گزارش جهانی آسیب‌دیدگی وزنه‌برداری: یوسفی پس از بازگشت رکورد جهان را شکست؛ هاتون و موری آماده گلاسکو می‌شوند

تقویم بین‌المللی وزنه‌برداری در تابستان امسال شاهد موجی چشمگیر از بازگشت‌های سطح بالا است، زیرا چندین ورزشکار نخبه پس از آسیب‌دیدگی‌های تهدیدکننده شغلی، بازگشت‌های موفقی را تجربه می‌کنند. در ورزشی که با استرس تجمعی عظیم و خطر دائمی نارسایی تروماتیک مفاصل تعریف می‌شود، بازگشت به روی تخته اغلب نبردی چند ساله، هم از نظر روانی و هم جسمی است. با این حال، فصل میانی ۲۰۲۶ با وزنه‌بردارانی تعریف شده است که نه تنها به رقابت بازگشته‌اند، بلکه فعالانه رکوردها را شکسته‌اند و از عناوین بین‌المللی خود دفاع کرده‌اند.[7]

چشمگیرترین بازگشت متعلق به علیرضا یوسفی، وزنه‌بردار فوق سنگین ایرانی است. در اوایل سال ۲۰۲۵، این پدیده ۲۲ ساله، که به تازگی مدال برنز مسابقات جهانی بحرین را کسب کرده بود، دچار آسیب دیدگی شدید زانوی راست شد و رباط و مینیسک خود را پاره کرد. این مصدومیت نیاز به جراحی فوری در تهران داشت و او را برای بیش از یک سال از میادین دور نگه داشت و سؤالاتی را در مورد آینده او در دسته ۱۱۰+ کیلوگرم ایجاد کرد.[2][3]

با این حال، یوسفی در مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ در گاندی‌نگار هند، به تمام تردیدها پایان داد. یوسفی که تحت هدایت بهداد سلیمی، مربی خود، رقابت می‌کرد، پس از عملکردی متوسط در حرکت یک‌ضرب، یک دوضرب تاریخی را به نمایش گذاشت. او در سومین تلاش خود، موفق شد وزنه ۲۶۱ کیلوگرمی را بالای سر ببرد و رکورد استاندارد ۲۶۰ کیلوگرمی فدراسیون جهانی وزنه‌برداری (IWF) را برای دسته فوق سنگین جدید، پشت سر بگذارد. این حرکت مدال طلای دوضرب و مدال نقره مجموع را برای او به ارمغان آورد و بلافاصله او را دوباره به عنوان یک قدرت جهانی مطرح کرد.[1]

متخصصان پزشکی ورزشی خاطرنشان می‌کنند که آسیب‌دیدگی‌های وزنه‌برداری معمولاً به دو دسته تقسیم می‌شوند: فرسایش تجمعی و حوادث تروماتیک ناگهانی. در حالی که آسیب‌های تجمعی مانند سندرم درد پاتلوفمورال رایج هستند، پارگی‌های تروماتیک – مانند پارگی زانوی یوسفی – اغلب نیازمند پروتکل‌های بازگشت تخصصی و بسیار ساختاریافته هستند. مانع روانی بازگشت زیر وزنه‌ای که باعث آسیب شده است، اغلب به اندازه توانبخشی فیزیکی چالش‌برانگیز است.[7]

این نبرد روانی برای جاش هاتون، وزنه‌بردار بریتانیایی، کاملاً آشناست. دو سال پیش، در حالی که این ورزشکار اهل نورث شیلدز تلاش می‌کرد رکورد خود را در مسابقات دانشگاهی بریتانیا بشکند، رباط صلیبی قدامی (ACL) زانویش در میانه لیفت پاره شد. هاتون که با میانگین ۱۵ ماه انتظار برای جراحی از طریق سرویس سلامت ملی (NHS) مواجه بود – که عملاً دو سال از دوران اوج رقابتی او را از بین می‌برد – به جمع‌آوری کمک مالی عمومی روی آورد تا هزینه جراحی خصوصی را بپردازد و رؤیاهای ورزشی خود را زنده نگه دارد.[4][5]

این ریسک نتیجه داد. پس از یک فرآیند توانبخشی طاقت‌فرسا، هاتون سال گذشته به آمادگی کامل بازگشت و با موفقیت مراحل انتخابی را پشت سر گذاشت. او اکنون ۲۱ ساله است و قرار است اولین حضور بزرگ بین‌المللی خود را در دسته ۹۴ کیلوگرم مردان در بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۲۶ در گلاسکو تجربه کند. هاتون اخیراً درباره چالش ذهنی مداوم اعتماد به زانوی ترمیم شده خود تحت بارهای حداکثری صحبت کرد و اشاره کرد که ورزشکاران صرفاً باید «صداهای درونی را خاموش کنند» و به کار توانبخشی که انجام داده‌اند اعتماد کنند.[4]

در گلاسکو، کریس موری، هموطن هاتون، نیز حضور خواهد داشت که در حال مبارزه با فرسایش فیزیکی بدن خود است. موری که در سال ۲۰۲۲ با مجموع ۳۲۵ کیلوگرم رکورد مشترک‌المنافع را در دسته ۸۱ کیلوگرم ثبت کرد و مدال طلا گرفت، یک دوره چهار ساله «پر از آسیب‌دیدگی» را پشت سر گذاشته است. این ورزشکار ۲۷ ساله در طول چهار سال گذشته، دو عمل جراحی بزرگ را برای رفع مشکلات شدید شانه و آرنج انجام داده است، که باعث شده بود او در مورد بازگشت به بالاترین سطح تردید کند.[6]

با وجود این شکست‌ها، عشق موری به این ورزش او را به برنامه تمرینی‌اش متعهد نگه داشت. او بازگشت خود به آمادگی جسمانی را به دقت برای بازی‌های گلاسکو زمان‌بندی کرده است، جایی که قصد دارد از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. مسیر او واقعیت سخت وزنه‌برداری نخبه را برجسته می‌کند، جایی که مدال طلا به ندرت سکوی پرتابی برای سلطه آسان است، بلکه قله‌ای است که باید دائماً در برابر محدودیت‌های خود بدن از آن دفاع کرد.[6]

با پیشرفت فصل ۲۰۲۶ به سمت مسابقات جهانی در نینگبو، چین، صحنه رقابت‌ها توسط این قهرمانان بااراده در حال شکل‌گیری مجدد است. حتی لاشا تالاخادزه، اسطوره گرجستانی، که پس از المپیک پاریس به نوعی بازنشستگی موقت کرده بود، طبق گزارش‌ها در حال آماده شدن برای بازگشت در مسابقات قهرمانی اروپا است. برای طرفداران و رقبای دیگر، این بازگشت‌ها یادآور قدرتمندی است که در وزنه‌برداری، بزرگترین پیروزی‌ها اغلب مدت‌ها پس از آسیب‌دیدگی اولیه رخ می‌دهند.[3][6]