یونس وینگگارد پیراهن زرد زودهنگام را تصاحب کرد؛ تیم ویسما-لیز ا بایک در نبرد رده‌بندی کلی تور دو فرانس پیشتاز شد

صد و سیزدهمین دوره تور دو فرانس با قدرت آغاز شد و در همان روز اول، رده‌بندی کلی (GC) را فوراً دستخوش تغییر کرد. یونس وینگگارد، مدافع عنوان قهرمانی، پس از عملکرد استادانه تیمش، ویسما-لیز ا بایک، در تایم تریل تیمی افتتاحیه در بارسلونا، اولین پیراهن زرد مسابقات ۲۰۲۶ را به دست آورد.[1][2]

این تیم هلندی با پیمودن یک مسیر فنی ۱۹.۶ کیلومتری در پایتخت کاتالونیا، زمان خیره‌کننده ۲۱ دقیقه و ۴۷ ثانیه را ثبت کرد. وینگگارد کمی جلوتر از هم‌تیمی‌هایش از خط پایان عبور کرد و اطمینان حاصل کرد که پیراهن زرد نمادین را بر تن خواهد کرد و یک مزیت روانی فوری نسبت به رقبای اصلی خود ایجاد می‌کند.[1][5]

تقابل مورد انتظار بین مدعیان اصلی رده‌بندی کلی دقیقاً همانطور که تبلیغ شده بود، با اختلاف تنها چند ثانیه بین تیم‌های نخبه، محقق شد. تیم نت‌کامپنی-اینئوس (Netcompany-Ineos) نزدیک‌ترین رقیب ویسما بود و تنها هشت ثانیه عقب‌تر قرار گرفت تا فیلیپو گانا، ستاره ایتالیایی، در رده‌بندی کلی در جایگاه دوم قرار گیرد.[1][3]

تادی پوگاچار و تیمش، یوای‌ئی تیم امارات-ایکس‌آر‌جی (UAE Team Emirates-XRG)، ۱۲ ثانیه پس از ویسما زمان خود را ثبت کردند و این فوق ستاره اسلوونیایی را در رده سوم کلی قرار دادند. اگرچه این اختلاف زمانی در بستر یک گرند تور طاقت‌فرسای سه هفته‌ای نسبتاً ناچیز است، اما پوگاچار را مجبور می‌کند که در مراحل جاده‌ای اولیه مسابقه، از موضع عقب‌تر بازی کند.[2][4]

کمی پایین‌تر در جدول رده‌بندی، لیدل-ترک (Lidl-Trek) با ۱۶ ثانیه اختلاف، در جایگاه چهارم مرحله قرار گرفت. این عملکرد باعث شد تا خوان آیوسو، پدیده اسپانیایی، به رده چهارم کلی صعود کرده و پیشتازی زودهنگام در رقابت پیراهن سفید (بهترین رکابزن جوان) را از آن خود کند.[1][5]

رِمکو اونپول، قهرمان جهان در تایم تریل، و تیم تازه تغییر نام یافته‌اش، رد بول-بورا-هانسگروهه (Red Bull-Bora-Hansgrohe)، با اختلاف کمی بیشتر مواجه شدند. تیم آلمانی پس از جبران شروعی کُند، ۱۹ ثانیه عقب‌تر از ویسما به پایان رساند و اونپول را در رده پنجم کلی قرار داد؛ او باید در مراحل کوهستانی پیش رو این عقب‌ماندگی را جبران کند.[2][5]

فرمت منحصر به فرد مرحله افتتاحیه، سایر پیراهن‌های ارزشمند مسابقه را نیز از طریق معیارهای غیرمتعارف توزیع کرد. از آنجایی که هیچ امتیاز اسپرینت سنتی در خط پایان اعطا نشد، پیراهن سبز به اولین رکابزنی رسید که برای سریع‌ترین تیم در بررسی زمان میانی از خط عبور کرد؛ افتخاری که نصیب ایگان برنال از نت‌کامپنی-اینئوس شد.[1][4]

به طور مشابه، پیراهن خالدار برای رده‌بندی کوهستان به سریع‌ترین رکابزن انفرادی در مسیر سربالایی نهایی ۳.۷ کیلومتری به سمت مونتجوئیک اعطا شد. پوگاچار این جایزه را از آن خود کرد و تضمین کرد که حتی اگر پیراهن زرد را از دست داده، در مرحله دوم همچنان یک پیراهن رده‌بندی را بر تن خواهد داشت.[1][3]

نبرد پیراهن سفید از هم‌اکنون به عنوان یک هیجان ثانویه در حال شکل‌گیری است. آیوسو در حال حاضر ۱۰ ثانیه برتری نسبت به پدیده مکزیکی تیم یوای‌ئی تیم امارات-ایکس‌آر‌جی، آیزاک دل تورو، که در رده ششم کلی قرار دارد، دارد. پل سیکساس، تازه‌کار فرانسوی از دکاتلون-سی‌ام‌ای سی‌جی‌ام (Decathlon-CMA CGM)، نیز عملکردی چشمگیر داشت و در میان ده نفر برتر رده‌بندی جوانان جای گرفت.[1][5]

همه امیدهای رده‌بندی کلی از آزمون افتتاحیه جان سالم به در نبردند. سیان اوییتدبروکس (Cian Uijtdebroeks) برجسته‌ترین قربانی روز در میان مدعیان کلی بود که در سربالایی نهایی به وضوح دچار مشکل شد و زمان ارزشمندی را پیش از رسیدن مسابقه به کوه‌های بلند از دست داد.[5]

اکنون پلوتون توجه خود را به مرحله دوم، یک مسیر پرفراز و نشیب و پرچالش از تاراگونا به بارسلونا، معطوف می‌کند. با تثبیت سلسله مراتب رده‌بندی کلی و قرار گرفتن وینگگارد در پیراهن زرد، یوای‌ئی تیم امارات و رد بول-بورا-هانسگروهه به دنبال فرصت‌های زودهنگام برای جبران ثانیه‌ها از طریق پاداش‌های زمانی یا حملات دیرهنگام خواهند بود.[1][4]