بازگشت شکوهمند رحمان عموزاد و کسب ۱۶ مدال توسط هند در اوپن اولان‌باتور ۲۰۲۶

سری رتبه‌بندی اوپن اولان‌باتور ۲۰۲۶ روز یکشنبه در کاخ ورزشی بویانت اوخا در مغولستان به پایان رسید و شاهد درام‌های پرمخاطره و نمایش‌های برجسته در رشته‌های آزاد مردان، کشتی زنان و فرنگی بود. این تورنمنت به عنوان سومین ایستگاه در تقویم اتحادیه جهانی کشتی (UWW)، استعدادهای نخبه جهانی را جذب کرد که به دنبال کسب امتیازات حیاتی رتبه‌بندی پیش از مسابقات جهانی بزرگسالان و بازی‌های آسیایی آتی بودند. این رویداد چهار روزه، پویایی قدرت در حال تغییر جهانی این ورزش را به نمایش گذاشت که با یک بازگشت تاریخی در وزن میانی و عملکرد تیمی مسلط توسط هیئت هندی برجسته شد.[1][2]

لحظه تعیین‌کننده این تورنمنت در فینال ۶۵ کیلوگرم آزاد مردان رقم خورد، جایی که رحمان عموزاد، قهرمان جهان از ایران، مقابل شامیل ممدوف از بلغارستان قرار گرفت. این مسابقه بسیار مورد انتظار، تکرار رویارویی آن‌ها در مسابقات جهانی ۲۰۲۳ بود و یک کلاسیک فوری را رقم زد. ممدوف، دارنده مدال جهانی که به دلیل حملات انفجاری‌اش شناخته می‌شود، با سرعتی خیره‌کننده وارد مسابقه شد. او در اوایل مسابقه موفق به اجرای چند زیرگیری و یک سری فنون «سگک» شد تا در وقت اول یک برتری به ظاهر غیرقابل جبران ۸ بر صفر ایجاد کند.[1][4]

با این حال، عموزاد انعطاف‌پذیری و آمادگی بدنی بالایی را که او را به محبوب هواداران در ایران تبدیل کرده، به نمایش گذاشت. این ستاره ایرانی با کاهش تدریجی اختلاف امتیاز، از «زیرکتف‌های» آزاردهنده و فشار بی‌امان رو به جلو استفاده کرد تا ممدوف را خسته کند. عموزاد در وقت دوم کاملاً جریان مسابقه را تغییر داد و با یک بازگشت خیره‌کننده، مدال طلا را با نتیجه نهایی ۱۷ بر ۱۰ از آن خود کرد. این پیروزی نه تنها امتیازات حیاتی رتبه‌بندی را تضمین کرد، بلکه جایگاه عموزاد را به عنوان مدعی اصلی وزن ۶۵ کیلوگرم در آستانه فصل پاییز دوباره تثبیت کرد.[1][4]

فراتر از قهرمانی‌های انفرادی، اوپن اولان‌باتور ویترینی برای عمق کشتی قدرتمند و رو به رشد هند بود. هیئت هندی این رقابت چهار روزه را با کسب ۱۶ مدال، شامل ۸ مدال طلا، در هر سه رشته کشتی به پایان رساند. این عملکرد به ویژه از آن جهت مهم بود که این تورنمنت به عنوان زمین اصلی انتخاب و آماده‌سازی برای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ عمل می‌کرد. ترکیب رهبری کهنه‌کاران و استعدادهای نوظهور نوجوان، زیرساخت‌های رو به رشد و سرمایه‌گذاری این کشور در این ورزش را برجسته کرد.[2]

در روز پایانی رقابت‌ها، دینش دانخار از هند در وزن ۱۲۵ کیلوگرم سنگین وزن یک کلاس درس ارائه داد. این کشتی‌گیر ۲۵ ساله در یک مسابقه پرتنش و تاکتیکی برای کسب مدال طلا که نیازمند نظم دفاعی فوق‌العاده بود، با نتیجه ۲ بر صفر یدیگه کاسیمبک، قهرمان زیر ۲۰ سال جهان از قزاقستان، را شکست داد. مسیر دانخار به سوی سکوی قهرمانی سخت و چشمگیر بود؛ او پیش از این روبرت باران، دارنده مدال برنز مسابقات جهانی از لهستان، را در یک‌چهارم نهایی ۵ بر ۱ شکست داده بود و در نیمه‌نهایی نیز با برتری فنی ۱۱ بر صفر تیمور کوتایف را مغلوب کرد. این عملکرد نقطه عطف مهمی در دوران حرفه‌ای دانخار در سطح بین‌المللی بزرگسالان بود.[2]

دیپاک مدال طلای دیگری را برای هند در وزن ۶۱ کیلوگرم آزاد به دست آورد و در فینال با نتیجه ۶ بر صفر بر عاصیل آیتکین از قزاقستان مسلط شد. مسیر دیپاک در جدول مسابقات بی‌نقص بود، که با فشار بی‌امان رو به جلو و دفاعی نفوذناپذیر که مانع از کسب امتیاز توسط حریفانش می‌شد، مشخص شد. او کار خود را با پیروزی ۶ بر صفر در یک‌چهارم نهایی آغاز کرد و سپس در نیمه‌نهایی دیگر کشتی‌گیر قزاق، آدیلت آلموخامدوف، را ۷ بر ۱ شکست داد. پیروزی او تسلط هند در اوزان سبک‌تر را بیشتر تثبیت کرد و امتیازات حیاتی به جدول کلی تیم اضافه نمود.[2]

موفقیت هند فراتر از رویدادهای آزاد مردان گسترش یافت و نشان‌دهنده یک برنامه ورزشی همه‌جانبه بود. در جدول زنان، کژال دوچاک نوجوان با شکست دامولا اوجو، قهرمان آفریقا، در وزن ۷۶ کیلوگرم طلا گرفت، در حالی که منیشا بانوالا (۵۷ کیلوگرم) و نها سانگوان (۵۹ کیلوگرم) نیز در اوزان خود بر سکوی قهرمانی ایستادند. در اوایل هفته، متخصصان کشتی فرنگی، سونیل کومار (۸۷ کیلوگرم) و نیتش کومار (۹۷ کیلوگرم)، با کسب مدال‌های طلا در روز افتتاحیه تورنمنت، لحن هیئت هندی را تعیین کردند. تلاش‌های ترکیبی در هر سه رشته، جایگاه رو به رشد هند را به عنوان یک قدرت جامع در کشتی تأیید کرد.[2]

در جدول رده‌بندی تیمی آزاد مردان، روسیه با ۱۶۳ امتیاز، با تکیه بر تیمی عمیق و باتجربه که به طور مداوم در اوزان مختلف به دور مدال می‌رسید، مقام اول را کسب کرد. هند با ۱۵۲ امتیاز و به دلیل موفقیت‌های گسترده و مدال‌آوران طلای متعدد، از نزدیک در جایگاه دوم قرار گرفت. قزاقستان با ۱۳۷ امتیاز سوم شد. کشور میزبان، مغولستان، با ۱۱۹ امتیاز چهارم شد، در حالی که ایران با ۱۰۰ امتیاز پنج تیم برتر را تکمیل کرد و داستان‌های جذاب زیادی را برای دنبال کردن در طول آخر هفته به هواداران محلی و بینندگان بین‌المللی ارائه داد.[3]

جمعیت میزبان مغولستان در طول مسابقات ۷۰ کیلوگرم آزاد، جایی که تولگا تومور اوچیر، قهرمان محلی و دو بار المپیکی، مدال طلا را به دست آورد، غریو شادی سر دادند. تومور اوچیر در یک میدان بسیار رقابتی، با استفاده از تجربه بین‌المللی گسترده خود، حریفان را کنار زد و امتیازات حیاتی رتبه‌بندی را در خانه کسب کرد. پیروزی نزدیک او با نتیجه ۵ بر ۴ مقابل کراس واسیلوفسکی، ستاره دانشگاهی آمریکا، گواهی بر آگاهی تاکتیکی او در مسابقات فشرده و کم‌امتیاز بود. پیروزی تومور اوچیر لحظه‌ای نمادین برای کشور میزبان فراهم کرد و قدرت کشتی مغولستان را در صحنه جهانی برجسته ساخت.[3]

ایالات متحده توسط ستاره‌های دانشگاهی سی‌جی کامپوستو (۶۵ کیلوگرم) و کراس واسیلوفسکی (۷۰ کیلوگرم) نمایندگی می‌شد که تجربه بین‌المللی ارزشمندی کسب کردند. کامپوستو تورنمنت خود را با یک پیروزی مقتدرانه ۱۰ بر صفر با برتری فنی آغاز کرد اما توسط ممدوف، دارنده نهایی مدال نقره، به شانس مجدد فرستاده شد. در شانس مجدد، کامپوستو در یک مسابقه پرامتیاز با موهیت کومار از هند درگیر شد و تا اواخر مسابقه با نتیجه ۱۰ بر ۹ پیش بود تا اینکه کومار او را ضربه فنی کرد. شکست نزدیک واسیلوفسکی مقابل تومور اوچیر نشان داد که ورزشکاران آمریکایی می‌توانند از نزدیک با بهترین‌های جهان رقابت کنند، حتی اگر از رسیدن به سکو بازماندند.[3]

با پایان یافتن اوپن اولان‌باتور، جامعه بین‌المللی کشتی توجه خود را به چهارمین و آخرین رویداد سری رتبه‌بندی فصل، یعنی یادبود پولیاک ایمره و وارگا یانوش در بوداپست، معطوف می‌کند. برای ورزشکارانی مانند رحمان عموزاد و ستاره‌های نوظهور تیم ملی هند، نتایج مغولستان یک تقویت بزرگ در انگیزه و اعتماد به نفس ایجاد می‌کند. این کشتی‌گیران با بازگشت به اردوهای تمرینی خود، به دنبال آن خواهند بود که موفقیت‌های خود را ادامه دهند و تکنیک‌هایشان را پیش از آزمون نهایی در مسابقات جهانی بزرگسالان پیش رو، بهبود بخشند.[1][4]