جمع‌آوری هدفون‌ها توسط خرده‌فروشان پس از کشف مواد شیمیایی سمی در یک مطالعه اروپایی

ما ساعت‌ها از هدفون استفاده می‌کنیم—در مسیر رفت‌وآمد، در طول روز کاری و حتی تا پاسی از شب. هدفون‌ها شاید صمیمی‌ترین قطعه فناوری باشند که در اختیار داریم، زیرا محکم به پوست و گوش ما چسبیده‌اند. با این حال، یک تحقیق گسترده جدید اروپایی ناگهان این فرض را که این دستگاه‌ها کاملاً بی‌اثر هستند، در هم شکسته و موجی از ممنوعیت‌های احتیاطی خرده‌فروشی را در سراسر قاره به راه انداخته است.[3]

طی هفته گذشته، خرده‌فروشان بزرگ لوازم الکترونیکی اروپا، از جمله Bol.com، Coolblue و MediaMarkt، بی‌سروصدا شروع به جمع‌آوری چندین مدل محبوب هدفون از قفسه‌های دیجیتال و فیزیکی خود کرده‌اند. این حذف‌های هدفمند، که شامل هدست‌های مخصوص بازی از Razer و HyperX و همچنین مدل‌های کودکانه مانند هدفون‌های Paw Patrol می‌شود، نشان‌دهنده یک شورش ناگهانی خرده‌فروشی علیه مواد مورد استفاده در تجهیزات صوتی مدرن است.[4][6]

کاتالیزور این تغییر در خرده‌فروشی، یک مطالعه جامع است که توسط برنامه Life اتحادیه اروپا و وزارت محیط زیست جمهوری چک تأمین مالی شده است. محققان تحت پروژه «ToxFree LIFE for All»، ۱۸۰ نمونه قطعه را از ۸۱ مدل مختلف هدفون و ایرباد که در پنج کشور اروپای مرکزی فروخته می‌شدند، جمع‌آوری کردند. این آزمایش هیچ برندی را مستثنی نکرد و غول‌های صنعتی مانند اپل، سونی، بوز، بیتس، سامسونگ و سنهایزر را در بر گرفت.[1][3]

نتایج آزمایشگاهی یک خط پایه صریح و بدون ابهام را ارائه داد: مطلقاً هر محصولی که آزمایش شد، حداقل حاوی مقادیر ناچیزی از مواد شیمیایی مختل‌کننده غدد درون‌ریز بود. اگرچه غلظت‌ها بین یک مانیتور استودیویی گران‌قیمت و یک ایرباد بی‌سیم ارزان‌قیمت بسیار متفاوت بود، وجود مواد خطرناک یک ثابت جهانی در کل ۸۱ مدل نمونه بود.[1][5]

با بررسی ترکیبات خاص، داده‌ها تصویری از اتکای شدید به تولید پلاستیک‌های قدیمی را نشان می‌دهند. بیسفنول A (BPA) — یک ماده شیمیایی بدنام که به دلیل توانایی‌اش در تداخل با سیستم‌های هورمونی، باروری و ایمنی انسان شناخته شده است — در ۹۸ درصد از نمونه‌های آزمایش‌شده شناسایی شد. در کنار BPA، محققان مجموعه‌ای از فتالات‌ها را که برای انعطاف‌پذیر کردن پلاستیک‌ها استفاده می‌شوند، و همچنین بازدارنده‌های شعله برومینه را یافتند.[1][5]

سؤال فوری برای مصرف‌کنندگان این است که چگونه مواد شیمیایی محبوس شده در پلاستیک سخت یا چرم مصنوعی گوشی‌های هدفون می‌توانند تهدیدی برای بدن انسان باشند. پاسخ در محیط فیزیکی منحصربه‌فردی نهفته است که با استفاده از هدفون ایجاد می‌شود: یک ریزاقلیم موضعی از گرمای بدن به دام افتاده، اصطکاک و رطوبت.[2]

کارشناسان مرکز منطقه‌ای فیلادلفیا برای سلامت محیط زیست کودکان خاطرنشان می‌کنند که تماس طولانی‌مدت با پوست اساساً نحوه رفتار این مواد را تغییر می‌دهد. اعمال مداوم گرمای بالای بدن و تعریق به عنوان یک کاتالیزور عمل می‌کند و مهاجرت مولکول‌های شیمیایی را از پلیمرهای پلاستیکی هدفون به طور مستقیم روی پوست کاربر تسریع می‌بخشد، جایی که می‌توانند در طول زمان جذب شوند.[2]

این مهاجرت شیمیایی یک نقطه کور ساختاری بزرگ در مقررات ایمنی مصرف‌کننده جهانی را برجسته می‌کند. در حال حاضر، نهادهای نظارتی هدفون‌ها را دقیقاً در همان دسته گسترده تلویزیون‌ها، رایانه‌های رومیزی و توسترها طبقه‌بندی می‌کنند. از آنجایی که آنها به عنوان لوازم الکترونیکی عمومی در نظر گرفته می‌شوند، به طور کامل از استانداردهای سختگیرانه ایمنی «تماس با بدن» که ترکیب شیمیایی لباس، جواهرات و لوازم آرایشی را کنترل می‌کنند، دور می‌مانند.[1]

این خلأ نظارتی به تولیدکنندگان اجازه داده است که به طور قانونی از موادی استفاده کنند که در یک تی‌شرت یا کرم صورت به شدت ممنوع خواهند بود. به عنوان مثال، در حالی که BPA در سال ۲۰۲۴ به طور کامل از بسته‌بندی مواد غذایی اروپا ممنوع شد و محدودیت‌های سختی در منسوجات دارد، در حال حاضر هیچ حداکثر قانونی برای استفاده از آن در هدبند پلاستیکی یک هدست بازی وجود ندارد.[6]

علاوه بر این، گزارش «ToxFree LIFE for All» بر یک رویه صنعتی آزاردهنده به نام «جایگزینی تأسف‌بار» (Regrettable Substitution) پرتو می‌افکند. با افزایش فشار عمومی و نظارتی علیه BPA، تأمین‌کنندگان مواد شیمیایی اغلب آن را با جایگزین‌های تقریباً یکسانی مبادله می‌کنند که درست خارج از تعاریف ممنوعه قرار می‌گیرند اما دقیقاً همان خطرات سمی عصبی و مختل‌کننده غدد درون‌ریز را به همراه دارند.[1][5]

جایگزین اصلی، بیسفنول S (BPS)، در بیش از ۷۵ درصد از نمونه‌های هدفون شناسایی شد. در برخی موارد، غلظت این مواد شیمیایی جایگزین غیرقانونی بسیار فراتر از آستانه‌های ایمنی بود که تنظیم‌کنندگان اروپایی برای مواد قدیمی‌تر و ممنوعه پیشنهاد کرده‌اند، که نشان‌دهنده یک بازی موش و گربه نظارتی است.[5]

با این حال، قبل از اینکه مصرف‌کنندگان برای دور انداختن تجهیزات صوتی گران‌قیمت خود عجله کنند، سم‌شناسان برجسته در حال ترغیب به یک دیدگاه سنجیده و مبتنی بر شواهد هستند. وجود یک ماده شیمیایی به طور خودکار به معنای یک بحران فوری سلامتی نیست، و مسیر مواجهه هنگام محاسبه خطر واقعی برای انسان اهمیت بسیار زیادی دارد.[4][6]

هستر هندریکس، سم‌شناس در مؤسسه بهداشت هلند (RIVM)، و یان تیتگات، سم‌شناس برجسته اروپایی، تأکید می‌کنند که نفوذ پوستی به مراتب کمتر از بلعیدن کارآمد است. در حالی که BPA هنگامی که به غذا یا نوشیدنی نشت می‌کند به راحتی وارد جریان خون می‌شود، پوست انسان به عنوان یک سد قدرتمند عمل می‌کند. تیتگات خاطرنشان می‌کند که خطر واقعی جذب سطوح خطرناک BPA صرفاً از طریق گوشی‌های هدفون، برای کاربر معمولی احتمالاً ناچیز است.[4][6]

صنعت صوتی عمدتاً با اشاره به اینکه محصولاتشان کاملاً با تمام قوانین ایمنی الکترونیکی موجود مطابقت دارند، پاسخ داده است. علاوه بر این، سیستم رتبه‌بندی خطر چراغ راهنمایی این مطالعه نشان داد که قیمت‌های بالا ایمنی را تضمین نمی‌کنند، اما برخی مدل‌ها عملکرد فوق‌العاده‌ای دارند. به عنوان مثال، AirPods Pro 2 اپل و Tune 720BT جی‌بی‌ال، در رده «سبز» قرار گرفتند که نشان‌دهنده خطر بسیار پایین‌تر مواجهه شیمیایی در مقایسه با همتایانشان است.[3]

در نهایت، مطالعه اتحادیه اروپا به عنوان کاتالیزوری برای استانداردهای تولید بهتر عمل می‌کند تا دستوری برای وحشت مصرف‌کننده. تا زمانی که مقررات برای طبقه‌بندی هدفون‌ها به عنوان وسایل پوشیدنی در تماس با بدن به‌روز شوند، کارشناسان بهداشت تغییرات رفتاری ساده‌ای را پیشنهاد می‌کنند: در طول جلسات طولانی گوش دادن، استراحت‌های منظمی داشته باشید، گوشی‌ها را برای پاک کردن عرق تمیز کنید، و مهم‌تر از همه، از خوابیدن با هدفون چسبیده به پوست خود در تمام طول شب خودداری کنید.[4][6]