صعود دراماتیک بریزبن لاینز به فینال بزرگ AFL در یک بازی کلاسیک و پرگل

برای هواداران هاثورن، سوت داور در ۳۶ ثانیه مانده به پایان بازی، یک بی‌عدالتی محض بود که رویای بازگشت تاریخی آن‌ها را ویران کرد؛ تصمیمی سخت‌گیرانه علیه جارمن ایمپی که زحمات بی‌نظیر تیمشان را بر باد داد. اما در سوی دیگر میدان، بازیکنان و کادر فنی بریزبن لاینز این سوت را اجرای دقیق قانون «نگه داشتن توپ» (holding the ball) می‌دانستند که پاداش فشار بی‌امان هیو مک‌کلاگج در حساس‌ترین لحظه فصل بود. این دو نگاه کاملاً متضاد، پایان‌بخش یکی از زیباترین مسابقات تاریخ فوتبال استرالیایی بود.[1][2]

در این دیدار که به عنوان یک «نبرد کلاسیک تمام‌عیار» توصیف شده است، بریزبن لاینز موفق شد با نتیجه ۱۳۱ بر ۱۲۲ (۲۰ گل و ۱۱ بهیند در برابر ۱۹ گل و ۸ بهیند) پیروز میدان شود. این پیروزی ۹ امتیازی در ورزشگاه مملو از تماشاگر ملبورن کریکت گراند (MCG) با حضور بیش از ۹۷ هزار تماشاگر، بلیت حضور بریزبن در فینال بزرگ (Grand Final) مسابقات AFL را برای چهارمین سال متوالی در سال ۲۰۲۶ رزرو کرد.[1][3]

روند بازی پر از فراز و نشیب‌های نفس‌گیر بود. بریزبن در کوارتر چهارم با اختلاف ۲۸ امتیاز از حریف پیش افتاده بود و به نظر می‌رسید کار را تمام کرده است. اما هاثورن که چیزی برای از دست دادن نداشت، دست به یک ضدحمله همه‌جانبه زد. در این کوارتر طوفانی، دو تیم مجموعاً ۱۲ گل به ثمر رساندند که نشان‌دهنده بازی هجومی و بی‌محابای هر دو طرف بود.[1][2]

ستاره بی‌چون‌وچرای هاثورن در این مسابقه، مهاجم جوان آن‌ها نیک واتسون ملقب به «جادوگر» بود. او با زدن ۶ گل - از جمله دو گل حیاتی در کوارتر پایانی - یک‌تنه تیمش را به بازی برگرداند و حتی در لحظاتی آن‌ها را پیش انداخت. در کنار او، جک گانستون باتجربه نیز با ثبت ۵ گل، عملکرد درخشانی از خود به نمایش گذاشت و خط دفاعی بریزبن را به شدت تحت فشار قرار داد.[2]

در نقطه مقابل، کای لومان برای بریزبن لاینز نقش یک ناجی را ایفا کرد. او که تا پیش از لحظات حساس پایانی کمتر در جریان بازی دیده شده بود، از یک ضربه آزاد بهره برد و در نهایت پنجمین گل خود را دقیقاً پس از به صدا درآمدن سوت پایان بازی به ثمر رساند تا پیروزی ۱۳۱ بر ۱۲۲ تیمش تثبیت شود.[1][2]

این مسابقه از همان لحظات ابتدایی با حواشی و درگیری‌های فیزیکی همراه بود. در اولین برخورد بازی در مرکز زمین، لاکی نیل، ستاره خط میانی بریزبن، توسط جای نیوکمب، کاپیتان مشترک هاثورن، نقش بر زمین شد و برای دقایقی بازی متوقف گردید. با وجود این شروع خشن و دردناک، نیل به آرامی از زمین برخاست و تا پایان مسابقه در ترکیب تیمش جنگید.[2]

پیش‌زمینه این دیدار نیز بر حساسیت آن افزوده بود. تنها ۵ هفته قبل از این مسابقه، بریزبن موفق شده بود هاثورن را با اختلاف سنگین ۶۷ امتیاز در ورزشگاه گابا شکست دهد. سم میچل، سرمربی هاثورن، پیش از آغاز فینال مقدماتی درباره آن شکست گفته بود: «این یک زنگ بیدارباش خوب برای ما بود که نشان داد به هیچ وجه به اندازه کافی خوب نیستیم. ما می‌دانیم که باید بتوانیم به طور مداوم با بهترین تیم‌های رقابت‌ها مبارزه کنیم.» با وجود این پیشینه، نمایش هاثورن در این دیدار نشان‌دهنده پیشرفت چشمگیر آن‌ها بود.[2]

بریزبن لاینز که در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ موفق به کسب عنوان قهرمانی شده است، اکنون به دنبال ثبت سومین قهرمانی پیاپی (Three-peat) خود است؛ دستاوردی که آخرین بار توسط تیم ریچموند در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ (قهرمانی‌های متوالی) و پیش از آن توسط خود بریزبن در سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ رقم خورده بود. صعود به چهارمین فینال متوالی، نشان‌دهنده ثبات بی‌نظیر این باشگاه در بالاترین سطح فوتبال استرالیایی است.[2][3]

در نهایت، این مسابقه نه تنها به دلیل نتیجه نزدیک و صعود بریزبن، بلکه به خاطر نمایش خیره‌کننده هر دو تیم در خط حمله و ثبت یکی از پرگل‌ترین بازی‌های مرحله مقدماتی در تاریخ معاصر AFL، تا سال‌ها در یاد هواداران باقی خواهد ماند. اکنون تمام نگاه‌ها به فینال بزرگ در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶ دوخته شده است، جایی که بریزبن برای جاودانگی و کسب جام قهرمانی باید به مصاف تیم فرمانتل برود؛ تیمی که روز گذشته با یک بازگشت رویایی موفق به شکست سیدنی شد.[1][3][4]