هشدار چشم‌پزشکان: اکستنشن مژه می‌تواند عامل بروز انگل‌های پوستی (دمودکس) باشد

در اواسط سپتامبر ۲۰۲۶، دکتر تاتیانا ژمود از دانشگاه ملی پزشکی پیروگوف در اوکراین، نتایج بررسی نمونه‌های مژه ۲۵ زن را در کنگره انجمن جراحان آب مروارید و عیوب انکساری اروپا (ESCRS) در لندن ارائه کرد. زیر میکروسکوپ، در مژه‌های ۲۴ نفر از این ۲۵ زن که به‌طور مرتب اکستنشن مژه انجام می‌دادند، انگل‌های ریز پوستی به نام «دمودکس فولیکولوروم» (Demodex folliculorum) مشاهده شد. این آمار ۹۶ درصدی، زنگ خطری جدی برای یکی از پرطرفدارترین خدمات زیبایی در سراسر جهان به شمار می‌رود.[2][3]

این پژوهش که روی ۳۴۵ زن در بازه سنی ۱۶ تا ۲۸ سال انجام گرفت، نشان داد که از میان ۸۶ نفری که تجربه اکستنشن مژه داشتند، تقریبا نیمی از آن‌ها پس از انجام این کار دچار علائمی نظیر قرمزی، خارش، اشک‌ریزش و احساس ناراحتی در چشم شده‌اند.

تصویربرداری مادون قرمز از غدد ریز پلک این افراد پرده از مشکل عمیق‌تری برداشت؛ در میان زنانی که بیش از ۱۰ بار اکستنشن انجام داده بودند، ۸۵ درصد دچار انسداد غدد اشکی (میبومین) بودند یا غدد آن‌ها چربی لازم برای مرطوب نگه داشتن چشم را ترشح نمی‌کرد.[1][3]

مایت‌های دمودکس بخشی از میکروبیوم طبیعی بدن انسان هستند و معمولا در فولیکول‌های موی صورت و غدد پلک زندگی می‌کنند. مشکل زمانی آغاز می‌شود که این انگل‌های میکروسکوپی از کنترل خارج شده و به سرعت تکثیر می‌شوند.

چسب‌های مورد استفاده در اکستنشن و ساختار مژه‌های مصنوعی، محیطی ایده‌آل برای تجمع سلول‌های مرده پوست و چربی‌ها فراهم می‌کنند. از آنجا که بسیاری از تکنسین‌های زیبایی به مشتریان توصیه می‌کنند برای افزایش ماندگاری اکستنشن‌ها از شستشوی مستقیم چشم‌ها خودداری کنند، این محیط تاریک و آلوده به یک زیستگاه بی‌نقص برای تغذیه و تخم‌گذاری مایت‌ها تبدیل می‌شود.[2][3]

هنگامی که جمعیت این انگل‌ها در ریشه مژه‌ها افزایش می‌یابد، علائم بالینی آزاردهنده‌ای بروز می‌کند. در مطالعه اخیر، ۱۸ نفر از زنان مبتلا، نشانه‌های واضحی از التهاب پوستی از جمله تورم پلک‌ها، چسبندگی مژه‌ها به یکدیگر و ایجاد پوسته‌های شوره مانند در پایه مژه‌ها را بروز دادند. دکتر سورچا نی دوبگایل، رئیس کمیته قرنیه ESCRS، اشاره می‌کند که چسب اکستنشن گاهی باعث می‌شود تشخیص این پوسته‌های استوانه‌ای شکل که ترکیبی از مایت‌های مرده، تخم‌ها و چربی هستند، برای پزشکان دشوارتر شود.[1][2]

با وجود این یافته‌های نگران‌کننده، محققان خواستار توقف کامل استفاده از اکستنشن مژه نیستند. دکتر ژمود در این باره می‌گوید: «یافته‌های ما نشان نمی‌دهد که افراد باید به‌طور کامل از اکستنشن مژه خودداری کنند. با این حال، این نتایج اهمیت رعایت بهداشت مناسب پلک، آگاهی از علائم و ارزیابی به‌موقع در هنگام بروز نشانه‌ها را برجسته می‌کند.»

متخصصان توصیه می‌کنند افرادی که اکستنشن مژه دارند، روزی دو بار مژه‌های خود را با استفاده از ژل‌های بهداشتی مخصوص پلک که فاقد مواد نگهدارنده و ضد حساسیت هستند، به کمک یک برس نرم تمیز کنند. این کار ساده می‌تواند تجمع چربی و سلول‌های مرده را از بین برده و چرخه حیات انگل‌ها را مختل کند.[1][2][3]

در صورتی که فردی با وجود رعایت بهداشت دچار علائم قرمزی مزمن، خارش شدید یا ریزش مژه‌های طبیعی شود، مراجعه فوری به چشم‌پزشک ضروری است. در موارد تایید آلودگی شدید به دمودکس، پزشکان معمولا دوره‌های درمانی ضد انگلی و استفاده از پاک‌کننده‌های حاوی روغن درخت چای را تجویز می‌کنند. در نهایت، زیبایی نباید به قیمت از دست رفتن سلامت چشم‌ها تمام شود و آگاهی از این خطرات، اولین گام برای داشتن انتخابی ایمن‌تر در سالن‌های زیبایی است.[1][2]

استفاده از لوازم آرایشی مکمل مانند خط چشم و ریمل در کنار اکستنشن‌ها، می‌تواند وضعیت را وخیم‌تر کند. مواد آرایشی باقی‌مانده در لابه‌لای تارهای مصنوعی، منبع تغذیه مضاعفی برای مایت‌های دمودکس فراهم می‌کنند. چشم‌پزشکان هشدار می‌دهند که خوابیدن با آرایش چشم، حتی برای یک شب، می‌تواند جمعیت این انگل‌ها را به شکل تصاعدی افزایش دهد. پاک کردن کامل آرایش پیش از خواب و استفاده از محصولات فاقد چربی در اطراف چشم، از جمله اقدامات پیشگیرانه حیاتی برای علاقه‌مندان به این ترند زیبایی محسوب می‌شود.

اگرچه این مطالعه در مقیاس کوچکی انجام شده است، اما محققان در حال برنامه‌ریزی برای تحقیقات گسترده‌تری هستند تا ارتباط دقیق بین دفعات ترمیم اکستنشن و میزان آسیب به غدد اشکی را در جمعیت‌های بزرگتر بررسی کنند. تا زمان انتشار نتایج تکمیلی، رویکرد محتاطانه و اولویت دادن به بهداشت پلک، منطقی‌ترین راهکار است. مصرف‌کنندگان اکنون می‌دانند که ماندگاری طولانی‌تر مژه‌های مصنوعی به قیمت نشستن چشم‌ها، معامله‌ای است که در نهایت به سلامت بینایی آن‌ها آسیب جدی وارد خواهد کرد.[2]