رفتن به محتوای اصلی
· 5 دقیقه مطالعه· در تناسب اندام

جنجال توصیه‌ جاش کر درباره آب‌رسانی در دویدن؛ آیا مسافت‌های زیر ۲۰ کیلومتر واقعاً نیازی به نوشیدن آب ندارند؟

جاش کر، رکورددار جهانی دو یک مایل، با انتقاد از رواج بیش از حد جلیقه‌های آب‌رسانی، اعلام کرد که دوندگان برای مسافت‌های کمتر از ۱۹ کیلومتر نیازی به حمل آب ندارند. این اظهارنظر بحث‌های گسترده‌ای را درباره مرز بین نیاز واقعی بدن و تأثیر بازاریابی در تجهیزات ورزشی به راه انداخته است.

به قلم حسین فیروزی

این خبر را به اشتراک بگذارید

گوش‌ دهید

جاش کر، قهرمان بریتانیایی و رکورددار دو یک مایل جهان، با اظهارنظری صریح درباره تجهیزات دویدن، بحث‌های زیادی را در میان دوندگان آماتور به راه انداخته است. او در یک جلسه پرسش و پاسخ که توسط بی‌بی‌سی اسپورت برگزار شد، استفاده گسترده از جلیقه‌های آب‌رسانی را زیر سؤال برد و آن را بیشتر نتیجه بازاریابی دانست تا یک نیاز واقعی فیزیولوژیک.[1][2]

این دونده المپیکی که تابستان امسال در پاریس مدال نقره گرفت، معتقد است دوندگان تجهیزاتی بیش از حد نیازشان حمل می‌کنند. این توصیه برای بسیاری از دوندگانی که به حمل آب عادت کرده‌اند، غافلگیرکننده بود.[1][3]

کر با صراحت درباره این موضوع اعلام کرد: «اگر مسافتی کمتر از ۱۲ مایل (حدود ۱۹ کیلومتر) را می‌دوید، احتمالاً هیچ نیازی به همراه داشتن بطری‌های آب ندارید.»[1]

کر تأکید کرد که ترند شدن جلیقه‌های آب‌رسانی در سال‌های اخیر، بیش از آنکه بر اساس نیازهای واقعی تمرینی باشد، توسط کمپین‌های تبلیغاتی شرکت‌های ورزشی هدایت می‌شود. او اشاره کرد که دوندگان شهری در صورت نیاز مبرم به مایعات، همیشه می‌توانند در مسیر خود توقف کرده و یک بطری آب خریداری کنند.[2][3]

با این حال، این قهرمان جهان تأکید کرد که این یک قانون مطلق برای همه نیست. او پذیرفت که نیازهای آب‌رسانی بر اساس شرایط بدنی هر فرد، شدت تمرین و از همه مهم‌تر شرایط آب‌وهوایی متفاوت است. دوندگانی که در مسیرهای دورافتاده یا در گرمای شدید تمرین می‌کنند، قطعاً به همراه داشتن مایعات نیاز حیاتی دارند.[1][3]

تصویرسازی: جلیقه‌های آب‌رسانی می‌توانند تا دو کیلوگرم به وزن دونده اضافه کنند که بر بیومکانیک دویدن تأثیر می‌گذارد.

علم آب‌رسانی و نیاز بدن

از منظر فیزیولوژی ورزشی، بدن انسان ظرفیت قابل‌توجهی برای ذخیره آب دارد. برای یک تمرین با شدت متوسط که کمتر از ۹۰ دقیقه طول می‌کشد، اکثر افراد در صورت داشتن هیدراتاسیون مناسب پیش از شروع تمرین، دچار افت عملکرد ناشی از کم‌آبی نمی‌شوند.[2]

مصرف مایعات حاوی الکترولیت پیش از دویدن، نیاز به نوشیدن حین تمرین را به شدت کاهش می‌دهد. حمل یک جلیقه آب‌رسانی پر از مایعات می‌تواند بین یک تا دو کیلوگرم به وزن دونده اضافه کند که این بار اضافی مصرف انرژی را در طول دویدن افزایش می‌دهد.[1][2]

این وزن اضافه می‌تواند بیومکانیک طبیعی دویدن را نیز تغییر دهد. کر معتقد است رهایی از این بار اضافی به دوندگان کمک می‌کند تا فرم بهتری داشته باشند و از دویدن لذت بیشتری ببرند.[1][3]

نکته جالب در صحبت‌های کر این بود که او با وجود مخالفت با حمل آب در مسافت‌های کوتاه، به شدت بر اهمیت سوخت‌رسانی تأکید کرد. او استفاده از ژل‌های انرژی‌زا را برای حفظ سطح قند خون در تمرینات ضروری می‌داند و به دوندگان آماتور توصیه می‌کند که تمرکز خود را بیشتر بر روی تأمین کربوهیدرات بگذارند.[1]

توصیه‌هایی فراتر از آب‌رسانی

ریکاوری پس از تمرین، بخش دیگری از معادله است که اغلب نادیده گرفته می‌شود. به جای نوشیدن مداوم آب در حین دویدن‌های زیر ۲۰ کیلومتر، تمرکز باید بر جایگزینی مایعات از دست رفته پس از پایان تمرین باشد.[2][3]

جاش کر در این گفتگوی اینترنتی، توصیه‌های کاربردی دیگری نیز برای دوندگان تفریحی داشت. یکی از مهم‌ترین آن‌ها، پرهیز از استفاده مداوم از کفش‌های مسابقه‌ای دارای صفحه کربنی در تمرینات روزمره بود.[1][2]

او پیشنهاد کرد دوندگان از سیستم چرخش کفش استفاده کنند و برای تمرینات عادی، کفش‌های تمرینی مقاوم‌تر و استاندارد بپوشند تا از آسیب‌دیدگی جلوگیری کنند. او همچنین به اهمیت تقویت عضلات پا اشاره کرد و از دوندگان خواست تا بخشی از تمرینات قدرتی خود را با پای برهنه انجام دهند.[1]

تصویرسازی: استفاده از سیستم چرخش کفش و پرهیز از پوشیدن مداوم کفش‌های کربنی، از توصیه‌های کلیدی برای جلوگیری از مصدومیت است.

استفاده مداوم از کفش‌های دارای فوم‌های ضخیم و نرم، باعث ضعیف شدن عضلات کوچک کف پا می‌شود. تمرینات قدرتی پابرهنه به بازگرداندن ثبات طبیعی پا و کاهش خطر مصدومیت در طولانی‌مدت کمک شایانی می‌کند.[1][2]

بازتاب در جامعه دوندگان

مدیریت استرس و فشار روانی، موضوع دیگری بود که کر به آن پرداخت. او استراتژی خود را «پریدن از روی برگ‌های نیلوفر آبی» می‌نامد. در این روش، به جای فکر کردن به نتیجه نهایی مسابقه یا تمرین، دونده تنها بر روی وظیفه پیش رو تمرکز می‌کند.[1]

این استراتژی ذهنی به کر کمک کرد تا در ماه ژوئیه رکورد ۲۷ ساله دو یک مایل جهان را که در اختیار هشام ال‌گروج بود، بشکند. او با ثبت زمان ۳:۴۲.۶۶ در لندن نشان داد که تمرکز بر قدم‌های کوچک چگونه می‌تواند به دستاوردهای تاریخی منجر شود.[1][2]

اظهارات کر واکنش‌های متفاوتی را در جامعه دوندگان به همراه داشته است. بسیاری از مربیان با او موافق هستند و معتقدند وابستگی روانی به همراه داشتن آب، باعث شده تا دوندگان آماتور توانایی‌های طبیعی بدن خود را دست‌کم بگیرند.[3]

از سوی دیگر، برخی دوندگان تفریحی استدلال می‌کنند که جلیقه‌های آب‌رسانی تنها برای حمل آب نیستند. این جلیقه‌ها فضای مناسبی برای قرار دادن کلید، تلفن همراه، ژل‌های انرژی‌زا و تجهیزات ایمنی فراهم می‌کنند که برای یک دونده شهری احساس امنیت به همراه می‌آورد.[1][3]

تصویرسازی: تمرینات اینتروال شدید و کنترل اسید لاکتیک، بخش مهمی از برنامه آماده‌سازی برای شکستن رکوردهای جهانی است.

نگاهی به تمرینات یک قهرمان

کر برای اثبات اثربخشی روش‌های خود، جزئیاتی از سخت‌ترین تمرینات پیش از رکوردشکنی‌اش را به اشتراک گذاشت. یکی از طاقت‌فرساترین جلسات تمرینی او شامل تکرارهای ۶۰۰ و ۴۰۰ متری بود که در مجموع به ۴۰۰۰ متر می‌رسید.[2]

او تمام این مسافت را با سرعت خیره‌کننده ۵۵ ثانیه برای هر دور پیست دوید تا بدن خود را با فشار مسابقه سازگار کند. هدف از این تمرینات شدید، عادی‌سازی سرعت‌های بالا و کنترل سطح اسید لاکتیک در خون بود.[2]

رابطه او با رقبایش نیز بخشی از این گفتگوی جذاب بود. کر با صراحت درباره رقابتش با یاکوب اینگبریگتسن، ستاره نروژی دوهای نیمه‌استقامت صحبت کرد و به حواشی پیرامون آن پرداخت.[1][2]

او درباره این رقابت طولانی‌مدت گفت: «نمی‌توانم بگویم ما با هم دوست هستیم! تفکیک شخصیت رقابتی در پیست از زندگی شخصی بیرون از آن کار بسیار دشواری است.»[1][2]

در پایان، توصیه‌های جاش کر یادآوری مهمی برای همه ورزشکاران است: پیشرفت در ورزش همیشه به معنای خرید تجهیزات بیشتر یا پیچیده‌تر کردن تمرینات نیست. گاهی اوقات، بازگشت به اصول اولیه و اعتماد به توانایی‌های طبیعی بدن مؤثرترین راه برای دستیابی به اهداف ورزشی است.[1][3]

نکات کلیدی

  • جاش کر، رکورددار جهانی دو یک مایل، معتقد است دوندگان برای مسافت‌های زیر ۱۹ کیلومتر نیازی به حمل آب ندارند.
  • او رواج جلیقه‌های آب‌رسانی را بیشتر نتیجه بازاریابی شرکت‌های ورزشی می‌داند تا یک نیاز واقعی فیزیولوژیک.
  • کر به دوندگان آماتور توصیه می‌کند به جای حمل آب، بر روی سوخت‌رسانی با ژل‌ها و استفاده از کفش‌های مناسب تمرکز کنند.
  • انجام تمرینات قدرتی با پای برهنه و پرهیز از استفاده روزمره از کفش‌های کربنی، از دیگر توصیه‌های کلیدی این قهرمان المپیک است.

آنچه نمی‌دانیم

  • تأثیر دقیق حذف آب‌رسانی حین تمرین بر روی دوندگان مبتدی که هنوز بدنشان با استرس گرمایی سازگار نشده است، کاملاً مشخص نیست.
  • هنوز داده‌های علمی کافی برای مقایسه مستقیم عملکرد دوندگان آماتور با و بدون جلیقه آب‌رسانی در مسافت‌های متوسط وجود ندارد.
رویکرد حرفه‌ای و مینیمالیستی 60%رویکرد ایمنی‌محور آماتورها 40%
رویکرد حرفه‌ای و مینیمالیستی
تأکید بر کاهش تجهیزات غیرضروری و تمرکز بر توانایی‌های طبیعی بدن در مسافت‌های کوتاه.
رویکرد ایمنی‌محور آماتورها
اولویت دادن به راحتی، ایمنی و استقلال در حین دویدن با استفاده از تجهیزات کمکی.

دیدگاه‌هایی که این گزارش پوشش نداده

  • پزشکان ورزشی متخصص در زمینه هیدراتاسیون
  • تولیدکنندگان تجهیزات ورزشی و جلیقه‌های آب‌رسانی

منابع

پوشش منابع

3 منبع

2 دیدگاه شناسایی‌شده

رویکرد حرفه‌ای و مینیمالیستی 60%رویکرد ایمنی‌محور آماتورها 40%
  1. [1]Canadian Running Magazineرویکرد حرفه‌ای و مینیمالیستی

    Josh Kerr has advice for recreational runners: Ditch the hydration vest

    مطالعه در Canadian Running Magazine →
  2. [2]Marathon Handbookرویکرد ایمنی‌محور آماتورها

    Josh Kerr Answers Fans' Questions in a Reddit AMA

    مطالعه در Marathon Handbook →
  3. [3]My Best Runsرویکرد حرفه‌ای و مینیمالیستی

    Josh Kerr Questions the Hydration Vest Trend, Says Runners Covering Less Than 19km May Not Need One

    مطالعه در My Best Runs →
گوش‌ دهید

نظرات

همیشه در جریان باشید

هر زاویه. هر روز.

اخبار تناسب اندام با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاه‌ها، هر روز و رایگان.