پوگاچار پس از مرحله دوم هیجان‌انگیز، فاصله خود با وینگگارد را در رقابت پیراهن زرد تور دو فرانس به شش ثانیه کاهش داد

در نمایشی چشمگیر از روحیه ورزشی که هفته افتتاحیه تور دو فرانس ۲۰۲۶ را تعریف کرد، تادئج پوگاچار، مدافع عنوان قهرمانی، پیروزی تاریخی مرحله دوم را به هم‌تیمی تازه‌کار خود، آیزاک دل تورو، هدیه داد. هنگامی که این دو نفر از آخرین سربالایی طاقت‌فرسای مسیر مونتجوئیک در بارسلونا بالا رفتند، پوگاچار—که به راحتی می‌توانست پیروزی مرحله را کسب کند—سرعت خود را کم کرد، دستش را به نشانه تبریک روی شانه دوچرخه‌سوار ۲۲ ساله مکزیکی گذاشت و او را به سمت خط پایان هدایت کرد تا نفر اول باشد. این پایان احساسی ۱-۲ برای تیم امارات-ایکس‌آر‌جی (UAE Team Emirates-XRG) نقطه پایانی یک روز مسابقه پرفراز و نشیب در امتداد ساحل کاتالونیا بود.[1][2]

گروه پیشتاز نخبه، پلوتون (گروه اصلی) را در ۷۰۰ متر پایانی صعود به استادیوم المپیک از هم پاشید. دل تورو و پوگاچار با زمان ۳ ساعت و ۴۰ دقیقه و ۱ ثانیه از خط عبور کردند و بلافاصله پس از آنها رمکو اونپول از تیم ردبول-بورا-هانزگرو در جایگاه سوم و یوناس وینگگارد از تیم ویزما-لیز ا بایک در جایگاه چهارم قرار گرفتند. اگرچه هر چهار دوچرخه‌سوار برتر با زمان یکسان ثبت شدند، اما ثانیه‌های پاداش مرحله بلافاصله سلسله مراتب کلی مسابقه را تغییر داد.[4][5]

وینگگارد، که پس از پیروزی قاطع تیم ویزما-لیز ا بایک در تایم تریل تیمی افتتاحیه روز شنبه، رهبری کلی مسابقه را به دست آورده بود، با موفقیت از پیراهن زرد خود دفاع کرد. با این حال، شش ثانیه پاداشی که پوگاچار برای کسب مقام دوم به دست آورد، مزیت رده‌بندی عمومی (GC) قهرمان دانمارکی را دقیقاً نصف کرد و فاصله را از ۱۲ ثانیه به شش ثانیه بسیار ناچیز کاهش داد. اونپول اکنون در مجموع با ۱۵ ثانیه اختلاف در جایگاه سوم قرار دارد و دل تورو با ۱۶ ثانیه اختلاف به رتبه چهارم صعود کرده است.[2][5]

این پیروزی برای دل تورو یک موفقیت نسلی محسوب می‌شود. این دوچرخه‌سوار ۲۲ ساله که اولین حضور خود در تور دو فرانس را تجربه می‌کند، تنها دومین رکابزن مکزیکی در تاریخ شد که در معتبرترین رویداد این ورزش به پیروزی در یک مرحله دست می‌یابد. او به رائول آلکالا می‌پیوندد که در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ برنده مراحلی شده بود. دل تورو که خسته و به وضوح از سخاوت پوگاچار شوکه شده بود، پس از خط پایان روی آسفالت افتاد و سپس توسط رهبر تیمش در آغوش گرفته شد.[4][6]

دل تورو در حالی که هنوز نفس‌نفس می‌زد، به خبرنگاران گفت: «نمی‌توانم باور کنم که این کار را انجام دادم، پر از احساسات هستم. نمی‌توانید تصور کنید که این برای من، به خصوص برای کشورم، چه حسی دارد.» این دوچرخه‌سوار جوان حتی از مصاحبه پس از مسابقه خود استفاده کرد تا تیم ملی فوتبال مکزیک را تشویق کند، تیمی که قرار بود همان یکشنبه در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی مقابل انگلیس بازی کند. او افزود: «البته ما این ۱۱ نفر را داریم که در فوتبال غوغا می‌کنند. آنها فوق‌العاده عمل می‌کنند.»[2]

مسیر ۱۶۸.۵ کیلومتری از تارگونا تا بارسلونا برای آزمایش قدرت انفجاری پلوتون طراحی شده بود. پس از پیمودن ۸۵ کیلومتر مسطح با بادهای جانبی ساحلی در امتداد کاستا دورادا، دوچرخه‌سواران به سمت داخل خشکی چرخیدند تا با ۲۵۰۰ متر افزایش ارتفاع تجمعی روبرو شوند. آزمون واقعی در حومه بارسلونا فرا رسید، جایی که پلوتون سه بار از سربالایی طاقت‌فرسای کوت دو شاتو دو مونتجوئیک بالا رفتند—دیواری ۱.۶ کیلومتری با شیب متوسط ۹.۳ درصد و رمپ‌هایی که تا ۱۳ درصد نیز می‌رسیدند.[3][4]

فینال تاکتیکی زمانی شعله‌ور شد که ماتیاس شلموسه از تیم لیدل-ترک یک حمله جسورانه را در دو کیلومتری پایانی آغاز کرد. دل تورو، که به عنوان دستیار اصلی پوگاچار عمل می‌کرد، به طرز ماهرانه‌ای دوچرخه‌سوار دانمارکی را عقب کشید و سپس با سرعتی شبیه به موتورسواران از یک پیچ فنی سرازیری عبور کرد. این سرعت سرسام‌آور باعث شد تا کشش برای بقیه مدعیان رده‌بندی عمومی از بین برود و تنها پوگاچار، اونپول و وینگگارد قادر به حفظ چرخ در هنگام اوج‌گیری مسیر برای اسپرینت نهایی بودند.[4][6]

وینگگارد، با وجود از دست دادن امتیاز در ستون ثانیه‌های پاداش، از نتیجه روز ناراحت نبود. برنده دو دوره تور اشاره کرد که زنده ماندن در زمین‌های پرفشار و انفجاری مونتجوئیک بدون از دست دادن زمان در جاده، یک پیروزی استراتژیک برای ویزما-لیز ا بایک بود. وینگگارد گفت: «من شش ثانیه به پوگاچار باختم و می‌توانم از این بابت راضی باشم. من پیراهن رهبری را حفظ می‌کنم و فردا یک روز دیگر در آن خواهم بود و از آن لذت خواهم برد. تا اینجا که خوب بوده است.»[2][5]

نمایش مسلط تیم امارات-ایکس‌آر‌جی اساساً رده‌بندی‌های فرعی تور را دوباره سازماندهی کرد. پیروزی دل تورو او را به پیراهن سبز به عنوان رهبر رده‌بندی امتیازی رساند، در حالی که صعود تهاجمی پوگاچار پیراهن خال‌خالی را به عنوان پادشاه کوهستان برای او تضمین کرد. این تیم همچنین رهبری رده‌بندی کلی تیمی را از نت‌کامپانی-اینئوس گرفت و نشان داد که قصد دارند مسابقه را در جبهه‌های متعدد کنترل کنند.[3][6]

پلوتون اکنون توجه خود را به کوهستان‌های مرتفع معطوف می‌کند، به طوری که مرحله سوم دوچرخه‌سواران را در مسیری ۱۹۵.۹ کیلومتری از گرانولرس به سمت پیرنه‌های فرانسه می‌برد و با یک پایان سربالایی تند در لس آنگلس به پایان می‌رسد. انتظار می‌رود که این انتقال از تپه‌های ساحلی پرفشار به کوه‌نوردی‌های طولانی آلپ، اولین آزمون قطعی استقامت وینگگارد و پوگاچار را فراهم کند.[2][3]

با این حال، ورود مسابقه به فرانسه با سکوتی وهم‌آور همراه خواهد بود. مقامات فرانسوی به دلیل آتش‌سوزی‌های شدید در پیرنه‌های شرقی، رسماً تماشاگران را از مسیر مرحله سوم منع کرده‌اند. با بسیج تقریباً ۶۰۰ آتش‌نشان برای مهار آتش‌سوزی‌ها در فاصله تنها ۳۶ کیلومتری پرپینیان، کریستین پرودوم، مدیر تور، تأیید کرد که کاروان تبلیغاتی نمادین به حالت تعلیق درآمده و جاده‌ها به شدت محدود به دوچرخه‌سواران و وسایل نقلیه ضروری مسابقه خواهند بود.[1]