مجوز بازگشت: بازگشت بزرگ کلویی کیم و لیام بریرلی به صحنه اسنوبورد پس از جراحی‌های سنگین

ماه اوت نقطه عطف سنتی برای اسنوبوردرهای نخبه است، زیرا زمستان نیمکره جنوبی زمین‌های تمرینی حیاتی مورد نیاز پیش از فصل آتی جام جهانی FIS را فراهم می‌کند. امسال، قله‌های پوشیده از برف نیوزیلند و استرالیا میزبان دو مورد از مورد انتظارترین بازگشت‌ها به این ورزش هستند. پس از ماه‌ها فیزیوتراپی طاقت‌فرسا و اقدامات جراحی پیچیده، کلویی کیم، دارنده دو مدال طلای المپیک، و لیام بریرلی، قهرمان کنونی جهان در اسلوپ‌استایل، رسماً دوباره سوار تخته‌های خود شده‌اند. هر دو ورزشکار بهار و تابستان را صرف بهبودی از مصدومیت‌های شدیدی کردند که مسیر المپین شدن آنها در سال ۲۰۲۶ را به شدت تغییر داد و خارج از فصل آنها را به یک مسابقه پرمخاطره برای کسب مجوز پزشکی تبدیل کرد.[1][4]

برای کیم، مسیر بازگشت به هاف‌پایپ شامل یک ریسک پزشکی بسیار حساب‌شده بود. در ژانویه ۲۰۲۶، تنها چند هفته پیش از بازی‌های المپیک زمستانی میلان-کورتینا، این فوق ستاره آمریکایی در یک سقوط غیرمنتظره تمرینی در لاکس سوئیس، دچار پارگی لابروم و دررفتگی شانه شد. تخته او هنگام بالا رفتن از دیواره هاف‌پایپ گیر کرد و او را با شانه به دیواره یخی کوبید. این مصدومیت بلافاصله توانایی او برای رقابت در ایتالیا را زیر سؤال برد و تهدیدی برای از مسیر خارج کردن تلاش او برای کسب سومین مدال طلای متوالی تاریخی المپیک بود.[1]

کیم به جای انجام فوری جراحی پایان‌دهنده فصل که برای ترمیم کامل غضروف لازم بود، تصمیم گرفت عمل را به تأخیر بیندازد و با وجود درد رقابت کند. او در حالی که یک بریس بسیار محدودکننده شانه را که با نوار ورزشی محکم شده بود، به تن داشت، موفق شد مدال نقره را در میلان-کورتینا کسب کند. او با وقار مشعل را به چوی گائون، پدیده ۱۷ ساله کره‌جنوبی، سپرد و به خبرنگاران گفت که صرف رسیدن به سکو با لابروم پاره، به خودی خود یک پیروزی بزرگ محسوب می‌شود.[3]

پس از پایان بازی‌ها، کیم به ایالات متحده بازگشت تا بالاخره تحت عمل جراحی ترمیمی لازم قرار گیرد. او روند بهبودی خود را در طول بهار مستند کرد و بر تمرینات فشرده بدنسازی برای بازسازی قدرت بالاتنه و تثبیت مفصل تمرکز کرد. اکنون، با باز شدن پنجره تمرینی ماه اوت، کیم رسماً برای فعالیت کامل روی برف مجوز گرفته است. او بدون بریس سنگینی که در ماه فوریه مانع تحرک او شده بود، به هاف‌پایپ بازمی‌گردد و تمام تمرکز خود را بر روی مسابقات آتی جام جهانی گذاشته است.[2]

بازگشت به هاف‌پایپ مجموعه‌ای منحصر به فرد از چالش‌های بیومکانیکی را برای ورزشکاری که از پارگی لابروم بهبود می‌یابد، به همراه دارد. نیروی گرانشی عظیمی که در کف سوپرپایپ ۲۲ فوتی ایجاد می‌شود، فشار زیادی را بر بالاتنه وارد می‌کند، به ویژه زمانی که یک ورزشکار باید به شدت به دیواره فشار آورد تا سرعت لازم برای اجرای چرخش‌های ۱۰۸۰ درجه پشت سر هم را حفظ کند. کیم با صرف زمان لازم برای تثبیت جراحی غضروف و بازسازی عضلات روتاتور کاف اطراف، اطمینان حاصل کرده است که شانه‌اش می‌تواند بار دیگر در برابر ضربات شدید و با سرعت بالا که واقعیت اجتناب‌ناپذیر اسنوبورد هاف‌پایپ مدرن هستند، مقاومت کند.[2]

در حالی که کیم توانست دو هفته المپیک را با مفصل آسیب‌دیده پشت سر بگذارد، لیام بریرلی کانادایی مجبور شد بازی‌های میلان-کورتینا را از کنار زمین تماشا کند. این اعجوبه ۲۲ ساله اسلوپ‌استایل در جریان یک جلسه تمرینی در نوامبر ۲۰۲۵ دچار مصدومیت شدید زانو و مچ پا شد. بریرلی به عنوان قهرمان کنونی جهان – که پیشتر در این چرخه با یک اجرای غالب ۹۰.۱۵ امتیازی در انگادین سوئیس مدال طلا را کسب کرده بود – یکی از شانس‌های اصلی برای کسب مدال المپیک به شمار می‌رفت.[4]

با این حال، پس از مشاوره‌های گسترده با متخصصان پزشکی و کادر فنی اسنوبورد کانادا، مشخص شد که جراحی بازسازی فوری تنها گزینه عملی برای حفظ دوران حرفه‌ای ورزشی او در بلندمدت است. این تصمیم رسماً او را از اولین حضور المپیکی‌اش محروم کرد؛ شکستی ویرانگر که او آن را واقعیتی دشوار برای پذیرش پس از یک عمر آمادگی بی‌وقفه توصیف کرد. بریرلی با وجود دلشکستگی عمیق ناشی از از دست دادن صحنه جهانی، اجازه نداد مصدومیت فصل او را تعریف کند و بلافاصله تمرکز خود را به سمت یک برنامه بازتوانی بسیار ساختارمند و چند ماهه معطوف کرد که برای بازسازی کامل زانوی او طراحی شده بود.[4][5]

جدول زمانی بازگشت به ورزش بریرلی که با دقت برنامه‌ریزی شده بود، پیشرفت آهسته روی برف را از آوریل ۲۰۲۶ هدف قرار داده بود. او با موفقیت از این نقاط عطف فیزیکی اولیه بدون هیچ مشکل ساختاری عبور کرده و اکنون به طور کامل به برنامه تمرینی نخبه و با عملکرد بالای کانادا بازگشته است. تیم مدیریتی و پزشکی او تأیید کرده‌اند که زانوی تحت عمل جراحی به طور استثنایی به خواسته‌های فیزیکی شدید اسلوپ‌استایل پاسخ می‌دهد. این پیشرفت به این ورزشکار جوان کانادایی اجازه می‌دهد تا با اطمینان، مانورهای هوایی پیچیده و پربرخوردی را که در ابتدا عنوان قهرمانی جهان را برایش به ارمغان آورده بود، دوباره اجرا کند.[5]

بازتوانی موفق و تسریع‌شده کیم و بریرلی، نشان‌دهنده پیچیدگی رو به رشد در زمینه پزشکی ورزش‌های اکشن است. اسنوبوردرهای نخبه به طور فزاینده‌ای از بازه‌های ریکاوری بسیار شخصی‌سازی شده، تکنیک‌های جراحی پیشرفته و تیم‌های فیزیوتراپی اختصاصی استفاده می‌کنند تا دوران حرفه‌ای رقابتی خود را بسیار فراتر از سن بازنشستگی سنتی این ورزش گسترش دهند. این موضوع فراگیر انعطاف‌پذیری فیزیکی در سراسر میدان رقابت نیز دیده می‌شود؛ مارک مک‌موریس، کهنه‌کار کانادایی، که در جریان تمرین بیگ‌ایر در میلان-کورتینا دچار ضربه مغزی شدید و کبودی لگن شد، تنها چند روز بعد مجوز رقابت دریافت کرد و همچنان یک چهره قدرتمند در مدار جهانی باقی مانده است.[7]

در حالی که فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ جام جهانی اسنوبورد FIS به سرعت نزدیک می‌شود – با رویدادهای اولیه اسلوپ‌استایل که قرار است در پیست کاردرونا آلپاین ریزورت نیوزیلند آغاز شود – بازگشت این قهرمانان سنگین‌وزن، موج عظیمی از قدرت ستاره‌ای را به چشم‌انداز رقابتی تزریق می‌کند. بازگشت‌های پزشکی موفقیت‌آمیز آنها تضمین می‌کند که کمپین زمستانی آتی نه تنها با ظهور سریع استعدادهای نوجوان نترس، بلکه با سرسختی پایدار، تجربه تاکتیکی و انعطاف‌پذیری فیزیکی قهرمانان تثبیت‌شده و مشهور اسنوبورد تعریف خواهد شد.[6]