درخشش تاریخی آندریاس آلمگرن در نخستین ماراتن؛ دونده سوئدی قهرمان ماراتن نیویورک شد

پیروزی در یک ماراتن تنها در مسیر ۴۲ کیلومتری مسابقه رقم نمی‌خورد، بلکه ریشه در ماه‌ها ریکاوری و بازسازی دقیق بدن دارد. آندریاس آلمگرن، دونده ۳۱ ساله سوئدی، روز یکشنبه ۱ نوامبر ۲۰۲۶ با ثبت زمان ۲:۰۶:۰۱ در نخستین تجربه ماراتن خود، فاتح ماراتن نیویورک شد. این قهرمانی، نقطه اوج بازگشتی شگفت‌انگیز پس از یک مصدومیت ویرانگر بود.[1][4]

آلمگرن مسابقه را با ۱۳ ثانیه اختلاف نسبت به یمانه‌برهان کریپا از ایتالیا به پایان رساند. او در کیلومترهای پایانی در پارک مرکزی نیویورک سرعت خود را افزایش داد و از رقبا پیشی گرفت. اما برای رسیدن به این لحظه تاریخی، او مجبور شد تمام ساختار تمرینی و حرفه‌ای خود را تغییر دهد.[1][4]

در سال ۲۰۲۴، یک شکستگی استرسی در ناحیه استخوان، رویای حضور او در المپیک پاریس را بر باد داد. این مصدومیت می‌توانست پایان کار او باشد، اما آلمگرن که پیش‌تر به عنوان تحلیلگر داده کار می‌کرد، تصمیم گرفت شغل خود را رها کند. او تمام تمرکزش را بر روی ریکاوری اصولی و دویدن تمام‌وقت گذاشت.[3][5]

آلمگرن از سال ۲۰۱۲ تمام داده‌های تمرینی خود از جمله ضربان قلب و سطح لاکتات خون را در صفحات گسترده ثبت کرده است. او به جای تکیه بر احساسات زودگذر، روند ریکاوری خود را با تحلیل این داده‌ها مدیریت کرد. این رویکرد علمی به او اجازه داد تا بدون فشار مضاعف بر استخوان‌های آسیب‌دیده، به تدریج به اوج آمادگی بازگردد.[3]

در دوران نقاهت، او دوچرخه‌سواری را به عنوان یک ابزار تمرین متقاطع به برنامه خود اضافه کرد. با این حال، او تأکید می‌کند که از دوچرخه تنها برای حفظ آمادگی قلبی‌عروقی در زمان مصدومیت استفاده می‌کند و پس از بهبودی کامل، تمرکز خود را صرفاً روی دویدن می‌گذارد. این جداسازی دقیق، کلید جلوگیری از تمرین‌زدگی است.[5]

ریکاوری روزانه برای تحمل حجم تمرینی بالای او که گاهی به ۲۰۶ کیلومتر در هفته می‌رسد، حیاتی است. آلمگرن به طور مداوم از چکمه‌های فشرده‌سازی و تفنگ‌های ماساژ استفاده می‌کند. او به رسانه‌ها گفته است که اگرچه بهترین خوابنده نیست، اما سعی می‌کند هفت تا هشت ساعت بخوابد و در طول روز چرت بزند.[2]

پس از مصدومیت، آلمگرن روش تمرینی آستانه دوگانه نروژی را با جدیت بیشتری اجرا کرد. این روش شامل دو جلسه تمرین کنترل‌شده در یک روز است که فشار کمتری به سیستم اسکلتی وارد می‌کند. او صبح‌ها ۶ ست ۶ دقیقه‌ای و عصرها تکرارهای ۴۰۰ متری با ۳۰ ثانیه استراحت انجام می‌دهد.[2][5]

این رویکرد محافظه‌کارانه اما پرحجم، به او اجازه داد تا در پاییز ۲۰۲۶ سه عنوان بزرگ را کسب کند. او ابتدا در ماه اوت قهرمان ۱۰ هزار متر اروپا شد، سپس در سپتامبر با رکورد ۵۸:۰۶ قهرمانی نیمه‌ماراتن جهان را به دست آورد و در نهایت ماراتن نیویورک را فتح کرد.[1][4]

آلمگرن همچنین به اهمیت استراحت‌های ذهنی و جسمی پس از دوره‌های پرفشار مسابقات اعتقاد راسخ دارد. او پس از مسابقات سنگین، به خود اجازه می‌دهد تا چند روز را بدون تمرینات سخت بگذراند. او معتقد است که بازگشت به فرم ایده‌آل پس از یک استراحت کوتاه، تنها یک تا دو هفته زمان می‌برد.[2]

موفقیت آلمگرن نشان می‌دهد که ریکاوری تنها به معنای استراحت منفعلانه نیست، بلکه یک فرآیند فعال است. او پس از این پیروزی تاریخی اعلام کرد که هنوز بهترین عملکرد خود را نشان نداده است. برای دوندگانی که با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کنند، داستان او پیام روشنی دارد و نشان می‌دهد مدیریت هوشمندانه می‌تواند بدن را برای رکوردهای جدید آماده کند.[2][3]

در روز مسابقه در نیویورک، شرایط آب‌وهوایی با دمای حدود ۱۰ درجه سانتی‌گراد بسیار مساعد بود. آلمگرن در نیمه اول مسابقه با زمان ۱:۰۴:۰۴ در گروه پیشتاز باقی ماند و سپس نیمه دوم را با یک اسپلیت منفی خیره‌کننده در ۱:۰۱:۵۷ دوید. این توزیع انرژی نشان‌دهنده سلامت کامل عضلانی او بود.[4]

در کیلومتر ۴۰ مسابقه، تنها چهار دونده در گروه پیشتاز باقی مانده بودند. بنسون کیپروتو، مدافع عنوان قهرمانی از کنیا، اولین کسی بود که از این گروه جا ماند و در نهایت با زمان ۲:۰۶:۲۷ چهارم شد. آمادگی جسمانی آلمگرن در این مایل‌های پایانی، نتیجه مستقیم تمرینات قدرتی او در باشگاه بود.[1][4]

او برای آماده‌سازی عضلات چهارسر ران خود جهت مقابله با شیب‌های نزولی پارک مرکزی، تمرینات قدرتی ویژه‌ای را در روزهای یکشنبه انجام می‌داد. آلمگرن معتقد است که اگر بدن به اندازه کافی قوی نباشد، فرم دویدن در کیلومترهای پایانی از هم می‌پاشد و خطر مصدومیت‌های استخوانی دوباره افزایش می‌یابد.[2][3]