بازگشت دلگرم‌کننده لیام پیچفورد در مسابقات «یو.اس. اسمش»؛ فصلی نو پس از جراحی نجات‌بخش لگن

ده ماه پس از کناره‌گیری از مسابقات برای انجام یک عمل جراحی نجات‌بخش لگن، لیام پیچفورد، ستاره انگلیسی تنیس روی میز، رسماً بازگشت خود را اعلام کرد. این بازیکن ۳۱ ساله که با سهمیه وایلدکارت در مسابقات «دبلیو.تی.تی یو.اس. اسمش» در انتاریو، کالیفرنیا شرکت کرده بود، مقابل هیروتو شینوزوکا، نفر ۳۰ جهان از ژاپن، به میدان رفت. برای پیچفورد، صرف حضور در این رقابت‌ها به منزله یک پیروزی بزرگ شخصی پس از یک دوره توانبخشی طاقت‌فرسا بود که عزم او را به چالش کشید. این ورزشکار چهار دوره المپیک، از آگوست ۲۰۲۵ (مرداد ۱۴۰۴) در مسابقات «دبلیو.تی.تی اروپا اسمش» در سوئد، دیگر در هیچ مسابقه بین‌المللی رقابتی شرکت نکرده بود، که این امر حضور او در کالیفرنیای جنوبی را به یکی از مورد انتظارترین رویدادهای تابستانی تبدیل کرد.[1][2][3]

اگرچه پیچفورد در نهایت در مرحله یک شانزدهم نهایی با نتیجه ۳ بر ۱ (۱۱-۶، ۵-۱۱، ۱۳-۱۱، ۱۱-۹) شکست خورد، اما نتیجه نهایی نشان‌دهنده یک عملکرد بسیار دلگرم‌کننده و شدیداً رقابتی بود. پس از واگذاری گیم اول که به دلیل دوری طولانی از مسابقات بود، پیچفورد به طور چشمگیری در گیم دوم به اوج رسید. این بازیکن انگلیسی که در اوایل ۱-۱ عقب بود، با یک ران شش امتیازی متوالی، فاصله راحتی ایجاد کرد و در نهایت گیم را ۱۱-۵ برد تا بازی مساوی شود. بک‌هند معروف و ضربات تهاجمی او برای بازیکنی که بخش عمده یک سال را دور از رقابت‌های سطح بالا گذرانده بود، به طرز شگفت‌انگیزی دقیق به نظر می‌رسید.[1]

مسابقه در گیم سوم به اوج هیجان رسید، جایی که پیچفورد حریف ژاپنی رده بالای خود را تا مرز شکست پیش برد. بازیکن انگلیسی در بیشتر دقایق گیم پیشتاز بود و موفق شد سه امتیاز گیم پوینت به دست آورد. با این حال، شینوزوکا با یک ران چهار امتیازی ناامیدکننده، برتری را از آن خود کرد و در نهایت گیم را ۱۳-۱۱ برد. گیم چهارم نیز به همان اندازه پرتنش بود و هر دو ورزشکار تا نتیجه ۹-۹ امتیازات را رد و بدل کردند. اگرچه شینوزوکا موفق شد دو امتیاز پایانی را برای بستن بازی کسب کند، اما توانایی پیچفورد در رقابت شانه به شانه با یک بازیکن برتر ۳۰ جهان ثابت کرد که روحیه رقابتی او کاملاً دست‌نخورده باقی مانده است.[1][3]

تحلیلگران پیش از مسابقات خاطرنشان کردند: «این یک بازگشت است. اولین رویداد پس از بازگشت. در سطح گرند اسمش. فرود آسانی در کار نیست.» این اظهارات دشواری محض بازگشت در یکی از رویدادهای برتر سری WTT را برجسته می‌کرد. برخلاف تورنمنت‌های سطح پایین‌تر، گرند اسمش دارای عمیق‌ترین و خطرناک‌ترین قرعه‌کشی‌ها در این ورزش است. پیچفورد با انتخاب یو.اس. اسمش برای بازگشت خود، قصد روشنی را نشان داد که بلافاصله لگن جراحی شده خود را در برابر بالاترین سطح ممکن از حریفان آزمایش کند، به جای اینکه به آرامی از طریق مسابقات مقدماتی منطقه‌ای راه خود را باز کند.[3]

مسیر رسیدن به یو.اس. اسمش با سال‌ها مبارزه پنهان فیزیکی هموار شده بود. پیچفورد مدت‌ها بود که درد شدید لگن را مدیریت می‌کرد؛ مشکلی که ناشی از فرسایش شدید غضروف و اصطکاک استخوان در مفصل بود. این سایش مکانیکی، حرکت جانبی او را محدود می‌کرد و وضعیت اسکات عمیق و انفجاری مورد نیاز برای تنیس روی میز نخبه را دردناک می‌ساخت. او پیش از این وضعیت خود را از طریق فیزیوتراپی دقیق و مدیریت درد کنترل می‌کرد، اما سفرهای بی‌وقفه و ماهیت پرتحرک تور WTT در نهایت او را از پا انداخت.[2][6]

تا اواخر سال ۲۰۲۵، درد کاملاً غیرقابل تحمل شد و او را مجبور کرد فصل خود را متوقف کرده و به دنبال یک راه‌حل پزشکی دائمی باشد. در ۱ دسامبر ۲۰۲۵، پیچفورد تحت یک عمل پیچیده تعویض سطحی مفصل لگن در لندن قرار گرفت که توسط پروفسور دامیان گریفین، متخصص ارتوپدی مشهور جهان، انجام شد. این روش، تکامل یافته جراحی پیشرفته‌ای بود که به طور مشهودی دوران حرفه‌ای اندی ماری، نماد تنیس بریتانیا، را طولانی کرد و به ورزشکارانی که در غیر این صورت به دلیل تخریب مفصل مجبور به بازنشستگی زودهنگام بودند، امید بخشید.[6]

در طول عمل، تیم جراحی عمداً استخوان را شکست و پین‌گذاری کرد تا دسترسی آسان شود، سپس یک پوشش سرامیکی صاف به بالای استخوان ران (فمور) راست پیچفورد و پوشش حفره لگن او اضافه کردند. این رابط سرامیکی، اصطکاک استخوان به استخوان را که باعث درد مزمن او شده بود، از بین می‌برد. از آنجایی که جراح توانست این عمل را بدون بریدن گروه‌های عضلانی اصلی انجام دهد، یک جدول زمانی بسیار خوش‌بینانه برای بهبودی به پیچفورد داده شد، اگرچه مراحل اولیه همچنان نیازمند صبر فراوان بود.[6]

پس از جراحی، پیچفورد شش هفته طولانی را کاملاً با عصا گذراند و تنها مجاز به تمرینات بالاتنه و کار سبک با دوچرخه ثابت بود. هنگامی که استخوان بهبود یافت و او اجازه یافت وزن خود را تحمل کند، یک برنامه توانبخشی فیزیکی دقیق را آغاز کرد. بهبودی او به آرامی پیش رفت و به او اجازه داد تا در بهار به تمرینات سبک روی میز بازگردد. فدراسیون جهانی تنیس روی میز (WTT) با تشخیص پیشرفت او، رسماً در ماه ژوئن سهمیه وایلدکارت برای جدول اصلی یو.اس. اسمش را به او اعطا کرد و صحنه را برای بازگشت پیروزمندانه او به کانون توجه بین‌المللی آماده ساخت.[2][6]

برای اطمینان از اینکه او تمرینات مسابقه‌ای لازم را به دست می‌آورد و در عین حال بار فیزیکی خود را با دقت مدیریت می‌کند، پیچفورد اخیراً با باشگاه «زوگ‌بروکه گرنزاو» در بوندسلیگای آلمان برای فصل ۲۰۲۶/۲۷ قرارداد امضا کرده است. او قصد دارد تعهدات لیگ خود در آلمان را با رویدادهای هدفمند WTT متعادل کند تا رنکینگ جهانی خود را که در حال حاضر به دلیل غیبت طولانی‌مدت خارج از ۱۵۰ نفر برتر قرار دارد، به طور پیوسته بازسازی کند. سطح بالای رقابت هفتگی بوندسلیگا محیطی عالی برای آزمایش لگن او در طول یک فصل کامل فراهم خواهد کرد.[5]

پیچفورد در ابتدا امیدوار بود که جدول زمانی بهبودی او با مسابقات قهرمانی تیمی تنیس روی میز جهان ITTF که در می ۲۰۲۶ (اردیبهشت ۱۴۰۵) برای گرامیداشت صدمین سالگرد تأسیس این تورنمنت در لندن برگزار شد، همخوانی داشته باشد. پیچفورد در اوایل سال جاری اظهار داشت: «برگزاری رویدادی با این عظمت در شهری که همه چیز از آنجا شروع شد... برای من همه چیز است.» با این حال، او با اولویت دادن به بهبودی کامل و بدون نقص به جای بازگشت عجولانه، در نهایت بازگشت خود را تا تور تابستانی به تعویق انداخت و اطمینان حاصل کرد که لگن او کاملاً برای سختی‌های مسابقه آماده است.[4]

اکنون که لگن او از نظر ساختاری سالم است و اولین تورنمنت بزرگ خود را با موفقیت پشت سر گذاشته، تمرکز بلندمدت پیچفورد کاملاً به بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ معطوف شده است. اگر او در طول دو سال آینده با موفقیت مراحل انتخابی را طی کند، این پنجمین حضور متوالی او در المپیک خواهد بود – یک دستاورد خیره‌کننده از طول عمر و انعطاف‌پذیری در ورزشی که به طور فزاینده‌ای تحت سلطه جوانان است. بازگشت به همان منطقه‌ای که المپیک بعدی در آن برگزار خواهد شد – کالیفرنیای جنوبی – یک لمس شاعرانه و بسیار انگیزشی به آغاز مسیر بازگشت او می‌افزاید و ثابت می‌کند که این کهنه‌کار انگلیسی هنوز کارش تمام نشده است.[2][5]