بررسی گسترده نشان می‌دهد که ورزش‌های سبک در تسکین درد از داروهای رایج موثرترند

در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶، پژوهشگران دانشگاه آدلاید نتایج یک بررسی جامع را منتشر کردند که شامل ۲۲۱،۲۷۹ شرکت‌کننده بود. این پژوهش نشان داد که حرکات ورزشی ساختاریافته، دردهای مزمن و حاد را موثرتر از بسیاری از داروهای رایج کاهش می‌دهد. این تحلیل که داده‌های ۱۵۷ مرور سیستماتیک و ۲،۷۳۶ کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده را گردآوری کرده بود، نشان داد که ورزش به‌طور میانگین باعث کاهش ۱.۱ نمره‌ای درد در یک مقیاس استاندارد ۱۰ نمره‌ای می‌شود.[1][2][3]

هرچند این تحلیل یک کارآزمایی بالینی مستقیم در مقایسه با داروها نبود، اما پژوهشگران خاطرنشان کردند که این کاهش ۱.۱ نمره‌ای، حدود ۶۰ درصد بیشتر از میانگین تسکین گزارش‌شده در کارآزمایی‌های جداگانه برای مسکن‌های استاندارد است. دردهای مزمن تقریبا از هر پنج بزرگسال بالای ۴۵ سال، یک نفر را درگیر می‌کند. دکتر بن سینگ، پژوهشگر ارشد این مطالعه، اشاره کرد که درمان‌های سنتی مانند مواد افیونی یا داروهای ضدالتهابی مثل ایبوپروفن، اغلب تنها تسکین ناچیزی به همراه دارند و در صورت مصرف طولانی‌مدت، خطرات قابل‌توجهی ایجاد می‌کنند.[1][2]

کاربردی‌ترین نکته برای بیمارانی که با شرایط مزمن دست‌وپنجه نرم می‌کنند این است که شدت ورزش لزوما به معنای اثربخشی بیشتر نیست. داده‌ها نشان دادند که برنامه‌های ورزشی با شدت کمتر و مدت کوتاه‌تر - به‌ویژه حرکات ملایمی مانند یوگا، پیلاتس و تای‌چی - نسبت به تمرینات هوازی متوسط تا شدید یا تمرینات مقاومتی سنگین، کاهش درد بیشتری به همراه داشتند.[1][2][5]

دکتر سینگ می‌گوید: «نکته مهم این است که متوجه شدیم ورزش بیشتر لزوما بهتر نیست. برنامه‌های کوتاه‌تر و سبک‌تر کاهش درد بیشتری را نشان دادند؛ این یعنی افراد برای تجربه فواید چشمگیر، نیازی ندارند که سخت‌تر یا طولانی‌تر ورزش کنند.» برای کسانی که به دلیل درد، حرکت کردن برایشان غیرمنطقی به نظر می‌رسد، این یافته‌ها مانع بسیار کوچک‌تر و در دسترس‌تری برای شروع ایجاد می‌کند.[1][2]

پژوهشگران چندین مسیر بیولوژیکی هم‌پوشان را شناسایی کردند که این تسکین را توضیح می‌دهد. دکتر سینگ می‌گوید: «وقتی ورزش می‌کنیم، بدن ما مواد شیمیایی از جمله اندورفین و سروتونین ترشح می‌کند که می‌توانند به کاهش شدت احساس درد و افزایش تحمل ما کمک کنند.» این انتقال‌دهنده‌های عصبی، نحوه پردازش سیگنال‌های درد ورودی توسط مغز و نخاع را به‌طور اساسی تغییر می‌دهند.[1][2]

فراتر از انتقال‌دهنده‌های عصبی، حرکات ملایم به‌طور فعال التهاب سیستمیک را آرام کرده و سیستم اندوکانابینوئید بدن را درگیر می‌کنند؛ مولکول‌هایی که به‌طور طبیعی توسط بدن تولید می‌شوند و درد و خلق‌وخو را تنظیم می‌کنند. این ترکیب از تغییرات شیمیایی به خوبی توضیح می‌دهد که چرا ورزش به‌عنوان یک ابزار قدرتمند و چندسیستمی برای مدیریت درد عمل می‌کند.[2]

۲،۷۳۶ کارآزمایی گنجانده شده در این بررسی، طیف وسیعی از بیماری‌ها را پوشش دادند و ثابت کردند که این اثر تنها به یک نوع آسیب خاص محدود نمی‌شود. شرکت‌کنندگان تسکین قابل‌توجهی را در مشکلات اسکلتی عضلانی مانند کمردرد، آرتروز و آرتریت روماتوئید، و همچنین شرایط عصبی، میگرن و دردهای ناشی از سرطان تجربه کردند.[1][2][3]

تیم پژوهشی قطعیت کلی این شواهد را در سطح متوسط ارزیابی کرد و هشدار داد که نباید ورزش را به‌عنوان یک جایگزین همه‌جانبه برای فیزیوتراپی یا مراقبت‌های بالینی در نظر گرفت. محدودیت‌های جسمی مختلف نیازمند رویکردهای شخصی‌سازی‌شده هستند و کاهش ۱.۱ نمره‌ای درد، تنها یک میانگین آماری است و نه یک نتیجه تضمین‌شده برای تک‌تک بیماران.[2]

اکنون تمرکز بر این است که ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی چگونه حرکت را تجویز می‌کنند. پزشکان به جای ارائه توصیه‌های مبهم برای فعال ماندن، می‌توانند با استفاده از این داده‌ها با اطمینان برنامه‌های خاص و ملایمی - مانند یک تمرین کوتاه روزانه یوگا - را به‌عنوان خط مقدم دفاع در برابر درد تجویز کنند و بیماران را از عوارض جانبی مصرف طولانی‌مدت داروها در امان نگه دارند.[1][5]