ثبت رکوردهای جهانی در مسابقات تاریخی وزنه‌برداری قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ در گاندی‌ناگار

مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ قوی‌ترین ورزشکاران قاره را به گاندی‌ناگار در ایالت گجرات هند کشاند. این اولین میزبانی هند از این رویداد معتبر از سال ۱۹۸۲ بود. در طول یک هفته، ۱۷۲ وزنه‌بردار نخبه از ۲۸ کشور در مرکز همایش مهاتما ماندیر گرد هم آمدند تا توانایی‌های خود را به چالش بکشند.[1]

این رقابت‌ها از اهمیت بالایی برخوردار بود. این اولین میدان بزرگ قاره‌ای بود که پس از اجرای دسته‌بندی‌های وزنی جدید توسط فدراسیون جهانی وزنه‌برداری در اواخر سال ۲۰۲۵ برگزار می‌شد؛ تغییراتی که عملاً رکوردهای قبلی را بازنشانی کرده و استانداردهای جهانی جدیدی را برای چرخه المپیک پیش رو تعیین کردند.[3]

اوج هیجان این هفته در دسته فوق سنگین مردان (۱۱۰+ کیلوگرم) رقم خورد. علیرضا یوسفی، وزنه‌بردار قدرتمند ایرانی، در روز پایانی مسابقات نمایشی بی‌نظیر و انفجاری از قدرت خام خود ارائه داد و توجه همه حاضران در سالن را جلب کرد.

یوسفی که ۱۹۹ کیلوگرم وزن داشت، در دومین حرکت دوضرب خود، وزنه حیرت‌انگیز ۲۶۱ کیلوگرمی (معادل ۵۷۵.۴ پوند) را با موفقیت بالای سر برد. این لیفت عظیم، استاندارد جهانی را در این دسته وزنی جدید در هم شکست و جایگاه او را به عنوان یکی از قوی‌ترین مردان روی زمین تثبیت کرد.[3]

پیروزی یوسفی بسیار احساسی بود. او مجموع مدال نقره و رکورد جهانی خود را به کودکان جان‌باخته در حادثه اخیر مدرسه میناب در ایران تقدیم کرد. این حرکت او با تشویق ایستاده تماشاگران گاندی‌ناگار همراه شد و روحیه عمیق جوانمردی را در قلب این رویداد به نمایش گذاشت.

در حالی که یوسفی رکورد دوضرب را به نام خود ثبت کرد، این گور میناسیان از بحرین – دارنده دو مدال المپیک – بود که با مجموع ۴۵۷ کیلوگرم، مدال طلای مجموع را کسب کرد. پیروزی میناسیان ثابت کرد که رقابت در دسته فوق سنگین همچنان در هر دو حرکت (یک‌ضرب و دوضرب) بسیار شدید است.[1]

در دسته‌های وزنی سبک‌تر، چین و کره‌شمالی با نمایش خیره‌کننده‌ای از تسلط فنی، رکوردهای جهانی را دست به دست کردند. هه یوئجی از چین، که به دسته ۶۵ کیلوگرم آمده بود، یک کلاس درس مطلق ارائه داد که تماشاگران را شگفت‌زده کرد.[2]

یوئجی رکورد جهانی دوضرب را با لیفت ۱۸۳ کیلوگرمی در هم کوبید و با مجموع ۳۲۹ کیلوگرم، رکورد جهانی جدیدی را در مجموع ثبت کرد. عملکرد او نام رکورداران قبلی را از کتاب‌ها پاک کرد و جایگاه او را به عنوان مدعی اصلی کسب مدال طلا در لس‌آنجلس تثبیت نمود.[2][3]

تیم کره‌شمالی نیز به همان اندازه بی‌رحم بود. وزنه‌بردارانی مانند پاک میونگ-جین و ری وون-جو در دسته‌های خود مسلط بودند. ری وون-جو با ثبت رکورد ۱۹۷ کیلوگرم در دوضرب دسته ۷۱ کیلوگرم، نشان داد که سلطه این کشور در اوزان پایین‌تر همچنان ادامه دارد.[3]

برای کشور میزبان، این مسابقات یک موفقیت چشمگیر بود. هند با کسب ده مدال – شامل یک نقره و نُه برنز – به کار خود پایان داد که نشان‌دهنده پیشرفتی عظیم نسبت به دوره قبلی در جیانگشان بود که بدون مدال به پایان رسیده بود.[1]

گیانشواری یاداو ستاره تیم هند بود. او با کسب مدال نقره در حرکت یک‌ضرب دسته ۵۳ کیلوگرم زنان و مدال برنز در مجموع، تماشاگران خانگی را به وجد آورد و عمق برنامه در حال توسعه وزنه‌برداری هند را به اثبات رساند.[1]

در روز پایانی، لاوپریت سینگ، وزنه‌بردار فوق سنگین هند، با ثبت مجموع ۳۸۶ کیلوگرم (بهترین رکورد شخصی‌اش)، هیجان زیادی به سالن بخشید. این ۱۲ کیلوگرم بهبود نسبت به رکورد ملی او، جایگاه پنجم را در دسته ۱۱۰+ کیلوگرم که رقابت در آن بسیار فشرده بود، برایش به ارمغان آورد.[1]

فراتر از سکوی مسابقات، قهرمانی گاندی‌ناگار شاهد جلسات اداری مهمی نیز بود. کنگره فدراسیون وزنه‌برداری آسیا برای بحث در مورد پروتکل‌های سختگیرانه ضد دوپینگ و نقشه راه استراتژیک برای المپیک ۲۰۲۸ تشکیل جلسه داد تا اطمینان حاصل شود که مدیریت این ورزش همپای عملکرد عالی ورزشکاران پیش می‌رود.

در حالی که گرد و غبار رقابت‌ها در گجرات فرو می‌نشیند، اکنون نگاه دنیای وزنه‌برداری به مسابقات قهرمانی جهان فدراسیون جهانی (IWF) در سال ۲۰۲۶ است که قرار است در ماه اکتبر در نینگبو چین برگزار شود. اگر گاندی‌ناگار نشانه‌ای باشد، دسته‌های وزنی جدید تنها سقف این ورزش را بالاتر برده‌اند و نوید لیفت‌های سنگین‌تری را در آینده می‌دهند.