آندژی بارگیل اولین فرود پیوسته تاریخی با اسکی از نانگا پاربات را به پایان رساند

قله نانگا پاربات، با ارتفاع ۸۱۲۶ متر بالاتر از سطح دریا، مکانی است که بقای انسان در آن با ساعت اندازه‌گیری می‌شود. برای آندژی بارگیل، اسکی‌باز کوهنورد لهستانی، این قله صرفاً خط شروع بود. در یک نقطه عطف که مرزهای کوهنوردی در ارتفاع بالا را بازتعریف می‌کند، بارگیل اولین فرود پیوسته و بدون وقفه با اسکی را از نهمین قله بلند جهان به پایان رساند. این دستاورد، کوهنوردی استقامتی نخبه را با اسکی آزاد افراطی ادغام می‌کند و معیار جدیدی را در رشته کوه‌های بزرگ (هیمالیا و قراقروم) بنا می‌نهد.[1][2]

این موفقیت نه تنها به دلیل جسارت فنی، بلکه به دلیل ناممکن بودن فیزیولوژیکی آن، حیرت‌انگیز است. بارگیل بدون استفاده از اکسیژن کمکی صعود کرد و کاملاً به سازگاری بدن خود برای زنده ماندن در «منطقه مرگ» بالای ۸۰۰۰ متر تکیه کرد. سپس او اسکی‌های خود را بست و یک فرود عمودی بیش از ۴۰۰۰ متری را تا کمپ اصلی پیمود، بدون اینکه حتی یک بار اسکی‌هایش را درآورد یا برای عبور از دیواره‌های یخی غیرقابل اسکی، از طناب استفاده کند.[1][5]

برای درک عظمت این فرود، باید خود نانگا پاربات را درک کرد. این کوه که از نظر تاریخی به عنوان «کوه قاتل» شناخته می‌شود، دارای برخی از بزرگترین برجستگی‌های عمودی روی زمین است. جبهه دیامیر، مسیری که بارگیل انتخاب کرد، هزارتویی آشفته از یخچال‌های آویزان، دهلیزهای مستعد بهمن و نوارهای سنگی محض است که جان ده‌ها کوهنورد نخبه را در طول قرن گذشته گرفته است.[2][6]

اسکی در این ارتفاع اساساً با فیزیولوژی انسان در تضاد است. در ارتفاع ۸۱۲۶ متری، فشار جزئی اکسیژن تقریباً یک سوم سطح دریا است. بدن انسان به طور فعال در حال مرگ است و عملکردهای غیرضروری را برای حفظ مغز و قلب متوقف می‌کند. صرفاً ایستادن نیاز به تلاش زیادی دارد، چه رسد به اجرای حرکات دقیق ورزشی.[3][4]

کوهنوردی سنتی متکی بر یک قدم زدن آهسته و موزون است—یک قدم، چند نفس، قدم بعدی. در مقابل، اسکی سراشیبی نیاز به انفجارهای قدرتی بی‌هوازی دارد تا چرخش‌ها آغاز شوند، ضربات جذب شوند و حرکت در شیب‌های ۵۰ درجه متوقف شود. این امر یک بدهی اکسیژن عظیم ایجاد می‌کند که جو ارتفاع بالا به سادگی نمی‌تواند آن را جبران کند.[4]

فیزیولوژیست‌های ورزشی خاطرنشان می‌کنند که اجرای پرش‌های چرخشی (Jump Turns) در منطقه مرگ، ضربان قلب را به شدت افزایش می‌دهد، در محیطی که بازیابی اکسیژن غیرممکن است. بارگیل مجبور بود در فواصل کوتاه اسکی کند، سه یا چهار چرخش انجام دهد و سپس توقف کند تا تنفس شدید کرده و اسید لاکتیکی که پاهایش را پر کرده بود، پاک کند؛ همه اینها در حالی بود که روی لبه‌های اسکی به عرض چند میلی‌متر، بالای هزاران فوت فضای خالی تعادل برقرار می‌کرد.[1][4]

مفهوم «فرود پیوسته» جام مقدس اسکی کوهنوردی است. در هیمالیا، بسیاری از فرودهای ادعا شده شامل اسکی در میدان‌های برفی است، اما در بخش‌های فنی سنگی و یخ آبی، کوهنوردان فرود می‌آیند یا از طناب استفاده می‌کنند. یک فرود پیوسته واقعی مستلزم آن است که اسکی‌باز اسکی‌های خود را از قله مطلق تا پایین کوه به پوتین‌هایش متصل نگه دارد.[5][7]

پایبندی سختگیرانه بارگیل به سبک پیوسته به این معنی بود که او باید مسیری قابل اسکی را از میان دیواره کینشوفِر، یک بخش کلیدی و بسیار شیب‌دار و یخی در جبهه دیامیر، پیدا می‌کرد. این امر نیازمند ماه‌ها مسیریابی دقیق و تمایل به اسکی بر روی پرتگاهی بود که یک لغزش کوچک لبه اسکی منجر به سقوط مرگبار ۲۰۰۰ متری می‌شد. او نوارهای نازکی از برف را که به سنگ چسبیده بودند، به هم وصل کرد و در زمینی حرکت کرد که اکثر کوهنوردان برای صعود از آن با تبر یخ و طناب ثابت مشکل دارند.[2][5]

تدارکات پشت این فرود نشان‌دهنده یک جهش رو به جلو در فناوری اعزامی است. برخلاف اعزام‌های عظیم به سبک محاصره در قرن بیستم، بارگیل با ردپایی بسیار کوچک عمل می‌کند و از فناوری پیشرفته پهپاد که توسط برادرش، بارتک، هدایت می‌شود، استفاده می‌کند. این پشتیبانی هوایی به امضای رویکرد تیم بارگیل به هیمالیا تبدیل شده است.[1][6]

این پهپادهای به شدت اصلاح شده قادر به پرواز در هوای رقیق بالای ۸۰۰۰ متر هستند، شاهکاری که قبلاً به دلیل کمبود نیروی بالابر غیرممکن تلقی می‌شد. آنها دو هدف دارند: شناسایی یخچال‌های آویزان در حال تغییر برای یافتن یک خط اسکی ایمن و انتقال تجهیزات اضطراری یا وسایل پزشکی در صورت نیاز. پهپادها می‌توانند میدان‌های آوار بهمن را در زمان واقعی نقشه‌برداری کنند و به بارگیل اجازه دهند مسیر فرود خود را در حین حرکت تنظیم کند.[6]

فیلم‌های پهپاد نه تنها نقشه لحظه‌ای از شرایط بهمن را در اختیار بارگیل قرار داد، بلکه فرود را با وضوح بالا ثبت کرد و مدرکی غیرقابل انکار از خط پیوسته ارائه داد. این یکپارچگی فناوری اساساً نحوه نزدیک شدن کوهنوردان مدرن به جبهه‌های صعود نشده یا اسکی نشده را تغییر داده و حاشیه ایمنی و مستندسازی را فراهم می‌کند که یک دهه پیش وجود نداشت.[1][7]

تجهیزات نیز نقش مهمی در موفقیت این مأموریت ایفا کردند. بارگیل از اسکی‌های فیبر کربن فوق سبک و بست‌های فنی مینیمالیستی استفاده کرد و هر گرم ممکن را برای صعود طاقت‌فرسا کاهش داد. با این حال، این تجهیزات سبک باید به اندازه کافی محکم می‌بودند تا در برابر ضربه‌های خشن و لرزان اسکی روی یخ آبی سخت و برف‌های سفت شده توسط باد (Sastrugi) مقاومت کنند.[5][7]

پوتین‌ها، که به طور خاص برای این اعزام مهندسی شده بودند، باید بین خم شدن رو به جلوی سفت و سخت مورد نیاز برای کنترل دقیق سراشیبی و عایق حرارتی شدید لازم برای جلوگیری از سرمازدگی در دماهایی که تا منفی ۴۰ درجه سانتیگراد کاهش می‌یابد، تعادل برقرار می‌کردند. پوتین‌های اسکی سنتی کاملاً یخ می‌زدند، در حالی که پوتین‌های کوهنوردی سنتی فاقد سفتی جانبی مورد نیاز برای فرو بردن لبه اسکی در یخ هستند.[3][5]

موفقیت بارگیل در نانگا پاربات اوج پیشرفت یک عمر در رشته کوه‌های بزرگ است. این موفقیت به دنبال فرود پیوسته تاریخی او در سال ۲۰۱۸ از کی۲ است، که بسیاری آن را سقف مطلق این ورزش می‌دانستند. او با فتح «کوه قاتل»، میراث خود را به عنوان برترین اسکی‌باز کوهنورد ارتفاع بالا در نسل خود تثبیت کرده است.[2][6]

بارگیل با افزودن نانگا پاربات به کارنامه خود، ثابت کرده است که کی۲ یک اتفاق شانسی ناشی از شرایط عالی نبوده، بلکه آغاز عصر جدیدی است که در آن خطرناک‌ترین کوه‌های جهان نه تنها به عنوان اهداف کوهنوردی، بلکه به عنوان خطوط اسکی آزاد دیده می‌شوند. او الگو را از صرفاً زنده ماندن در فرود به اجرای آن با ظرافت ورزشی تغییر داده است.[1][5]

این فرود همچنین گفتگوی گسترده‌تری را در جامعه کوهنوردی در مورد آینده کوهنوردی هیمالیا برمی‌انگیزد. در حالی که مسیرهای کوهنوردی سنتی با طناب‌های ثابت و مشتریان راهنما به طور فزاینده‌ای تجاری می‌شوند، ورزشکاران نخبه به دنبال الگوهای جدیدی از دشواری هستند و سبک، سرعت و خطوط زیبایی‌شناختی را بر صرفاً رسیدن به قله اولویت می‌دهند.[6][7]

با این حال، حاشیه خطا به طرز وحشتناکی باریک باقی می‌ماند. ترکیب تغییرات آب و هوایی که پوشش‌های برفی سنتی را تغییر می‌دهد و غیرقابل پیش‌بینی بودن ذاتی آب و هوای ۸۰۰۰ متری به این معنی است که این فرودها به یک همسویی زودگذر از اوج آمادگی جسمانی، پشتیبانی فناوری و شانس محض متکی هستند. یک طوفان ناگهانی یا یک یخچال آویزان در حال جابجایی می‌تواند یک خط اسکی را در عرض چند دقیقه محو کند.[3][4]

در حال حاضر، دنیای اسکی کوهنوردی در شگفتی از شاهکاری است که مرزهای آنچه از نظر انسانی ممکن است را جابجا می‌کند. آندژی بارگیل یک بار دیگر قوانین گرانش و ارتفاع را بازنویسی کرده است و یک جفت رد اسکی را در جبهه «کوه قاتل» به جا گذاشته و نسل جدیدی را الهام بخشیده تا به هیمالیا از دریچه‌ای متفاوت نگاه کنند.[1][5]