

با توجه به تغییرات اقلیمی، تولید ارقام جهش‌یافته مقاوم به خشکی که همچنان کیفیت پخت سنتی را حفظ کنند، در دستور کار قرار دارد. مطالعات سال ۲۰۲۳ نشان داد که برخی لاین‌های جهش‌یافته توانسته‌اند میزان آمیلوز خود را در محدوده ۱۸.۷ تا ۲۱.۸ درصد حفظ کنند.

این دستاوردهای علمی تضمین می‌کنند که نسل‌های آینده نیز بتوانند از کیفیت بی‌نظیر برنج‌های ایرانی بهره‌مند شوند. ویژگی‌هایی مانند طول دانه پس از پخت که در طارم هاشمی از ۷.۴ به ۱۳.۵ میلی‌متر می‌رسد، مستقیما به این ساختار ژنتیکی و بیوشیمیایی وابسته است.

تعادل میان طعم و ارزش غذایی

از دیدگاه اقتصاد تغذیه، فرآوری دقیق برنج‌های بومی ارزش افزوده‌ای فراتر از طعم ایجاد می‌کند. تولید نشاسته مقاوم در فرآیند پخت دو مرحله‌ای (آبکش و دم)، اگرچه ممکن است بخشی از ویتامین‌های محلول در آب را هدر دهد، اما مزایای متابولیک قابل توجهی برای کنترل قند خون به همراه دارد.

تصویرسازی: مرحله آبکش کردن و اعمال شوک حرارتی، کلیدی‌ترین بخش در توقف فرآیند ژلاتیناسیون است.

این تعادل میان حفظ مواد مغذی و بهبود ساختار فیزیکی، همواره یکی از چالش‌های اصلی در علوم تغذیه بوده است. با این حال، استفاده از آب‌نمک در مرحله خیساندن به عنوان یک تثبیت‌کننده اسمزی، به حفظ ساختار سلولی کمک کرده و از خروج بیش از حد مواد معدنی جلوگیری می‌کند.

در نهایت، هنر آشپزی ایرانی در پخت چلو، تجلی عملی قرن‌ها آزمون و خطاست که اکنون توسط بیوشیمی مدرن تایید می‌شود. کنترل دقیق دما، زمان و رطوبت در مراحل خیساندن، جوشاندن و دم‌کشیدن، یک مهندسی مواد غذایی در مقیاس آشپزخانه است.

هر بار که یک قابلمه برنج طارم یا هاشمی روی اجاق قرار می‌گیرد، مجموعه‌ای از پیچیده‌ترین واکنش‌های ترمودینامیکی و آنزیمی آغاز می‌شود. نتیجه این واکنش‌ها، خلق بافتی است که نه تنها از نظر حسی بی‌نظیر است، بلکه با تولید نشاسته مقاوم، به سلامت متابولیک بدن نیز کمک می‌کند.

مقایسه

مقایسه ویژگی‌های بیوشیمیایی و فیزیکی روش‌های پخت کته و چلو در ارقام بومی
روش پختتغییرات شبکه نشاستهمیزان نشاسته مقاوم (RS3)سرعت هضم و شاخص گلایسمیبافت نهایی دانه
کته (پخت مستقیم)حفظ کامل آمیلوز و آمیلوپکتین در فضای میان‌دانه‌ایکمتر (به دلیل عدم شوک حرارتی و خروج نشاسته)بالاتر (هضم سریع‌تر به دلیل در دسترس بودن نشاسته)متراکم، نرم و کمی چسبناک
چلو (آبکش و دم‌کشیدن)خروج بخشی از آمیلوز و بازآرایی زنجیره‌ها در اثر بخاربیشتر (افزایش چشمگیر در اثر رتروگراداسیون)تعدیل شده (هضم کندتر به دلیل ساختار کریستالی جدید)مجزا، کشیده و پف‌دار (دانه‌دانه)

اصطلاحات کلیدی

آمیلوز (Amylose)
نوعی پلیمر خطی نشاسته که مسئول اصلی جدا ماندن دانه‌های برنج پس از پخت و جلوگیری از چسبندگی آن‌هاست.
آمیلوپکتین (Amylopectin)
پلیمر شاخه‌دار نشاسته که باعث نرمی، تورم و چسبندگی بافت برنج در حین حرارت دیدن می‌شود.
ژلاتیناسیون (Gelatinization)
فرآیندی که در آن گرانول‌های نشاسته با جذب آب و حرارت متورم شده و ساختار کریستالی خود را از دست می‌دهند.
رتروگراداسیون (Retrogradation)
بازآرایی و پیوند مجدد زنجیره‌های نشاسته پس از سرد شدن، که منجر به سفت شدن بافت و تولید نشاسته مقاوم می‌شود.
نشاسته مقاوم (Resistant Starch)
بخشی از نشاسته که در روده کوچک هضم نمی‌شود و در روده بزرگ به عنوان غذای باکتری‌های مفید (مشابه فیبر) عمل می‌کند.
شاخص گلایسمی (Glycemic Index)
معیاری برای اندازه‌گیری سرعت تبدیل کربوهیدرات‌های یک ماده غذایی به گلوکز و ورود آن به جریان خون.

پرسش‌های متداول

آیا روش پخت کته سالم‌تر از چلو (آبکش) است؟

کته ویتامین‌های محلول در آب (مانند ویتامین‌های گروه B) را بیشتر حفظ می‌کند، اما روش چلو به دلیل تولید نشاسته مقاوم بیشتر، سرعت هضم کمتری داشته و برای کنترل قند خون مزایای خاص خود را دارد.

چرا برنج ایرانی پس از پخت قد می‌کشد؟

قد کشیدن برنج به دلیل نسبت دقیق آمیلوز (حدود ۲۲ درصد) و دمای بهینه ژلاتینه شدن (۶۹ تا ۷۴ درجه) در ارقام بومی است که به گرانول‌های نشاسته اجازه می‌دهد بدون فروپاشی، در طول محور طولی متورم شوند.

آیا نگهداری برنج پخته در یخچال قند آن را کم می‌کند؟

بله، سرمایش برنج پخته شده به مدت ۲۴ ساعت باعث بازآرایی مولکول‌های نشاسته (رتروگراداسیون) و تبدیل بخشی از آن‌ها به نشاسته مقاوم می‌شود که در بدن هضم نشده و قند خون را کمتر بالا می‌برد.

دلیل استفاده از آب‌نمک برای خیساندن برنج چیست؟

یون‌های سدیم موجود در نمک با ایجاد یک محیط اسمزی پایدار، از فروپاشی زودهنگام دیواره سلولی دانه در حین جوشیدن جلوگیری کرده و به حفظ یکپارچگی و بافت برنج کمک می‌کنند.

بررسی عمیق دیدگاه‌ها

متخصصان شیمی مواد غذایی

تمرکز بر تغییرات مولکولی نشاسته و تولید آکریلامید.

شیمی‌دانان مواد غذایی بر این باورند که پخت سنتی برنج ایرانی یک فرآیند پیچیده ترمودینامیکی است. آن‌ها تاکید دارند که خیساندن طولانی‌مدت و شوک حرارتی در مرحله آبکش، با کنترل خروج آمیلوز و کاهش قندهای احیاکننده، نه تنها بافت دانه را بهینه می‌کند، بلکه خطرات ناشی از واکنش مایلارد (مانند تولید آکریلامید در تهدیگ) را به حداقل می‌رساند.

پژوهشگران تغذیه و متابولیسم

بررسی تاثیر روش‌های پخت بر شاخص گلایسمی و سلامت روده.

متخصصان تغذیه به پدیده رتروگراداسیون نشاسته در برنج‌های سرد شده یا بخارپز شده توجه ویژه‌ای دارند. از دیدگاه آن‌ها، تبدیل بخشی از نشاسته قابل هضم به نشاسته مقاوم (RS3) در روش چلو، می‌تواند به عنوان یک استراتژی موثر برای کاهش بار گلایسمی وعده‌های غذایی در جوامعی که برنج قوت غالب آن‌هاست، مورد استفاده قرار گیرد.

موسسات اصلاح بذر و کشاورزی

تلاش برای حفظ کیفیت پخت همزمان با افزایش مقاومت محیطی.

پژوهشگران کشاورزی در موسساتی مانند IRRI و موسسه تحقیقات برنج ایران، بر حفظ نسبت دقیق آمیلوز به آمیلوپکتین در ارقام بومی تمرکز دارند. آن‌ها استدلال می‌کنند که هرگونه تغییر ژنتیکی برای افزایش مقاومت به خشکی یا شوری، نباید دمای ژلاتینه شدن یا قابلیت قد کشیدن ارقامی مانند طارم و هاشمی را تغییر دهد، زیرا این ویژگی‌ها هویت تجاری و فرهنگی این محصولات هستند.

چه چیزی تغییر کرد

  1. · ویرایش ۱منتشر شد.
متخصصان شیمی مواد غذایی 40%پژوهشگران تغذیه و متابولیسم 35%موسسات اصلاح بذر و کشاورزی 25%
متخصصان شیمی مواد غذایی
تمرکز بر تغییرات مولکولی نشاسته و تولید آکریلامید.
پژوهشگران تغذیه و متابولیسم
بررسی تاثیر روش‌های پخت بر شاخص گلایسمی و سلامت روده.
موسسات اصلاح بذر و کشاورزی
تلاش برای حفظ کیفیت پخت همزمان با افزایش مقاومت محیطی.

دیدگاه‌هایی که این گزارش پوشش نداده

  • کشاورزان و شالی‌کاران سنتی
  • سرآشپزهای حرفه‌ای رستوران‌های ایرانی

منابع

پوشش منابع

11 منبع

3 دیدگاه شناسایی‌شده

متخصصان شیمی مواد غذایی 40%پژوهشگران تغذیه و متابولیسم 35%موسسات اصلاح بذر و کشاورزی 25%
  1. [1]Brieflands

    Determination of the Glycemic Index of the most popular Iranian rice - Tarom - in two cooking methods

    مطالعه در Brieflands →
  2. [2]ResearchGate

    Glycemic index of Iranian rice and cooking methods

    مطالعه در ResearchGate →
  3. [3]National Institutes of Health

    Activation of endogenous amylase and its effects on the structure and digestibility of parboiled rice starch

    مطالعه در National Institutes of Health →
  4. [4]Oxford Academic

    Effect of pre-treatments and cooking methods on RS content

    مطالعه در Oxford Academic →
  5. [5]Food and Nutrition Journal

    The effects of two preparation methods on the qualities of parboiled glutinous rice

    مطالعه در Food and Nutrition Journal →
  6. [6]Academic Journals

    Determination of the glycemic index of Iranian rice

    مطالعه در Academic Journals →
  7. [7]International Rice Research Instituteموسسات اصلاح بذر و کشاورزی

    Rice research and training activities in Iran

    مطالعه در International Rice Research Institute →
  8. [8]ResearchGate

    Physical characteristics of some native rice varieties cultivated in northern Iran

    مطالعه در ResearchGate →
  9. [9]NutriOptioپژوهشگران تغذیه و متابولیسم

    Persian Rice glycemic index and nutrition facts

    مطالعه در NutriOptio →
  10. [10]Maman Fari

    Premium rice varieties from Iran: Tarom, Hashemi, and Sadri

    مطالعه در Maman Fari →
  11. [11]تیم سردبیری کوهستان

    تحلیل تیم سردبیری کوهستان

    مطالعه در تیم سردبیری کوهستان →
گوش‌ دهید

نظرات

همیشه در جریان باشید

هر زاویه. هر روز.

اخبار سبک زندگی با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاه‌ها، هر روز و رایگان.