راهنمای جامع خواندن برچسب‌های محصولات آرایشی و بهداشتی: درک مواد تشکیل‌دهنده (INCI)

نهادهای نظارتی مانند سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) و کمیسیون اروپا، برندهای آرایشی و بهداشتی را موظف می‌کنند تا تمام محتویات محصولات خود را بر اساس یک استاندارد جهانی روی بسته‌بندی درج کنند. بر اساس دستورالعمل‌های FDA، «برچسب‌گذاری آرایشی FDA نیازمند ذکر هویت محصول، فهرست مواد تشکیل‌دهنده (نام‌های INCI)، مقدار خالص و جزئیات تولیدکننده است.»

این استاندارد که INCI (نام‌گذاری بین‌المللی مواد آرایشی) نامیده می‌شود، توسط شورای محصولات مراقبت شخصی (PCPC) مدیریت می‌شود و به این معناست که تولیدکنندگان نمی‌توانند نام‌های علمی را با نام‌های تجاری جایگزین کنند. در واقع، جلوی بسته‌بندی متعلق به تیم بازاریابی است، اما پشت بسته‌بندی تحت کنترل قانون قرار دارد.[4][5]

سیستم INCI یک زبان مشترک جهانی برای مواد شیمیایی و گیاهی ایجاد کرده است. به همین دلیل است که آب در تمام محصولات جهان با نام لاتین «Aqua» و ویتامین E با نام «Tocopherol» نوشته می‌شود.

این یکپارچگی به متخصصان پوست، نهادهای نظارتی و مصرف‌کنندگان در هر کجای دنیا اجازه می‌دهد تا بدون توجه به زبان محلی یا برند سازنده، محتویات یک کرم یا سرم را به دقت بررسی کنند. همان‌طور که کارشناسان نظارتی در اروپا بیان می‌کنند: «فهرست مواد تشکیل‌دهنده INCI از نظر فنی چالش‌برانگیزترین بخش برچسب‌گذاری محصولات آرایشی است.»[2][3]

مهم‌ترین قانون در خواندن فهرست INCI، قانون ترتیب نزولی بر اساس وزن است. مواد تشکیل‌دهنده باید به ترتیبی نوشته شوند که بیشترین غلظت در ابتدای فهرست و کمترین غلظت در انتهای آن قرار گیرد. بنابراین، ۵ تا ۶ ماده اول فهرست، بدنه اصلی محصول را تشکیل می‌دهند و معمولاً بین ۶۰ تا ۸۰ درصد از کل فرمولاسیون را شامل می‌شوند. این بخش پایه و اساس عملکرد فیزیکی محصول را تعیین می‌کند.[2][4]

اگر به دنبال یک کرم آبرسان بر پایه آب هستید، دیدن کلمه Aqua در ابتدای فهرست نشان‌دهنده کیفیت پایین نیست، بلکه نشان می‌دهد آب به عنوان حلال و حامل اصلی مواد فعال عمل می‌کند. پس از آب، معمولاً هومکتانت‌ها (مانند گلیسیرین) و حلال‌ها قرار می‌گیرند که بافت اولیه محصول را شکل می‌دهند. این ترکیب اولیه برای رساندن مواد فعال به لایه‌های زیرین پوست کاملاً ضروری است.[1][6]

اما این ترتیب نزولی در یک نقطه متوقف می‌شود: قانون ۱ درصد. بر اساس مقررات FDA و اتحادیه اروپا، هر ماده‌ای که غلظت آن در فرمولاسیون ۱ درصد یا کمتر باشد، می‌تواند به هر ترتیبی در انتهای فهرست نوشته شود. این قانون برای محافظت از اسرار تجاری فرمولاسیون وضع شده است. به همین دلیل، نمی‌توانید با نگاه کردن به انتهای فهرست، درصد دقیق مواد را حدس بزنید و ترتیب آن‌ها در این بخش لزوماً نشان‌دهنده برتری یک ماده بر دیگری نیست.[2][4]

بسیاری از مصرف‌کنندگان با دیدن نام ماده فعال مورد نظرشان (مانند رتینول، پپتیدها یا نیاسینامید) در انتهای فهرست ناامید می‌شوند، اما این یک اشتباه رایج است. بسیاری از مواد فعال قدرتمند، تنها در غلظت‌های زیر ۱ درصد موثر و ایمن هستند و استفاده بیشتر از آن‌ها می‌تواند باعث التهاب شدید پوست شود. حضور یک ماده در بخش انتهایی فهرست، به معنای بی‌اثر بودن آن در فرمول نهایی نیست.[1][6]

همچنین، نگهدارنده‌ها و اسانس‌های عطری نیز همیشه در این محدوده زیر ۱ درصد قرار می‌گیرند تا از رشد باکتری‌ها جلوگیری کرده و بوی مطبوعی ایجاد کنند، بدون اینکه به پوست آسیب برسانند. در پایین‌ترین بخش فهرست، رنگ‌ها و مواد حساسیت‌زای عطری قرار دارند. رنگ‌ها معمولاً با کد بین‌المللی CI (Color Index) مشخص می‌شوند و می‌توانند بدون توجه به غلظتشان، در انتهای فهرست بیایند.[3][4]

قوانین شفافیت به طور مداوم در حال سخت‌گیرانه‌تر شدن هستند. به عنوان مثال، از مارس ۲۰۲۳ و با اجرایی شدن مقررات جدید اتحادیه اروپا (Regulation 2022/1181)، برندها موظف شدند ۵۶ ماده حساسیت‌زای عطری را به صورت جداگانه در فهرست INCI درج کنند، در حالی که پیش از آن تنها ذکر کلمه Parfum کافی بود. در ایالات متحده نیز با تصویب قانون نوسازی مقررات آرایشی (MoCRA) در سال ۲۰۲۲، نظارت بر ایمنی و شفافیت برچسب‌ها به شدت افزایش یافته است.[2][4]

با وجود تمام این شفافیت‌ها، فهرست INCI محدودیت‌های خود را دارد. این فهرست به شما می‌گوید چه موادی در محصول وجود دارند، اما کیفیت مواد اولیه، نحوه فرآوری آن‌ها و سیستم انتقال مواد به درون پوست را مشخص نمی‌کند. دو محصول با فهرست INCI کاملاً مشابه می‌توانند به دلیل تفاوت در کیفیت ساخت و فرمولاسیون شیمیایی، عملکردهای کاملاً متفاوتی روی پوست داشته باشند. بنابراین، فهرست مواد تشکیل‌دهنده یک ابزار راهنما است، نه یک قضاوت نهایی.[6]