گزارش مصدومیت‌های اسکی آلپاین: بازگشت وون به تمرینات و هدف کیلده و شوارتز برای فصل ۲۷-۲۰۲۶

فصل ۲۶-۲۰۲۵ اسکی آلپاین تلفات سنگینی بر بزرگترین نام‌های این ورزش وارد کرد و با یک المپیک زمستانی پرآسیب در میلان-کورتینا به اوج خود رسید. اکنون، با فرارسیدن ماه جولای و نزدیک شدن به اردوهای تمرینی نیمکره جنوبی، تمرکز از سکوی قهرمانی به اتاق توانبخشی منتقل شده است. برای اسکی‌بازان نخبه سرعت، ماه‌های تابستان آزمونی آرام اما طاقت‌فرسا برای استقامت است، جایی که ورزشکاران با آسیب‌های جسمی و موانع روانی مبارزه می‌کنند تا بدن خود را از نو بسازند.[2]

بازگشت لیندزی وون به المپیک با دلشکستگی—و تقریباً قطع عضو فاجعه‌بار—به پایان رسید. این ورزشکار ۴۱ ساله آمریکایی، پس از پاره شدن رباط صلیبی قدامی (ACL) تنها چند روز قبل از بازی‌ها، اصرار داشت که مسابقه دهد. با این حال، او ۱۳ ثانیه پس از شروع مسابقه سرعت در کورتینا به یک دروازه برخورد کرد که منجر به شکستگی پیچیده استخوان درشت‌نی (تیبیا) شد. این تصادف باعث سندرم کمپارتمان در پای چپ او شد و برای نجات اندام نیاز به مداخله اورژانسی داشت.[1][5][6]

پنج ماه و چندین عمل جراحی بعد، وون دوباره در حال به چالش کشیدن احتمالات است. به‌روزرسانی‌های اخیر در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که برنده ۸۴ دوره جام جهانی به باشگاه بازگشته و در حال انجام بارفیکس و اسکات اسپلیت بلغاری بدون کمک است. او به اشتراک گذاشت: «این قیافه من است وقتی واقعاً می‌توانم در باشگاه تمرین کنم»، و اشاره کرد که روند بهبودی خود را «روز به روز» پیش می‌برد. اگرچه او هنوز متعهد به بازگشت رقابتی دیگری نشده است، پیشرفت سریع او از ویلچر به اتاق وزنه، الهام‌بخش جامعه ورزش‌های زمستانی شده است.[1][2]

در بخش مردان، الکساندر آموت کیلده از نروژ، جدول زمانی محتاطانه‌تری را در پیش گرفته است. کیلده در ژانویه ۲۰۲۴ در ونگن دچار یک تصادف وحشتناک شد که منجر به آسیب شدید عصبی در ساق پا و دررفتگی شانه شد. پس از ۲۲ ماه توانبخشی طاقت‌فرسا که با عفونت‌ها و شکست‌ها همراه بود، او در اواخر سال ۲۰۲۵ بازگشتی احساسی به مسابقات جام جهانی داشت.[3]

با این حال، افزایش سریع تمرینات با سرعت کامل، مشکلات مزمن کمر او را دوباره فعال کرد و کیلده را مجبور ساخت که به طور کامل از بازی‌های میلان-کورتینا کناره‌گیری کند. کیلده خاطرنشان کرد: «همین که توانستم برگردم، خودش یک پیروزی بود.» او تصمیم گرفت فصل خود را زودتر به پایان برساند تا مطمئن شود بدنش برای کمپین جام جهانی ۲۷-۲۰۲۶ کاملاً آماده است و سلامتی بلندمدت خود را بر افتخار فوری صحنه المپیک اولویت دهد.[3]

مارکو شوارتز از اتریش، الگوی نهایی برای یک بازگشت موفق، هرچند دشوار، است. شوارتز که در دسامبر ۲۰۲۳ به دلیل پارگی رباط صلیبی و سپس در اوت ۲۰۲۴ به دلیل دیسک کمر نیاز به جراحی داشت، به نظر می‌رسید حرفه‌اش در خطر جدی قرار گرفته است. مسیر او برای بازگشت به آمادگی کامل با تأخیرهای مداوم و شکست‌های دردناک همراه بود.[4]

با این حال، شوارتز در اواخر سال ۲۰۲۵ با قدرت بازگشت. در دسامبر، او در اسلالوم بزرگ آلتا بادیا و سوپر جی لیوینیو به پیروزی رسید—این اولین پیروزی او در جام جهانی پس از ۱۰۳۲ روز بود. عملکرد او ثابت کرد که مداخلات جراحی مدرن، همراه با فیزیوتراپی بی‌وقفه، می‌توانند برتری نخبه یک اسکی‌باز را به طور کامل بازگردانند و چراغ امیدی برای ورزشکارانی باشند که در حال حاضر خانه‌نشین هستند.[4]

خشونت محض آسیب‌های اسکی آلپاین—جایی که ورزشکاران معمولاً با سرعت بیش از ۱۲۰ کیلومتر در ساعت سقوط می‌کنند—نیاز به یک رویکرد پزشکی چندرشته‌ای دارد. جراحان اغلب از صفحات و پیچ‌های تیتانیومی برای بازسازی استخوان‌های خرد شده استفاده می‌کنند، در حالی که فیزیوتراپیست‌ها باید موانع روانی ناشی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را که اغلب همراه با آسیب‌های سرعت بالا است، مدیریت کنند. بهبودی به ندرت خطی است و نیازمند صبر و شکیبایی فراوان از سوی ورزشکارانی است که به سرعت حرکت کردن عادت دارند.[2][3][5][6]

در حالی که مسابقات جام جهانی فدراسیون جهانی اسکی (FIS) آماده می‌شود تا در اکتبر امسال در زولدن از سر گرفته شود، خط شروع ترکیبی از کهنه‌کاران بازگشته و ستارگان نوظهور خواهد بود. برای ورزشکارانی مانند وون، کیلده و شوارتز، سفر بازگشت به برف گواهی بر انعطاف‌پذیری انسان است. توانبخشی‌های در حال انجام آن‌ها ثابت می‌کند که سخت‌ترین پیروزی‌ها در اسکی آلپاین اغلب دور از دوربین‌ها و در اعماق باشگاه ورزشی به دست می‌آیند.[1][3][4]