حمزه شیراز برای فرار از مبارزه با جانیبک علیمخانولی، کمربند قهرمانی WBO را واگذار کرد

حمزه شیراز ادعا می‌کرد که دستور سازمان جهانی بوکس (WBO) برای مبارزه با جانیبک علیمخانولی یک «شوخی شرم‌آور» است، زیرا حریف قزاق سابقه مردود شدن در تست دوپینگ را دارد. اما شواهد و اعداد روی میز داستان دیگری را روایت می‌کنند.

تنها چند روز پس از آنکه شرکت تبلیغاتی خود شیراز، یعنی «کوئینزبری پروموشنز» (Queensberry Promotions)، با پیشنهاد ۱ میلیون و ۱ هزار و ۸۰۹ دلار برنده مزایده مالی این مبارزه شد، شیراز تصمیم گرفت کمربند قهرمانی سوپرمیانه خود را رها کند و از این رویارویی کنار بکشد. این تصمیم در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶ و تنها چهار ماه پس از آنکه شیراز ۲۷ ساله این کمربند را به دست آورده بود، نهایی شد.[1][3]

گوستاوو اولیویری، رئیس WBO، در بیانیه‌ای رسمی تایید کرد که کوئینزبری پروموشنز به صورت کتبی انصراف شیراز را اعلام کرده است. بر اساس این بیانیه، شیراز پس از بررسی شرایط مالی حاصل از مزایده، تصمیم گرفت از این مبارزه اجباری صرف‌نظر کند.

اولیویری در این خصوص گفت: «WBO به تصمیم حمزه شیراز و تیمش احترام می‌گذارد. درهای سازمان همیشه به روی حمزه باز خواهد بود و ما برای او در ادامه مسیر حرفه‌ای‌اش آرزوی موفقیت داریم.» وی همچنین اعلام کرد که کمیته قهرمانی در روز دوشنبه ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ برای تعیین تکلیف کمربند خالی تصمیم‌گیری خواهد کرد.[3]

در مزایده مالی این مبارزه، کوئینزبری پروموشنز با پیشنهاد ۱,۰۰۱,۸۰۹ دلاری خود توانست پیشنهاد ۸۲۰ هزار دلاری شرکت «تاپ رنک» (Top Rank) را شکست دهد. بر اساس قوانین WBO و تقسیم ۷۵ به ۲۵ درصدی، شیراز از این مبارزه حدود ۷۵۱ هزار دلار درآمد کسب می‌کرد، در حالی که سهم علیمخانولی حدود ۲۵۰ هزار دلار بود. با وجود این شرایط مالی مشخص که توسط مروج خود شیراز یعنی فرانک وارن تضمین شده بود، عقب‌نشینی او موجی از انتقادات را در میان کارشناسان برانگیخت.[1][4]

تیم بردلی، مفسر و قهرمان پیشین بوکس، این کناره‌گیری را یک «فرار آشکار» توصیف کرد. بردلی با اشاره به مبارزه قبلی شیراز در ماه ژوئیه ۲۰۲۶ مقابل سیمون زاخنهوبر که با رای اکثریت قضات (۱۱۴-۱۱۴، ۱۱۶-۱۱۲ و ۱۱۵-۱۱۳) به سود شیراز پایان یافت، گفت: «شما به تازگی با یک حریف چپ‌دست مبارزه کردید تا برای این رویارویی آماده شوید، اما عملکرد خوبی نداشتید. حالا که یک چپ‌دست بسیار خطرناک‌تر در برابر شماست، کمربند را رها می‌کنید. این یک فرار است. همه می‌ترسند که کتک بخورند.»[2]

واقعیت این است که علیمخانولی یک کابوس تاکتیکی برای هر بوکسوری محسوب می‌شود که به دنبال حفظ ارزش تجاری خود است. او دقت بالا، قدرت ضربه سنگین و سبک چپ‌دست پیچیده‌ای دارد. در سوی دیگر، شیراز در حال نزدیک شدن به پایان قرارداد خود با کوئینزبری است و شایعاتی مبنی بر پیوستن او به «زوفا بوکسینگ» (Zuffa Boxing) به گوش می‌رسد. یک شکست سنگین در برابر علیمخانولی می‌توانست ارزش بازار شیراز را پیش از ورود به مذاکرات آزاد و یا رویارویی‌های پردرآمدتر، به شدت کاهش دهد.[1][2]

تیم شیراز پیش‌تر استدلال کرده بود که علیمخانولی به دلیل مردود شدن در تست ضد دوپینگ VADA در دسامبر ۲۰۲۵، نباید به عنوان مدعی اصلی معرفی می‌شد. شیراز در ماه اوت این تصمیم WBO را «پاداش دادن به یک متخلف» خوانده بود. با این حال، منتقدان معتقدند که این استدلال تنها یک پوشش تبلیغاتی است.

آن‌ها اشاره می‌کنند که شیراز به دنبال مبارزه با کانلو آلوارز است؛ کسی که خود در سال ۲۰۱۸ سابقه تعلیق به دلیل استفاده از کلنبوترول را داشته است. تفاوت اصلی اینجاست که مبارزه با کانلو ثروت چند نسلی به همراه دارد، اما مبارزه با علیمخانولی تنها خطر یک شکست سنگین را بدون پاداش مالی نجومی در پی دارد.[1][4]

شیراز بارها تمایل خود را برای مبارزه با ستاره بزرگ مکزیکی، کانلو آلوارز، ابراز کرده است. استراتژی تیم او این است که با حفظ رکورد بدون شکست، خود را به عنوان یک گزینه جذاب برای مبارزات پردرآمد در آمریکا مطرح کنند. با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که این یک قمار بزرگ است.

اگر کانلو تصمیم به بازنشستگی بگیرد یا با حریف دیگری روبرو شود، بلیت طلایی شیراز یک شبه ناپدید خواهد شد. ورود به مذاکرات با زوفا بوکسینگ با امید مبارزه با کانلو، نیازمند یک کارنامه بی‌نقص است و رویارویی با علیمخانولی می‌توانست این کارنامه را با یک شکست تلخ خدشه‌دار کند.[1]

اکنون تمرکز دنیای بوکس به تصمیم روز دوشنبه ۲۱ سپتامبر کمیته قهرمانی WBO معطوف شده است. با خالی شدن کمربند سوپرمیانه، انتظار می‌رود که جانیبک علیمخانولی به عنوان مدعی اصلی، در برابر نفر بعدی رده‌بندی جهانی قرار بگیرد. نام‌هایی مانند دیگو پاچکو، اوزلیس ایگلسیاس و لستر مارتینز به عنوان حریفان احتمالی برای کسب این عنوان خالی مطرح شده‌اند. برای شیراز، این تصمیم به معنای پایان زودهنگام اولین دوره قهرمانی جهان اوست؛ دوره‌ای که بدون حتی یک شکست در داخل رینگ، تنها روی کاغذ و در اتاق‌های مذاکره به پایان رسید.[2][3]