افزایش ۳۳ برابری مصرف پپتید «وولورین» (BPC-157) در غیاب داده‌های ایمنی انسانی و ممنوعیت وادا

بررسی جدیدی بر روی بیش از ۱۵ میلیون پرونده پزشکی نشان می‌دهد که مصرف ثبت‌شده پپتید تاییدنشده BPC-157 — که اغلب با عنوان «استک وولورین» برای ریکاوری آسیب‌دیدگی‌ها بازاریابی می‌شود — بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ حدود ۳۳ برابر افزایش یافته است.[1][3]

این مطالعه که توسط شرکت تحلیل داده nference انجام و در اواسط سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شد، ۱۰۳۹ بیمار را شناسایی کرد که پزشکانشان مصرف این پپتید را در پرونده آن‌ها ثبت کرده بودند. با این حال، ونکی سونداراراجان (Venky Soundararajan)، پژوهشگر ارشد این مطالعه، تاکید می‌کند که این آمار تنها بخش کوچکی از واقعیت است: «به احتمال زیاد، پزشکان بسیار معدودی حتی از بیماران خود می‌پرسند که آیا BPC-157 مصرف می‌کنید یا خیر.»[1][2]

پپتید BPC-157 یک ترکیب مصنوعی متشکل از ۱۵ اسید آمینه است که در اصل از یک پروتئین محافظ در شیره معده انسان مشتق شده است. در مدل‌های حیوانی و پیش‌بالینی، این ترکیب با ترویج تشکیل عروق خونی جدید (رگ‌زایی)، پتانسیل بالایی در تسریع روند ترمیم تاندون‌ها، رباط‌ها و عضلات نشان داده است.[5]

با وجود این نتایج آزمایشگاهی، این ترکیب فاقد کارآزمایی‌های بالینی معتبر روی انسان است و برای هیچ‌گونه استفاده پزشکی توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تایید نشده است. علاوه بر این، آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ (WADA) مصرف BPC-157 را تحت دسته S0 (مواد تاییدنشده) اکیدا ممنوع کرده است؛ به این معنی که ورزشکاران رقابتی در صورت مثبت شدن تست، با محرومیت‌های سنگینی مواجه خواهند شد.[4][5]

داده‌های nference نشان می‌دهد که ترکیب جمعیتی مصرف‌کنندگان در حال تغییر است. نسبت کاربران مرد از ۵۷ درصد در سال ۲۰۲۰ به ۷۰ درصد در سال ۲۰۲۶ افزایش یافته و میانگین سنی آن‌ها از ۵۵ سال به ۴۹ سال کاهش پیدا کرده است. شایع‌ترین دلایل ذکرشده برای مصرف این پپتید، آسیب‌های ورزشی، دردهای مزمن و اختلالات گوارشی بوده است.[1][3]

همزمان با افزایش محبوبیت این ماده، نگرانی‌های ایمنی نیز در حال افزایش است. بر اساس سیستم گزارش عوارض جانبی FDA، از سال ۲۰۲۱ تاکنون ۱۰ گزارش از عوارض جانبی جدی مرتبط با مصرف BPC-157 ثبت شده است که هشت مورد از آن‌ها تنها در سال ۲۰۲۶ رخ داده‌اند. مشکلات گزارش‌شده شامل علائم عصبی‌روانی، پوستی و گوارشی است.[1][6]

چشم‌انداز قانونی این ماده همچنان پرالتهاب است. در سال ۲۰۲۳، FDA به دلیل خطرات ایمنی قابل‌توجه، BPC-157 را در فهرست دسته ۲ مواد دارویی فله قرار داد و عملا تولید آن را برای داروخانه‌های ترکیبی محدود کرد. با این حال، در ژوئیه ۲۰۲۶، یک هیئت مشورتی FDA در اقدامی بحث‌برانگیز به صدور مجوز ترکیب آن رای داد؛ تصمیمی که توسط رابرت اف. کندی جونیور، وزیر بهداشت ایالات متحده، به صورت علنی حمایت شد.[1][3]

تصمیم نهایی FDA در ماه‌های آینده مسیر قانونی این پپتید را روشن خواهد کرد. تا آن زمان، متخصصان پزشکی ورزشی تاکید می‌کنند که تمرکز بر روش‌های اثبات‌شده مانند فیزیوتراپی، تغذیه اصولی و استراحت کافی، همچنان تنها مسیر تاییدشده و ایمن برای بازسازی بافت‌ها و بازگشت به تمرینات است.[4][5]