فدراسیون اسکی و اسنوبورد آمریکا از میزبانی بی‌سابقه ۱۳ رویداد جام جهانی در فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ رونمایی کرد

مرکز ثقل ورزش‌های زمستانی در حال جابجایی به سمت غرب است. فدراسیون اسکی و اسنوبورد آمریکا به طور رسمی تقویم داخلی خود را برای فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ رونمایی کرده و ۱۳ رویداد رکوردشکن جام جهانی FIS را در ۱۰ مکان آمریکایی تأیید کرده است. این برنامه که شامل رشته‌های آلپاین، فری‌اسکی، فری‌استایل، پارا اسنوبورد، پرش با اسکی و اسنوبورد می‌شود، تهاجمی‌ترین استراتژی میزبانی داخلی در تاریخ این سازمان را نشان می‌دهد.[1][2]

این گسترش یک سازوکار عمدی برای استفاده از علاقه فزاینده داخلی و فراهم کردن مزیت پایدار «برف خانگی» برای ورزشکاران آمریکایی است. از لحاظ تاریخی، مدار جام جهانی FIS به شدت اروپامحور بوده و ورزشکاران آمریکای شمالی را مجبور می‌کرد ماه‌ها در آلپ زندگی کنند. با تثبیت ۱۳ رویداد در ایالات متحده بین نوامبر و مارس، سازمان‌دهندگان اساساً سختی‌های لجستیکی فصل را تغییر می‌دهند.[1][3]

این رویدادها با یک دوگانه بزرگ در آخر هفته شکرگزاری آغاز می‌شود. جام استایفل کیلینگتون (Stifel Killington Cup)، که با نام «هیولای شرق» شناخته می‌شود، پس از یک وقفه کوتاه به ورمونت بازمی‌گردد. این رویداد میزبان مسابقات اسلالوم و اسلالوم بزرگ زنان خواهد بود و انتظار می‌رود نزدیک به ۴۰,۰۰۰ تماشاگر را جذب کند – که از لحاظ تاریخی آن را به یکی از پربازدیدترین ایستگاه‌های کل مدار جهانی تبدیل می‌کند. همزمان، مدار فنی مردان در کوهستان کاپر (Copper Mountain)، کلرادو، برای جام استایفل کاپر آغاز به کار خواهد کرد.[1][2]

پس از شروع شکرگزاری، توجه کاملاً به بیور کریک (Beaver Creek)، کلرادو، معطوف می‌شود که میزبان بزرگترین دوره «پرندگان شکاری استایفل» (Stifel Birds of Prey) در تاریخ این رویداد خواهد بود. برای اولین بار، این مکان نمادین میزبان هفت مسابقه جام جهانی در دو آخر هفته متوالی در ماه دسامبر خواهد بود. مردان در دو مسابقه سراشیبی، یک سوپر-جی و یک اسلالوم بزرگ رقابت خواهند کرد و بلافاصله پس از آن زنان در دو مسابقه سراشیبی و یک سوپر-جی به رقابت خواهند پرداخت.[2][6]

میزبانی دو آخر هفته سرعت پشت سر هم نیازمند یک تلاش لجستیکی عظیم است. اپراتورهای پیست باید عملیات گسترده برف‌سازی، نصب تورهای ایمنی مسیر و زیرساخت‌های پخش را هماهنگ کنند، در حالی که نوسانات آب و هوایی اوایل فصل را نیز مدیریت می‌کنند. با این حال، مدیران پیست این قالب دو آخر هفته‌ای را به عنوان یک حرکت ماندگار می‌بینند که بازده سرمایه‌گذاری زیرساختی آن‌ها را به حداکثر می‌رساند و رسانه‌های جهانی ورزش‌های زمستانی را برای نیمی از ماه در کلرادو نگه می‌دارد.[6]

فراتر از مسابقات آلپاین، جوامع اسنوبورد و فری‌اسکی یک تور داخلی قوی را خواهند دید که توسط سری گرند پری تویوتا آمریکا حمایت می‌شود. این مدار در ماه دسامبر با یک نمایش اسلوپ‌استایل در مکانی که هنوز اعلام نشده است، آغاز می‌شود و پس از آن یک رویداد مهم هاف‌پایپ در کوهستان کاپر در ۱۹ تا ۲۰ دسامبر برگزار خواهد شد. سوپرپایپ ۲۲ فوتی کاپر به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از بهترین‌ها در جهان در نظر گرفته می‌شود و به عنوان یک میدان اثبات حیاتی در اوایل فصل برای سوارکاران نخبه عمل می‌کند.[1][5]

تور گرند پری در اواخر فوریه در آسپن اسنومس (Aspen Snowmass) به اوج خود می‌رسد و شامل مسابقات اسلوپ‌استایل و هاف‌پایپ در مکان مشهور باترمیلک (Buttermilk) است. تضمین این ایستگاه‌های ممتاز به سوارکاران آمریکایی یک مزیت متمایز می‌دهد و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا سخت‌ترین ترفندهای خود را در زمین‌های آشنا اجرا کنند، به جای اینکه خود را با شرایط متغیر پایپ که اغلب در مدار اروپا یافت می‌شود، وفق دهند.[5][7]

در ژانویه، رشته‌های فری‌استایل در سه مکان مجزا در مرکز توجه قرار خواهند گرفت. لیک پلاسید (Lake Placid)، نیویورک، میزبان مسابقات هوایی (Aerials) مردان و زنان خواهد بود و آکروباتیک‌های پروازی را به این سایت تاریخی المپیک بازمی‌گرداند. سپس این تور به واترویل ولی (Waterville Valley)، نیوهمپشایر، برای موگول‌ها و موگول‌های دوگانه حرکت می‌کند، قبل از اینکه به سمت غرب به دیر ولی (Deer Valley)، یوتا، برود که برنامه داخلی فری‌استایل را با یک آخر هفته بزرگ موگول، موگول دوگانه و مسابقات هوایی زیر نور به پایان می‌رساند.[1][2]

پیامدهای اقتصادی این تقویم گسترش‌یافته قابل توجه است. رویدادهای جام جهانی، پیست‌های میزبان را به قطب‌های پخش جهانی تبدیل می‌کنند و میلیون‌ها دلار تأثیر اقتصادی محلی از طریق رزرو هتل، درآمد رستوران‌ها و بازاریابی گردشگری بین‌المللی ایجاد می‌کنند. برای شهرهایی مانند کیلینگتون و سان ولی، پوشش تلویزیونی برای مخاطبان اروپایی به عنوان یک تبلیغ بی‌نظیر برای گردشگری اسکی آمریکای شمالی عمل می‌کند.[2][6]

فصل داخلی در اواخر مارس در فینال‌های استایفل سان ولی (Stifel Sun Valley Finals) در آیداهو به اوج خود می‌رسد. فینال‌های جام جهانی FIS آئودی که ۲۵ مرد و زن برتر در هر رشته آلپاین را گرد هم می‌آورد، به عنوان نقطه پایانی نهایی زمستان عمل می‌کند. میزبانی فینال‌ها برای دومین بار در سه فصل، بر ظهور مجدد سان ولی به عنوان یک مقصد برتر برای رقابت‌های نخبه آلپاین تأکید می‌کند.[1][2]

با وجود خوش‌بینی، این برنامه جاه‌طلبانه خطرات آب و هوایی ذاتی را به همراه دارد. رویدادهای اوایل فصل مانند کیلینگتون و کوهستان کاپر به شدت به دمای سرد برای برف‌سازی مصنوعی متکی هستند. یک نوامبر گرم می‌تواند دوگانه شکرگزاری را به خطر اندازد و سازمان‌دهندگان را مجبور کند به برف‌های ذخیره‌شده تکیه کنند یا با لغوهای لحظه آخری روبرو شوند – آسیب‌پذیری‌ای که در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای مدار FIS را در سطح جهانی آزار داده است.[3][4]

در نهایت، تقویم ۲۰۲۷-۲۰۲۶ نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم برای ورزش‌های زمستانی آمریکاست. با تضمین ۱۳ رویداد، فدراسیون اسکی و اسنوبورد آمریکا فقط میزبان مسابقات نیست؛ بلکه فعالانه در حال تغییر شکل جغرافیای این ورزش است. برای نسلی از ورزشکاران جوان آمریکایی، مسیر رسیدن به سکو اکنون مستقیماً از حیاط خلوت خودشان می‌گذرد.[1][4]