سام لیدلو رکورد جهانی را در چلنج روث شکست؛ آلانیس سیفرت میدان زنان را شگفت‌زده کرد

سلسله مراتب جهانی تریاتلون روز یکشنبه در باواریا به طور اساسی بازنویسی شد، زیرا سام لیدلو از فرانسه و آلانیس سیفرت از سوئیس، عملکردهایی تعیین‌کننده برای نسل خود در چلنج روث ۲۰۲۶ ارائه دادند. لیدلو با فعالیت در مرزهای مطلق استقامت انسانی، رکورد جهانی مسافت کامل را شکست، در حالی که سیفرت ۲۴ ساله، یک شگفتی خیره‌کننده را در برابر مجموعه‌ای از قهرمانان تثبیت‌شده رقم زد.[1][2][3]

چلنج روث از دیرباز به عنوان کلیسای جامع بی‌رقیب مسابقات مسافت طولانی شناخته می‌شود و بیش از ۳۰۰,۰۰۰ تماشاگر را به مسیر افسانه‌ای خود جذب می‌کند. اما دوره امسال به دلیل تأثیرگذاری بر جدول رده‌بندی جهانی، وزن زیادی داشت و به عنوان میدان نهایی اثبات توانایی‌ها پیش از مسابقات قهرمانی جهان در پاییز عمل کرد و رتبه‌بندی جهانی سازمان تریاتلون حرفه‌ای (PTO) را به شدت تحت تأثیر قرار داد.[2][4][5][6]

در مسابقه مردان، لیدلو برای دفاع از عنوان قهرمانی خود در سال ۲۰۲۵، یک شاهکار تاکتیکی و فیزیکی ارائه داد. او با استفاده از بخش شنای بدون لباس غواصی، به سرعت خود را در گروه پیشتاز در کنار ریکو بوگن از آلمان و یوناس شومبورگ تثبیت کرد و یک برتری اولیه سه دقیقه‌ای نسبت به دوندگان خطرناکی مانند کریستین بلومن‌فلت از نروژ ایجاد کرد.[1][2][3]

به محض ورود به بخش دوچرخه‌سواری، لیدلو و بوگن حمله‌ای ویرانگر را به مسیر آغاز کردند. این دو با عبور از میان جمعیت پرشور و کرکننده در سربالایی نمادین سولارر برگ، رکورد قبلی مسیر دوچرخه‌سواری را در هم شکستند. بوگن زمان شگفت‌انگیز ۳:۵۴:۴۵ را در بخش ۱۸۰ کیلومتری ثبت کرد، در حالی که لیدلو تنها ۱۳ ثانیه پشت سر او با زمان ۳:۵۴:۵۸ قرار گرفت.[1][2]

این سرعت سرسام‌آور روی دوچرخه، مانور تعیین‌کننده در تصویر قهرمانی بود. زمانی که لیدلو به دومین منطقه تعویض رسید، یک اختلاف ۱۲ دقیقه‌ای عظیم نسبت به بلومن‌فلت و سایر تعقیب‌کنندگان نخبه ایجاد کرده بود.[1][2]

در ماراتن، لیدلو خونسردی خود را حفظ کرد و با وجود خستگی مشهود در ۱۰ کیلومتر پایانی، زمان ۲:۳۶:۵۳ را در بخش دویدن ثبت کرد. بلومن‌فلت از پشت سر حمله‌ای وحشتناک را آغاز کرد و ماراتن را با زمان خیره‌کننده ۲:۲۹:۳۳ به پایان رساند، اما به سادگی فرصت کافی برای جبران اختلاف عظیمی که در بخش دوچرخه‌سواری ایجاد شده بود، نداشت.[1][2][3]

لیدلو با زمان ۷:۲۱:۰۴ از خط پایان عبور کرد و نام خود را در تاریخ ثبت نمود. این زمان نه تنها دو دقیقه از رکورد مسیر مگنوس دیتلوف در سال ۲۰۲۴ (۷:۲۳:۲۴) کم کرد، بلکه از بهترین رکورد مطلق مسافت کامل بلومن‌فلت در سال ۲۰۲۲ در کوزومل (۷:۲۱:۱۲) نیز پیشی گرفت. بلومن‌فلت با زمان ۷:۲۶:۲۴ دوم شد، در حالی که بوگن با زمان ۷:۲۷:۵۳ جایگاه سوم درخشان خود را حفظ کرد.[1][2][3]

مسابقه زنان نیز به لطف آلانیس سیفرت ۲۴ ساله، تغییر لرزه‌ای مشابهی را در رده‌بندی جهانی ایجاد کرد. سیفرت که در مقابل وزنه‌های سنگینی مانند لوسی چارلز-بارکلی و کَت متیوز قرار گرفته بود، بیشتر به عنوان یک استعداد در حال ظهور دیده می‌شد تا یک مدعی قطعی برای کسب عنوان قهرمانی.[2][3]

سیفرت این انتظارات را با دقت بی‌رحمانه‌ای در هم شکست. او پس از حفظ فاصله نزدیک در بخش شنا، سریع‌ترین زمان دوچرخه‌سواری در بخش زنان را ثبت کرد تا فشار زیادی بر ورزشکاران باتجربه در آستانه تعویض نهایی وارد کند.[2]

سپس این ورزشکار سوئیسی بهترین مسابقه دوران جوانی خود را در بخش دویدن ارائه داد و یک ماراتن خیره‌کننده ۲:۴۵ را ثبت کرد – که ۱۲ دقیقه بهتر از رکورد شخصی او بود – تا با زمان ۸:۰۹:۰۹ از خط پایان عبور کند. چارلز-بارکلی، که در لحظات آخر تصمیم به شرکت در مسابقه گرفت، برای کسب مقام دوم مقاومت کرد، اما آن روز کاملاً متعلق به موفقیت بزرگ سیفرت بود.[2][3]

پیامدهای نتایج روز یکشنبه، روایت باقی‌مانده فصل ۲۰۲۶ را دیکته خواهد کرد. در حالی که ورزشکاران در مدارهای T100 و WTCS همچنان برای برتری در مسافت‌های کوتاه می‌جنگند، لیدلو و سیفرت قاطعانه خود را به عنوان شکارچیان برتر مسافت کامل تثبیت کرده‌اند و یک هشدار قطعی را پیش از مسابقات جهانی آیرون‌من به بقیه جهان ارسال کردند.[4][5][6]