گزارش مصدومیت‌های گلف در ژوئیه ۲۰۲۶: بازگشت پیروزمندانه اسپیت و سالاس در حالی که پولتر با درد مبارزه می‌کند

بخش طاقت‌فرسای تابستانی فصل گلف حرفه‌ای، محدودیت‌های جسمانی بازیکنان در سراسر جهان را به چالش می‌کشد. با فشرده شدن برنامه مسابقات حول محور آخرین تورنمنت‌های بزرگ سال، فشار جسمانی ناشی از حرکت مدرن گلف به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود. با این حال، به ازای هر بازیکنی که مجبور به کناره‌گیری می‌شود، بازیکن دیگری انعطاف‌پذیری قابل توجهی از خود نشان می‌دهد. در سراسر تورهای PGA، LIV Golf و LPGA، ماه ژوئیه با بازگشت‌های الهام‌بخش و ورزشکارانی که با تحمل درد مبارزه می‌کنند، تعریف شده است.

در تور PGA، بهبودی جردن اسپیت، قهرمان سه دوره مسابقات بزرگ، بیش از همه تحت نظر بوده است. ماه گذشته، اسپیت صحنه‌ای وحشتناک را در مسابقات قهرمانی تراولرز رقم زد، زمانی که پس از یک ضربه ناموفق در سوراخ سیزدهم، روی زانو افتاد و ناله‌ای بلند سر داد. این حادثه اولین باری بود که این بازیکن ۳۱ ساله در ۲۹۷ شروع متوالی مجبور به کناره‌گیری از یک رویداد تور PGA شد و بلافاصله ترس از یک مشکل جدی و طولانی‌مدت را برانگیخت.[1]

خوشبختانه، این ترس‌ها برطرف شده‌اند. اسپیت اخیراً تأیید کرد که مصدومیت بالای کمر و گردن او صرفاً یک «گرفتگی عجیب گردن» بوده و او به آمادگی کامل بازگشته است. اسپیت که برای احتیاط بیشتر از مسابقات آزاد اسکاتلند (Genesis Scottish Open) صرف نظر کرد، اکنون کاملاً مجاز به بازی است و برای مسابقات آزاد (The Open) در رویال پورتراش آماده می‌شود و اطمینان می‌دهد که رکورد ۱۲ حضور متوالی او در قدیمی‌ترین تورنمنت بزرگ گلف حفظ شود.[1]

در حالی که اسپیت استراحت را انتخاب کرد، ایان پولتر، کهنه‌کار تور LIV Golf، رویکرد کاملاً متفاوتی در پیش گرفته است. این بازیکن ۵۰ ساله انگلیسی اخیراً فاش کرد که با پارگی مینیسک در حال رقابت است؛ مصدومیتی که به شکلی بسیار پیش پا افتاده در جریان LIV Golf ویرجینیا برایش رخ داد. پولتر صرفاً با بالا رفتن از دو پله دچار پارگی غضروف شد، که یادآور این است که مصدومیت‌های گلف چقدر می‌توانند ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی باشند.[2]

با وجود آسیب ساختاری، پولتر با به تأخیر انداختن جراحی برنامه‌ریزی شده خود تا سپتامبر، منطق پزشکی را به چالش می‌کشد. به طرز عجیبی، او گزارش می‌دهد که در طول حرکت واقعی گلف خود هیچ احساسی از مصدومیت ندارد و تنها هنگام پایین آمدن از تپه‌های شیب‌دار احساس ناراحتی می‌کند. توانایی او برای بازی با وجود درد، در کره جنوبی به نمایش گذاشته شد، جایی که او به طرز شگفت‌انگیزی اندکی پس از دریافت نتایج MRI، با ۴ ضربه کمتر از حد استاندارد (۶۶) بازی کرد.[2]

تور LPGA در حال حاضر شاهد برخی از احساسی‌ترین و سخت‌ترین بازگشت‌های ناشی از مصدومیت در این ورزش است. لیزت سالاس، بازیکن کهنه‌کار، اخیراً پس از یک مصدومیت کمر ناتوان‌کننده که او را مجبور کرد پس از مسابقات آزاد زنان آمریکا در پبل بیچ از بازی کناره‌گیری کند، بازگشت مورد انتظار خود را انجام داد. درد مداوم به حدی شدید شده بود که تقریباً به دوران حرفه‌ای او پایان می‌داد.[3]

سالاس دوران توانبخشی خود را سخت‌ترین چالش جسمی و روانی توصیف کرد که تاکنون با آن روبرو شده است. این بازیکن ۳۴ ساله با تلاش فراوان، روند بهبودی طاقت‌فرسایی را پشت سر گذاشت و در نهایت در کالیفرنیا با استقبال گرمی به زمین بازگشت. بازگشت او بر نبردهای شدید و اغلب پنهان روانی که گلف‌بازان هنگام از کار افتادن بدنشان با آن روبرو می‌شوند، تأکید می‌کند و آن‌ها را مجبور می‌سازد تا سطح جدیدی از روحیه مبارزه‌طلبی را پیدا کنند.[3]

سالاس در بازگشت پیروزمندانه خود تنها نیست. آستین ارنست، همکار حرفه‌ای او در تور LPGA، اخیراً پس از یک وقفه خیره‌کننده ۳۰ ماهه به گلف رقابتی بازگشت. مسیر شغلی ارنست به دلیل یک زائده استخوانی شدید در گردنش که ابتدا به صورت درد عصبی در شانه راست او ظاهر شد، مختل شده بود.[7]

او پس از ۱۸ ماه تلاش برای بازی با وجود ناراحتی، مجبور به نیمه‌بازنشستگی شد تا اینکه سرانجام راهی برای بازگشت به زمین پیدا کرد. این داستان نشان می‌دهد که چگونه حتی بازیکنان برتر نیز مجبورند روال‌های خود را برای بقا در این رقابت طاقت‌فرسا تطبیق دهند.[5]

حتی بازیکنان رده بالای جهان نیز مجبورند روال‌های خود را برای بقا در این رقابت طاقت‌فرسا تطبیق دهند. نلی کوردا، نفر دوم رنکینگ جهانی، اخیراً برای رسیدگی به مشکلات مکرر گردن و میگرن‌های شدید خود، یک وقفه پیشگیرانه از تور LPGA گرفت. کوردا فاش کرد که میگرن‌ها به حدی ناتوان‌کننده شده بودند که تنها راهی که می‌توانست آرامش پیدا کند، خوابیدن در یک اتاق کاملاً تاریک بود.[6]

کوردا به جای اینکه با فشار ادامه دهد و خطر مصدومیت پایان فصل را بپذیرد، از زمان استراحت خود برای اجرای یک رژیم تمرینی تخصصی قدرتی استفاده کرد. او استفاده از دستگاه «آیرون نک» (Iron Neck) را پذیرفت—ابزاری که اغلب توسط رانندگان فرمول ۱ استفاده می‌شود—تا عضلات گردن خود را از زوایای مختلف تقویت کند. این رویکرد پیشگیرانه به او اجازه داد تا با احساس شادابی و آمادگی جسمانی کامل به مسابقات بازگردد.[4]

با این حال، واقعیت فشارهای جسمانی تور به این معنی است که چادر پزشکی هرگز خالی نیست. همین ماه، تور PGA شاهد موج جدیدی از مصدومان بود، در حالی که برنامه مسابقات ادامه داشت. امیلیانو گریو به دلیل مصدومیت نامعلومی مجبور به کناره‌گیری از مسابقات قهرمانی ISCO شد، در حالی که نیکو اچاواریا نام خود را از فهرست مسابقات کلاسیک جان دیر خارج کرد. این شکست‌های مداوم بر یک حقیقت اساسی در مورد گلف حرفه‌ای مدرن تأکید می‌کنند: این یک آزمون استقامت ورزشی است که در لباس یک سرگرمی آرامش‌بخش ظاهر شده است. نیروهای چرخشی تولید شده توسط بازیکنان امروزی بسیار زیاد است و مرز بین اوج عملکرد و یک مصدومیت ناتوان‌کننده بسیار باریک است. با ادامه بخش تابستانی، توانایی مدیریت بدن به همان اندازه توانایی مدیریت زمین گلف حیاتی خواهد بود.[1][2][3][4][5][6][7]