ماریا اِردی پس از جراحی ستون فقرات، با قهرمانی در مسابقات اروپایی ILCA 6 بازگشت خود را تکمیل کرد

ماریا اِردی یکی از چشمگیرترین بازگشت‌ها در قایقرانی مدرن المپیک را با کسب عنوان قهرمانی اروپایی بزرگسالان زنان ILCA 6 در سال ۲۰۲۶ در کاشتلا، کرواسی، به سرانجام رساند. این پیروزی دومین تاج اروپایی اوست، اما این مدال تنها بخش کوچکی از داستان را روایت می‌کند. برای این ستاره مجارستانی، این پیروزی اوج نبرد طاقت‌فرسای دو ساله با یک آسیب ستون فقرات تهدیدکننده شغلی است که تقریباً او را مجبور به ترک کامل ورزش کرده بود. بازگشت او به صدر جدول، چشم‌انداز رقابتی کلاس ILCA 6 را تغییر می‌دهد و ثابت می‌کند که توانایی‌های فیزیکی و نبوغ تاکتیکی او کاملاً دست‌نخورده باقی مانده است، در حالی که ناوگان به سمت چرخه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس می‌نگرد.[1][2]

پایه و اساس بازگشت او در ناکامی المپیک ۲۰۲۴ پاریس گذاشته شد. تنها یک ماه قبل از آن بازی‌ها، اِردی دچار فتق دیسک ۱۱ میلی‌متری در ستون فقرات خود شد. این بیرون‌زدگی به سرعت دو برابر شد و درد شدید و ناگهانی همراه با از دست دادن عملکرد حرکتی در پایش را به دنبال داشت. با وجود این وضعیت دردناک، تیم پزشکی او اجازه داد تا در مارسی رقابت کند، اما محدودیت‌های شدید فیزیکی مانع از آن شد که او بتواند با تمام پتانسیل خود در بزرگترین صحنه ورزشی قایقرانی کند. قایق بادبانی ILCA 6 نیازمند قدرت مرکزی انفجاری و «خم شدن» مداوم روی آب است، حرکاتی که مستقیماً ستون فقرات آسیب‌دیده او را تشدید می‌کرد.[1][5]

اِردی در مورد تجربه المپیک خود به یاد آورد: «احساس می‌کردم که تلاش لازم را کرده‌ام و در سطحی هستم که می‌توانم به هدفم یعنی قایقرانی برای مدال طلا برسم. اما نتوانستم با تمام پتانسیل خود عمل کنم، که بسیار سخت بود.» پس از بازی‌ها، او در سپتامبر ۲۰۲۴ تحت عمل جراحی بزرگ ستون فقرات قرار گرفت و فرآیند توانبخشی را آغاز کرد که قهرمان سابق جهان را مجبور کرد قدرت و مکانیک بدن خود را کاملاً از نو بسازد. ریکاوری به طرز دردناکی کند بود و از او می‌خواست که حرکات اساسی را دوباره یاد بگیرد، قبل از اینکه حتی بتواند به بازگشت به قایق بادبانی مسابقه‌ای فکر کند.[1][6]

مسیر بازگشت به صدر ناوگان ILCA 6 نیازمند صبر فراوان و یک پروتکل پزشکی دقیق بود. اِردی ماه‌ها با فیزیوتراپیست و مربیان قدرتی خود همکاری نزدیک داشت و به آرامی حرکات انفجاری مرکزی و پاها را که برای خم شدن روی آب لازم است، دوباره معرفی کرد. مسابقات قهرمانی اروپایی ۲۰۲۶ به عنوان آزمون نهایی عمل کرد تا مشخص شود آیا بدن او می‌تواند بار سنگین و تکراری رقابت‌های نخبه را در طول یک رگاتای چند روزه تحمل کند یا خیر. تیم پشتیبانی او پیشرفت وی را به دقت زیر نظر داشت تا مطمئن شود بادهای شدید و امواج متلاطم باعث عود فتق دیسک نشود.[1][2]

رگاتای کاشتلا که توسط EurILCA و JK Marina Kaštela سازماندهی شده بود، یک بررسی دقیق از ستون فقرات بازسازی شده او ارائه داد. در طول هفته، ناوگان با طیف گسترده‌ای از شرایط، از نسیم‌های سبک و تاکتیکی گرفته تا بادهای شدید که حداکثر تلاش فیزیکی را می‌طلبیدند، مواجه شد. روز پایانی مسابقه به ویژه آشفته بود، با بادهایی که به شدت بین ۴ تا ۲۲ گره در نوسان بودند و تغییرات فشار عظیمی که در سراسر خلیج می‌پیچید. این شرایط ناپایدار قایقرانان را مجبور می‌کرد تا دائماً وزن بدن و تنظیم بادبان خود را تغییر دهند، که فشار زیادی بر کمر آنها وارد می‌کرد.[2][3]

اِردی وارد روز پایانی شد در حالی که نیاز داشت از موقعیت خود در برابر ناوگان طلایی بسیار بااستعداد دفاع کند. او بعدازظهر را با یک پیروزی حیاتی در مسابقه اول آغاز کرد، برتری خود را تثبیت کرد و ثابت کرد که سرعت مستقیم لازم برای رقابت با بهترین‌های جهان را دارد. با این حال، شرایط غیرقابل پیش‌بینی او را در مسابقه دوم غافلگیر کرد، جایی که یک اشتباه تاکتیکی او را در سمت اشتباه مسیر قرار داد. این خطا منجر به کسب رتبه ۲۶ شد که تهدید می‌کرد تلاش او برای قهرمانی را از مسیر خارج کند و دری را برای نزدیک‌ترین رقبایش باز کرد تا فاصله امتیازات را کاهش دهند.[1][4]

اِردی با نشان دادن قدرت ذهنی که در طول ریکاوری طولانی‌اش شکل گرفته بود، به طرز چشمگیری در مسابقه نهایی رگاتا بازگشت. او با دقت در بادهای متغیر حرکت کرد، راه خود را از میان ناوگان باز کرد تا یک مقام اول دیگر را کسب کند و عنوان کلی قهرمانی اروپا را با امتیاز خالص ۵۴ تثبیت کرد. عملکرد دراماتیک روز پایانی با نتایج ۱-۲۶-۱، توانایی او را در کنار گذاشتن سریع یک مسابقه بد و اجرا تحت فشار شدید قهرمانی برجسته کرد. برای قایقرانی که ماه‌ها را با این تردید گذرانده بود که آیا دوباره مسابقه خواهد داد یا خیر، عبور از خط پایان در جایگاه اول، لحظه‌ای عمیقاً تسکین‌دهنده بود که سفر طاقت‌فرسای توانبخشی او را تأیید کرد.[1][4]

اِردی در حالی که احساساتی شده بود پس از بازگشت به ساحل و کسب مدال طلا گفت: «نمی‌دانم چند نفر می‌دانند که من در پاریس آسیب‌دیدگی بسیار بزرگی داشتم و این همان لحظه‌ای است که برای بازگشت به اینجا رؤیایش را داشتم. نمی‌دانستم چقدر طول می‌کشد یا اصلاً می‌توانم برگردم، بنابراین از همه کسانی که به من کمک کردند بسیار سپاسگزارم... همه آنها به من ایمان داشتند و با من بسیار صبور بودند.» این پیروزی به عنوان یک اعلام عمومی عمل کرد که شکست‌های فیزیکی سال ۲۰۲۴ سرانجام پشت سر گذاشته شده‌اند.[1][2]

سکوی قهرمانی در کاشتلا عمق ناوگان فعلی ILCA 6 را برجسته کرد و بازگشت اِردی را بسیار چشمگیرتر ساخت. در حالی که اِردی طلای کلی اروپا را کسب کرد، شارلوت روز از ایالات متحده با ۶۲ امتیاز در رده دوم جدول رده‌بندی جام آزاد قرار گرفت. ماتیلدا نیکولز از بریتانیای کبیر با ۷۹ امتیاز مدال نقره اروپا را به دست آورد و اِما پلاشرت از بلژیک با ۸۰ امتیاز سکوی اروپایی را با مدال برنز کامل کرد. حاشیه‌های نزدیک امتیازات، نشان‌دهنده کم بودن حاشیه خطا در ناوگان طلایی بود، جایی که واژگونی یک قایق یا از دست دادن یک تغییر باد می‌توانست نتایج نهایی را به شدت تغییر دهد.[3][4]

ناوگان مردان نیز شاهد نتایج دراماتیکی در آب‌های خلیج کاشتلا بودند. در بخش ILCA 7، پاولوس کونتیدس، کهنه‌کار قبرسی، سومین عنوان قهرمانی اروپایی بزرگسالان خود را کسب کرد و فیلیپ بول از آلمان و فیلیپ یوری‌شیچ، محبوب محلی کرواسی، را در یک سری رقابت نزدیک پشت سر گذاشت. در همین حال، کلودیو کروکو از ایتالیا بر قهرمانی مردان ILCA 6 مسلط شد و هم تاج کلی اروپا و هم قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا را به خانه برد. رقابت‌های موازی، نیازهای فیزیکی کلاس ILCA را در تمام بخش‌ها به نمایش گذاشت و اهمیت بازگشت اِردی به اوج آمادگی ورزشی را تقویت کرد.[2][3]

برای اِردی، پیروزی در کرواسی نشان‌دهنده بازگشت قطعی او به اوج قایقرانی بین‌المللی است. او که قبلاً قهرمانی جهان در سال ۲۰۲۳ و عنوان اروپایی در سال ۲۰۲۴ را کسب کرده بود، پیروزی ۲۰۲۶ او ثابت می‌کند که غرایز تاکتیکی نخبه و توانایی‌های فیزیکی او با وجود انحراف شدید پزشکی، دست‌نخورده باقی مانده است. در حالی که جامعه جهانی قایقرانی به چرخه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس می‌نگرد، این ستاره مجارستانی خود را به عنوان قایقرانی که باید شکست داده شود، با قدردانی دوباره از سلامتی خود و یک انگیزه رقابتی تسلیم‌ناپذیر، تثبیت کرده است.[1][5][6]