عوارض اجباری جدید کالیفرنیا: تغییر قیمت هر وسیله الکترونیکی دارای باتری در نقطه فروش

خرید یک جفت هدفون بی‌سیم، یک ساعت هوشمند یا یک ابزار برقی در کالیفرنیا اکنون با یک ردیف جدید در فاکتور همراه است. از اول ژانویه ۲۰۲۶، این ایالت رسماً «عوارض بازیافت زباله‌های دارای باتری جاسازی شده تحت پوشش» (CBE) را اجرا کرده است؛ یک هزینه اجباری که برای بازنگری در نحوه مدیریت خطرناک‌ترین زباله‌های صنعت فناوری طراحی شده است.[1][2]

سازوکار اصلی قانون جدید ساده است: ۱.۵ درصد عوارض در نقطه فروش برای هر دستگاه الکترونیکی که حاوی باتری‌ای باشد که کاربر نتواند به راحتی آن را جدا کند، اعمال می‌شود. برای حمایت از مصرف‌کنندگان در خریدهای گران‌قیمت، ایالت سقف حداکثر عوارض را ۱۵ دلار برای هر کالا تعیین کرده است.[1][3][4][5]

این یک مالیات پنهان نیست که توسط تولیدکننده جذب شود. خرده‌فروشان موظفند این هزینه اضافی را به صورت یک ردیف مجزا و با برچسب واضح در فاکتور مشتری نمایش دهند. این الزام به طور یکسان برای فروشگاه‌های فیزیکی داخل ایالت و پلتفرم‌های تجارت الکترونیک خارج از ایالت که کالا را به آدرس‌های کالیفرنیا ارسال می‌کنند، اعمال می‌شود.[4][6][7]

کالیفرنیا با هزینه‌های اضافی بازیافت بیگانه نیست. در سال ۲۰۰۳، این ایالت با وضع مالیات در نقطه فروش بر مانیتورهای کامپیوتر و تلویزیون، پیشگام در زمینه عوارض زباله‌های الکترونیکی شد تا دفع ایمن لامپ‌های پرتو کاتدی خطرناک و فلزات سنگین را تأمین مالی کند. آن برنامه با موفقیت زیرساخت بازیافت قوی برای نمایشگرهای بزرگ ایجاد کرد.[1][2]

با این حال، چشم‌انداز لوازم الکترونیکی مصرفی در دو دهه گذشته به طور اساسی تغییر کرده است. باتری‌های لیتیوم-یون قدرتمند و فشرده ارزان‌تر و بسیار در دسترس‌تر شده‌اند و طیف گسترده‌ای از محصولات روزمره را تغذیه می‌کنند. عوارض جدید همه چیز را از دسته‌های بازی و مسواک‌های برقی گرفته تا کتاب‌خوان‌های الکترونیکی و کارت‌های تبریک موزیکال پوشش می‌دهد.[1][2]

هنگامی که عمر این باتری‌های جاسازی شده به پایان می‌رسد و به سطل‌های زباله یا بازیافت کنار خیابان انداخته می‌شوند، به یک خطر جدی تبدیل می‌شوند. تحت فشار خردکننده کامیون‌های زباله و ماشین‌آلات سنگین تأسیسات تفکیک، سلول‌های لیتیوم-یون سوراخ شده اغلب دچار فرار حرارتی شده و با شعله‌های شدید آتش می‌گیرند.[2][3]

کارشناسان مدیریت پسماند و رهبران شهری استدلال می‌کنند که پرداخت یک عوارض کوچک در صندوق فروش بسیار ارزان‌تر از جایگزین آن است. بدون تأمین مالی اختصاصی برای جابجایی تخصصی، جوامع مجبورند هزینه‌های آتش‌سوزی‌های میلیون دلاری تأسیسات، حق بیمه‌های سرسام‌آور و افزایش نرخ‌های بعدی برای خدمات بهداشتی محلی را متحمل شوند.[2]

مقیاس این مشکل بسیار زیاد است. اداره بازیافت و بازیابی منابع کالیفرنیا، معروف به CalRecycle، تخمین می‌زند که تقریباً ۷,۳۰۰ تن باتری هر سال به طور غیرقانونی یا تصادفی وارد دفن‌گاه‌های زباله این ایالت می‌شوند. بودجه جدید برای بازپرداخت هزینه‌های بازیافت‌کنندگان مجاز که این اجزای فرار را به طور ایمن استخراج و پردازش می‌کنند، استفاده خواهد شد.[1][2][5][6]

اجرای این قانون، که در اصل به عنوان لایحه ۱۲۱۵ سنا تدوین شده بود، به شدت به تعریف «ابزارهای خانگی معمول» وابسته است. اگر باتری یک دستگاه برای جدا شدن نیاز به پیچ‌گوشتی‌های اختصاصی، حلال‌های شیمیایی برای ذوب چسب‌های صنعتی، یا ابزارهای اهرم‌کننده تخصصی داشته باشد، به طور خودکار مشمول عوارض ۱.۵ درصدی می‌شود.[2][4][6]

معافیت‌های عمدی در این چارچوب گنجانده شده است. محصولاتی که از قبل تحت قوانین زباله‌های الکترونیکی سال ۲۰۰۳ قرار دارند، مانند لپ‌تاپ‌ها و مانیتورهایی با صفحه‌نمایش بزرگتر از چهار اینچ (قطری)، از این عوارض خاص باتری مستثنی هستند. باتری‌های مستقل، مانند باتری‌های استاندارد AA یا بسته‌های باتری قابل جدا شدن ابزارهای برقی، نیز معاف هستند، زیرا تحت یک قانون جداگانه مسئولیت گسترده تولیدکننده به نام AB 2440 اداره می‌شوند.[4][6]

یک مورد استثنایی قابل توجه، سیگارهای الکترونیکی پلاستیکی یک‌بار مصرف است. با وجود اینکه یکی از سریع‌ترین منابع رشد زباله‌های باتری لیتیوم-یون هستند، ویپ‌ها از عوارض CBE معاف شده‌اند. تنظیم‌کنندگان ایالتی تشخیص دادند که نیکوتین مایع درون آنها، این دستگاه‌ها را به عنوان زباله خطرناک طبقه‌بندی می‌کند و نیازمند یک سیستم جمع‌آوری کاملاً متفاوت و سخت‌گیرانه‌تر است.[1][2]

این قانون فراتر از صندوق فروش گسترش یافته و الزامات جدیدی را مستقیماً بر صنعت فناوری تحمیل می‌کند. از امسال، تولیدکنندگان باید تمام محصولات تحت پوشش را با نام تجاری خود و شیمی خاص باتری به وضوح برچسب‌گذاری کنند. این اطلاعات باید مستقیماً روی دستگاه چاپ شود یا از طریق وب‌سایت تولیدکننده به راحتی در دسترس باشد.[5][6]

برای بازرگانان، این انتقال نیازمند مانورهای لجستیکی قابل توجهی بوده است. خرده‌فروشان ماه‌ها وقت صرف به‌روزرسانی نرم‌افزار نقطه فروش کرده‌اند تا کدهای مالیاتی صحیح را به صورت پویا برای هزاران واحد کالای مجزا (SKU) اعمال کنند. وجوه جمع‌آوری شده باید به صورت فصلی به اداره مالیات و عوارض کالیفرنیا (California Department of Tax and Fee Administration) واریز شود، که اولین پرداخت‌ها تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۶ سررسید می‌شوند.[4][7]

برای جبران بار اداری ناشی از بازنگری در سیستم‌های صندوق و مدیریت جمع‌آوری مستمر، ایالت به خرده‌فروشان اجازه می‌دهد که ۳ درصد از کل عوارض جمع‌آوری شده را برای خود نگه دارند.[4]

مدافعان محیط زیست این عوارض را چیزی فراتر از یک سازوکار تأمین مالی می‌دانند؛ آنها آن را به عنوان یک تلنگر مالی برای تغییر نحوه ساخت فناوری می‌بینند. با طراحی محصولاتی که باتری‌هایشان به راحتی قابل تعویض هستند و تنها به یک پیچ‌گوشتی استاندارد فیلیپس نیاز دارند، شرکت‌ها می‌توانند به طور قانونی دستگاه‌های خود را از این هزینه اضافی معاف کنند و آنها را در قفسه فروش رقابتی‌تر سازند.[6]

در حالی که CalRecycle توزیع وجوه جمع‌آوری شده را به پردازشگران مجاز زباله‌های الکترونیکی در بهار امسال آغاز می‌کند، هدف ایالت ایجاد یک زیرساخت بازیافت تخصصی و قوی است. در صورت موفقیت، مدل کالیفرنیا می‌تواند الگویی برای سایر مناطقی باشد که برای جداسازی ایمن میلیون‌ها گجت چسبانده شده که هر سال دور ریخته می‌شوند، در تلاش هستند.[3][5]