لیوایز و مارکس اند اسپنسر برای پاکسازی زنجیره تامین مد دست به کار شدند

وقتی یک برند بزرگ مد می‌خواهد ردپای کربن خود را کاهش دهد، روش معمول این است که دستورالعملی برای تامین‌کنندگانش صادر کند و منتظر اجرای آن بماند. اما «پروژه مشترک انرژی‌های تجدیدپذیر در مد» (FRC) که در ۲۲ سپتامبر توسط لیوایز و مارکس اند اسپنسر راه‌اندازی شد، این رویه را تغییر می‌دهد: به جای اینکه فهرستی از خواسته‌ها را به دست کارخانه‌ها بدهد، ابزارها، آموزش و قدرت خرید جمعی را در اختیارشان می‌گذارد تا واقعاً بتوانند انرژی پاک تهیه کنند. این تغییر رویکرد نشان می‌دهد تولیدکنندگانی که در عمل لباس‌های ما را می‌دوزند، اغلب سرمایه و تخصص لازم برای تغییر مستقل منابع انرژی خود را ندارند.[1][2]

این پروژه مشترک که در طول «هفته اقلیم نیویورک» رونمایی شد، با پشتیبانی خدمات مشاوره‌ای اشنایدر الکتریک (SE Advisory Services) شکل گرفته است. این برنامه سخت‌ترین گره در مسیر کربن‌زدایی پوشاک را هدف قرار می‌دهد: خواسته‌های پراکنده و اغلب تکراری برندها از تولیدکنندگان پوشاک و کارخانه‌های نساجی در زمینه پایداری. از آنجا که یک رنگرزی در هند یا بنگلادش ممکن است همزمان برای ده‌ها برند جهانی کار کند، سروکله زدن با الزامات اقلیمی متناقض و بازارهای پیچیده انرژی محلی، همیشه مانع پیشرفت بوده است. این همکاری با یکپارچه کردن این تلاش‌ها، قصد دارد خستگی اداری تامین‌کنندگان خارجی را از بین ببرد.[2]

فلسفه اصلی این پلتفرم جدید این است که برندها باید در بار سنگین گذار انرژی سهیم شوند. جنیفر دوبویسون (Jennifer DuBuisson)، مدیر ارشد پایداری در لیوایز می‌گوید: «کاملاً روشن شده است که موثرترین راه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، کار مشارکتی با تامین‌کنندگان است.» این پروژه با تجمیع منابع، به جای درخواست‌های پراکنده هر برند، یک مسیر دیجیتال و یکپارچه در اختیار کارخانه‌ها می‌گذارد تا به برق تجدیدپذیر دسترسی پیدا کنند. این مدل تعاونی به برندهای رقیب اجازه می‌دهد تا مداخلات خود در زنجیره تامین را برای رسیدن به بیشترین تاثیر ممکن همسو کنند.[2]

اهمیت این موضوع برای صنعت مد بسیار بالاست، چرا که هزینه زیست‌محیطی تولید لباس به شدت در مراحل اولیه زنجیره تامین متمرکز است. فرآوری منسوجات - به ویژه عملیات پرمصرف کارخانه‌های پارچه‌بافی و رنگرزی - بیش از ۵۰ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای صنعت مد را به خود اختصاص می‌دهد. طبق گزارش «موسسه منابع جهانی» و «موسسه تاثیر پوشاک»، انتقال این قطب‌های تولیدی به سمت برق تجدیدپذیر، حدود ۶۶ درصد از کل پتانسیل کاهش انتشار این بخش را در بر می‌گیرد. تنها برای برند لیوایز، بیش از ۹۹ درصد از ردپای اقلیمی آن در زنجیره تامینش نهفته است.[2][3]

برای پر کردن فاصله بین جاه‌طلبی‌های شرکتی و اجرای عملی در سطح کارخانه، پروژه FRC از پلتفرم هوش مصنوعی اشنایدر الکتریک به نام Resource Advisor+ استفاده می‌کند. تامین‌کنندگان ابتدا ماژول‌های آموزش دیجیتال را می‌گذرانند تا درک بهتری از بازارهای انرژی پاک و محیط‌های نظارتی خاص در کشورهای خود پیدا کنند. سپس این پلتفرم آن‌ها را در ارزیابی‌های آمادگی راهنمایی کرده، میزان مشارکتشان را پیگیری می‌کند و پشتیبانی عملی برای ارزیابی و خرید برق تجدیدپذیر در مقیاس وسیع ارائه می‌دهد. این رویکرد دیجیتال‌محور به برنامه اجازه می‌دهد تا صدها کارخانه را همزمان وارد سیستم کند، بدون اینکه دقت لازم برای بازارهای انرژی محلی از دست برود.[3]

راه‌حل‌های ارائه‌شده در این پلتفرم کاملاً ملموس و متناسب با بازار هستند و بسیار فراتر از هدف‌گذاری‌های انتزاعیِ رایج در تعهدات اقلیمی شرکت‌ها عمل می‌کنند. کارخانه‌های شرکت‌کننده به جای نقشه‌های راه مبهم، راهنمایی‌های عملی و کاربردی برای اجرای قراردادهای خرید برق، دریافت گواهی‌های ویژگی انرژی، نصب پنل‌های خورشیدی در محل و استفاده از سیستم‌های ذخیره باتری دریافت می‌کنند. این مدل اجرایی ساختاریافته تضمین می‌کند که تامین‌کنندگان می‌توانند از تعهدات تئوری به سمت گذار واقعی انرژی حرکت کنند و با دانش فنی لازم، شرایط بهتری را با شرکت‌های برق محلی مذاکره کنند. این همکاری با شفاف‌سازی این ابزارهای مالی پیچیده، ورود تولیدکنندگان کوچک‌تر به این مسیر را آسان‌تر می‌کند.[1][3]

این همکاری بر پایه برنامه‌های جداگانه‌ای بنا شده که پیش از این توسط لیوایز و مارکس اند اسپنسر در زنجیره تامین اجرا می‌شد. برنامه شتاب‌دهنده انرژی لیوایز که به صورت آزمایشی در هند اجرا شد، نزدیک به ۵۰ کارخانه را جذب کرد و تحلیل‌های مالی و پشتیبانی خرید متناسب با شبکه انرژی جنوب آسیا را ارائه داد. در مجموع، طرح‌های قبلی این دو برند تاکنون نزدیک به ۵۰۰ کارخانه تامین‌کننده را ثبت‌نام کرده‌اند؛ این موضوع ثابت می‌کند که اگر اصطکاک مسیر برداشته شود و راه‌های مالی به روشنی مشخص شوند، صاحبان کارخانه‌ها مشتاقانه به سمت استفاده از انرژی پاک می‌روند.[3]

برای مارکس اند اسپنسر، این طرح گامی حیاتی در راستای هدف پایداری «پلن اِی» (Plan A) است که تغییرات گسترده‌ای را در تمام عملیات جهانی این شرکت الزامی می‌کند. کاترین بیچام (Katharine Beacham)، مدیر پایداری و مواد در مارکس اند اسپنسر می‌گوید: «از طریق برنامه پایداری پلن اِی، ما متعهد شده‌ایم تا سال ۲۰۴۰ به یک کسب‌وکار با آلایندگی صفر در سراسر زنجیره ارزش خود تبدیل شویم و این یعنی همکاری با دیگران تا گذار به برق تجدیدپذیر برای شرکای تامین‌کننده ما آسان‌تر شود.» به طور مشابه، لیوایز نیز هدف‌گذاری کرده است تا سال ۲۰۳۰، انتشار مطلق «محدوده ۳» (Scope 3) از کالاها و خدمات خریداری‌شده خود را نسبت به خط پایه سال ۲۰۲۲ به میزان ۴۲ درصد کاهش دهد.[2][3]

پروژه FRC اکنون فعالانه از سایر برندهای مد دعوت می‌کند تا به عنوان حامی و عضو به این طرح بپیوندند، با این امید که بدنه قدرتمندی از فعالان صنعت شکل بگیرد. با پیوستن شرکت‌های بیشتر، قدرت خرید جمعی این همکاری افزایش می‌یابد و به طور بالقوه می‌تواند برق تجدیدپذیر را با قیمت‌ها و شرایط تامین مالی جذاب‌تری در بازارهای محلی ارائه دهد. در صورت موفقیت، این طرح می‌تواند قابلیت استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر را از یک پروژه پایداری مستقل، به یک استاندارد پایه برای نحوه عملکرد صنعت جهانی مد تبدیل کند و رابطه بین برندهای غربی و شرکای تولیدی آن‌ها را برای همیشه تغییر دهد.[3]