گوگل پلی پس از توافق با اپیک، استفاده از سیستم‌های پرداخت جایگزین و لینک‌های خارجی را برای توسعه‌دهندگان آمریکایی مجاز کرد

در یک لحظه تعیین‌کننده برای اقتصاد اپلیکیشن‌های موبایل، گوگل رسماً سیاست‌های پلی استور خود را به‌روزرسانی کرد تا به توسعه‌دهندگان در ایالات متحده اجازه دهد از سیستم‌های پرداخت جایگزین استفاده کنند و مستقیماً به وب‌سایت‌های پرداخت خارجی لینک دهند. این تغییرات گسترده، الزام دیرینه مبنی بر اینکه تمام خریدهای درون‌برنامه‌ای منحصراً از طریق سیستم پرداخت اختصاصی گوگل انجام شود را از بین می‌برد و سطح جدیدی از استقلال مالی را به سازندگان نرم‌افزار اعطا می‌کند.[6]

این تغییر سیاست نتیجه مستقیم یک نبرد حقوقی ضدانحصاری طولانی و دشوار با شرکت اپیک گیمز است. در اواخر سال ۲۰۲۳، هیئت منصفه فدرال، اقدامات گوگل در پلی استور را یک انحصار غیرقانونی اعلام کرد و دریافت که این غول فناوری از سلطه بازار خود برای خفه کردن رقابت و اعمال کارمزد اجباری ۳۰ درصدی بر کالاهای دیجیتال استفاده کرده است. این حکم، زنجیره‌ای از الزامات قانونی را به راه انداخت که اکنون به آزادی‌های ملموس برای توسعه‌دهندگان تبدیل شده است.[1][2]

به دنبال مجموعه‌ای از احکام قضایی و یک توافق جهانی متعاقب که اوایل سال جاری نهایی شد، گوگل در یک تنگنای حقوقی قرار گرفت. این شرکت اکنون برنامه‌های «لینک‌های محتوای خارجی» و «پرداخت جایگزین» خود را برای تمام توسعه‌دهندگان واجد شرایط آمریکایی راه‌اندازی کرده است، که اساساً قوانین تجارت اندروید را بازنویسی می‌کند و به دوران قفل شدن سخت‌گیرانه پلتفرم پایان می‌دهد.[1][5][6]

تحت چارچوب جدید، سازندگان اپلیکیشن دیگر از اطلاع‌رسانی به کاربران خود در مورد قیمت‌های ارزان‌تر موجود در خارج از اپلیکیشن منع نمی‌شوند. توسعه‌دهندگان می‌توانند لینک‌های مستقیمی را در داخل اپلیکیشن‌های اندرویدی خود قرار دهند که کاربران را برای تکمیل خرید به یک مرورگر وب هدایت می‌کند و زیرساخت پرداخت گوگل را به طور کامل دور می‌زند. این جریان «از اپلیکیشن به وب» به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد تخفیف‌هایی را ارائه دهند که منعکس‌کننده صرفه‌جویی ناشی از اجتناب از کارمزدهای پلتفرم است.[4][6]

علاوه بر این، توسعه‌دهندگان اکنون می‌توانند سیستم‌های پرداخت بومی خود را درست در کنار سیستم پرداخت گوگل پلی ادغام کنند. این بدان معناست که کاربری که اشتراک یا یک کالای دیجیتال خریداری می‌کند، می‌تواند انتخاب کند که از طریق یک پردازشگر شخص ثالث مستقیماً در رابط کاربری اپلیکیشن پرداخت کند. برای ناشران اپلیکیشن، این امر کنترل بی‌سابقه‌ای بر تجربه پرداخت، مدیریت کلاهبرداری و روابط مستقیم با مشتری را فراهم می‌کند.[3][4]

پیامدهای مالی برای صنعت نرم‌افزار بسیار گسترده است. از لحاظ تاریخی، گوگل پلی تقریباً نیمی از کل دانلودهای جهانی اپلیکیشن را به خود اختصاص داده و ده‌ها میلیارد دلار درآمد عمدتاً از طریق سهم ۱۵ تا ۳۰ درصدی خود از تراکنش‌ها کسب کرده است. با باز کردن دروازه‌ها به روی پرداخت جایگزین، میلیاردها دلار درآمد می‌تواند از خزانه‌های گوگل به توسعه‌دهندگانی که واقعاً نرم‌افزار را می‌سازند، بازگردد.[2]

در حالی که گوگل در حال بازسازی کارمزدهای خود در سطح جهانی است—با معرفی یک مدل طبقه‌بندی شده که کمیسیون‌های پایه را به ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش می‌دهد—وضعیت در ایالات متحده در حال حاضر به طور منحصر به فردی برای سازندگان مطلوب است. تحت حکم قضایی فعلی پرونده اپیک علیه گوگل، توسعه‌دهندگان آمریکایی می‌توانند از سیستم‌های پرداخت جایگزین بدون پرداخت هیچ‌گونه کارمزد پلتفرمی به گوگل استفاده کنند، البته تا زمانی که تأییدیه‌های قضایی بیشتری که برای اواخر سال جاری برنامه‌ریزی شده‌اند، صادر شوند.[1][3][7]

تحلیلگران صنعت خاطرنشان می‌کنند که این آزادی تازه به دست آمده با مسئولیت بیشتری همراه است. تیم‌های اپلیکیشن اکنون باید جریان‌های پرداخت بدون نقص طراحی کنند، الزامات پیچیده مالیاتی و صورتحساب را مدیریت کنند و امنیت پرداخت خود را تأمین نمایند—خدماتی که گوگل قبلاً در کارمزد ۳۰ درصدی خود گنجانده بود. با این حال، برای اکثر کسب‌وکارها، مزیت حفظ بخش قابل توجهی از درآمد ناخالصشان، ارزش تلاش مهندسی مورد نیاز را دارد.[4]

این توافق همچنین به اصطکاک مرتبط با فروشگاه‌های اپلیکیشن شخص ثالث می‌پردازد. گوگل متعهد شده است که برنامه «فروشگاه‌های اپلیکیشن ثبت‌شده» را ایجاد کند، که به بازارهای رقیب اجازه می‌دهد با یک کلیک و بدون هشدارهای امنیتی ترسناکی که قبلاً کاربران را از نصب نرم‌افزار خارج از پلی استور رسمی (سایدلودینگ) منصرف می‌کرد، نصب شوند.[2][3]

این عقب‌نشینی گوگل نقطه عطفی گسترده‌تر در چشم‌انداز فناوری جهانی است. این امر با فشارهای نظارتی مشابهی که اپل با آن روبرو است، از جمله قانون بازارهای دیجیتال اتحادیه اروپا و قوانین پیشگامانه کره جنوبی که اپراتورهای پلتفرم را مجبور به اجازه دادن به سیستم‌های پرداخت درون‌برنامه‌ای شخص ثالث می‌کنند، همسو است و نشان‌دهنده پایان کنترل مطلق انحصار دوگانه موبایل بر پرداخت‌های دیجیتال است.[2]

برای مصرف‌کنندگان، اثرات جانبی می‌تواند بسیار سودمند باشد. با توجه به اینکه توسعه‌دهندگان سهم بیشتری از درآمد خود را حفظ می‌کنند، انتظار می‌رود بسیاری از آن‌ها این صرفه‌جویی‌ها را در قالب اشتراک‌های تخفیف‌خورده، ارز درون بازی ارزان‌تر و قیمت‌گذاری رقابتی‌تر برای خدمات دیجیتال به کاربران منتقل کنند.[4]

با تثبیت سیاست‌های جدید، اکوسیستم موبایل وارد دوران گشودگی بی‌سابقه‌ای می‌شود. روزهای یک باجه عوارضی سفت و سخت و تک‌مسیره برای تجارت دیجیتال به پایان می‌رسد و جای خود را به یک بازار رقابتی می‌دهد که در آن توسعه‌دهندگان استقلال دارند تا روابط مستقیم و بدون واسطه‌ای با مخاطبان خود برقرار کنند.[3][4]