آلانی مورس با کسب مدال برنز مسابقات جهانی موج‌سواری جوانان ISA، بهترین نتیجه نیوزیلند در ۱۹ سال اخیر را رقم زد

طلسم ۱۹ ساله موج‌سواری نیوزیلند در رقابت‌های جهانی سرانجام در سواحل السالوادور شکسته شد. آلانی مورس، پدیده ۱۶ ساله اهل راگلان، روز دوشنبه ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در فینال مسابقات جهانی موج‌سواری جوانان ISA، با ثبت امتیاز ۸.۳۷ در بخش دختران زیر ۱۶ سال، مدال برنز را بر گردن آویخت. این نتیجه تاریخی، تیم ملی جوانان نیوزیلند را با جهشی چشمگیر به رتبه هشتم رده‌بندی کلی رساند؛ جایگاهی که از سال ۲۰۱۰ تاکنون برای این کشور دست‌نیافتنی بود.[1][2]

فینال این رقابت‌ها در ساحل «لا بوکانا» و در شرایطی برگزار شد که امواج یک متری و بادهای نامنظم بعدازظهر، کار را برای موج‌سواران دشوار کرده بود. این مسابقه به یک نبرد کم‌امتیاز تبدیل شد، اما مورس با تکیه بر مهارت‌های خود در موج‌های سمت چپ که پیش‌تر در مرحله نیمه‌نهایی نیز به او کمک کرده بود، توانست در کورس رقابت باقی بماند. شرایط متغیر دریا ثبت امتیازات بالا را به یک چالش جدی برای تمام فینالیست‌ها تبدیل کرده بود.[2]

در این رقابت نفس‌گیر، مورس با لوسی داراگ از استرالیا که با امتیاز ۱۲.۴۰ مدال طلا را قاطعانه از آن خود کرد و زویی پانتی‌یر از آمریکا که با امتیاز ۹.۳۷ به مدال نقره رسید، روبه‌رو شد. مورس برای کسب پیروزی در لحظات پایانی به یک موج با امتیاز ۷.۹۷ نیاز داشت، اما با وجود تلاش بی‌وقفه، امواج مناسب در دقایق پایانی شکل نگرفتند. با این حال، غلبه او بر تالیا تب، ستاره استرالیایی در مرحله نیمه‌نهایی، نشان‌دهنده آمادگی بالای او در این تورنمنت بود.[1][2]

پشت این درخشش ورزشی، یک انگیزه عمیق شخصی نهفته بود. مورس این مدال را به مادربزرگش که تنها دو هفته پیش از اعزام او به السالوادور درگذشته بود، تقدیم کرد. او پس از پایان مسابقه با احساسات فراوان گفت: «او بزرگ‌ترین حامی و بهترین دوست من بود. او به من انگیزه داد تا رویاهایم را دنبال کنم و در این مسابقات تا جایی که می‌توانم پیش بروم. در تمام طول این رقابت‌ها حضورش را حس می‌کردم که مرا تشویق می‌کرد.»[2]

رسیدن به این فینال تاریخی برای مورس بدون هزینه نبود. او به دلیل صعود به رقابت نهایی، پرواز از پیش تعیین‌شده خود به برزیل برای شرکت در مسابقات بین‌المللی QS6000 را از دست داد و مجبور شد پرواز خود را در کمتر از ۲۴ ساعت مانده به آغاز آن رقابت‌ها تغییر دهد. وقتی از او پرسیده شد که آیا این فداکاری ارزشش را داشت، با قاطعیت پاسخ داد: «البته که کاملاً ارزشش را داشت. ماه‌ها بود که این لحظه را در ذهن خود تصویرسازی می‌کردم و همیشه رویای مدال‌آوری در مسابقات ISA را داشتم.»[2][3]

موفقیت مورس تنها یک پیروزی فردی نبود؛ بلکه موتور محرک کل تیم ۱۲ نفره نیوزیلند شد. در کنار او، الکسیس اوون در بخش پسران زیر ۱۸ سال با رسیدن به مرحله یک‌چهارم نهایی و کسب رتبه دهم مشترک، عملکرد درخشانی از خود به نمایش گذاشت. همچنین موج‌سوارانی مانند لولا گروب در بخش دختران زیر ۱۶ سال و سول فریتچلی در پسران زیر ۱۶ سال با صعود به مراحل بالاتر، نقش مهمی در کسب امتیازات تیمی و ایستادن در رتبه هشتم جهان ایفا کردند.[1][2]

این دستاورد بازتاب گسترده‌ای در جامعه محلی راگلان داشت؛ شهری که به عنوان پایتخت موج‌سواری نیوزیلند شناخته می‌شود. رسانه‌های محلی این پیروزی را نتیجه مستقیم حمایت‌های جامعه، تمرینات مستمر در امواج کلاس‌جهانی خلیج مانو و هدایت مربیان بومی می‌دانند. مورس پیش از اعزام به مسابقات، تمرینات فشرده‌ای را در شرایط مختلف آب‌وهوایی در این منطقه پشت سر گذاشته بود تا برای هر چالشی در السالوادور آماده باشد.[1][3]

این مدال برنز در بهترین زمان ممکن برای موج‌سواری نیوزیلند به دست آمد. تنها یک روز پس از این موفقیت، سازمان جهانی موج‌سواری (WSL) تایید کرد که تور قهرمانی معتبر این رقابت‌ها در سال ۲۰۲۷ بار دیگر به سواحل راگلان بازخواهد گشت. این رویداد فرصتی بی‌نظیر برای استعدادهای جوانی مانند مورس فراهم می‌کند تا با دریافت سهمیه وایلدکارت، در خانه خود با بهترین‌های جهان رقابت کنند و عصر جدیدی را در تاریخ موج‌سواری این کشور رقم بزنند.[3]