بازگشت الهام‌بخش لوچکا راکووچ، سنگ‌نورد اسلوونیایی، پس از نبرد با سرطان تیروئید

فصل ۲۰۲۶ جام جهانی IFSC با حرکت‌های دینامیک (dynos) ضد جاذبه و صعودهای سرعتی زیر پنج ثانیه تعریف می‌شود، اما جذاب‌ترین پیروزی‌هایی که روی دیوار رقم می‌خورند، هیچ ارتباطی به کسب جایگاه روی سکو ندارند. در سراسر پیست بین‌المللی، موجی از سنگ‌نوردان نخبه پس از پشت سر گذاشتن مشکلات پزشکی جدی و تهدیدکننده حرفه‌شان، بازگشت‌های پیروزمندانه‌ای داشته‌اند.

در خط مقدم این روایت، لوچکا راکووچ، متخصص ۲۴ ساله رشته لید (Lead) از اسلوونی قرار دارد. راکووچ که از اوایل نوجوانی یکی از چهره‌های ثابت مسابقات اروپایی بود، در سن ۲۳ سالگی مجبور به یک وقفه ناگهانی و وحشتناک شد؛ زمانی که سرطان تیروئید در او تشخیص داده شد.[1][5]

این تشخیص پس از آزمایش خون روتین برای یک ویروس مشکوک به دست آمد که انحرافات بزرگی را در سطح هورمون‌های او نشان داد. برای ورزشکاری که ۱۵ سال از عمر خود را وقف این رشته کرده بود، این خبر شوکی ویرانگر بود که بلافاصله جاه‌طلبی‌های رقابتی او را متوقف کرد و او را مجبور ساخت تا به طور کامل از دیوار سنگ‌نوردی فاصله بگیرد.[1][6]

راکووچ تحت عمل جراحی تیروئیدکتومی کامل قرار گرفت؛ روشی که کل غده مسئول تنظیم ضربان قلب، فشار خون و دمای بدن را حذف می‌کند. ریکاوری فیزیکی طاقت‌فرسا بود، اما فشار روانی بیماری برای این امید جوان المپیک به همان اندازه چالش‌برانگیز بود.[1]

راکووچ که از مسیر اصلی تخلیه انرژی خود محروم شده بود، با خستگی شدید، اضطراب و احساس انزوا دست و پنجه نرم می‌کرد. او در مصاحبه‌ای احساسی با IFSC اعتراف کرد که واقعیت روزمره تنظیم هورمون و بهبودی سرطان، بار سنگینی بر سلامت روان او وارد کرده بود و اشاره کرد که وقتی مجبور بود از سنگ‌نوردی دور بماند، در واقع احساس بدتری داشت.[1][6]

نقطه عطف در بهبودی او زمانی فرا رسید که با احتیاط به سالن ورزشی بازگشت. راکووچ با شروع تنها یک ساعت حرکت با شدت کم در روز، کشف کرد که عمل فیزیکی سنگ‌نوردی پناهگاهی در برابر تشخیص بیماری‌اش فراهم می‌کند. دیوار نیازمند تمرکز مطلق بود و فضایی نادر را ارائه می‌داد که در آن می‌توانست بیماری‌اش را فراموش کند و دوباره با بدن خود ارتباط برقرار سازد.[6]

آن فرار درمانی به تدریج دوباره به تمرینات نخبه تبدیل شد. راکووچ برخلاف انتظارات، بازگشتی خیره‌کننده به مسابقات جام جهانی داشت و زیر نورهای روشن مرحله مقدماتی لید اینسبروک (Innsbruck) قدم گذاشت. با وجود اضطراب شدید، او در مسیر اول خود موفق شد و در نهایت جایگاه هشتم باورنکردنی را در فینال کسب کرد.[1][6]

بازگشت موفقیت‌آمیز او حس عمیقی از دیدگاه جدید را به تیم ملی اسلوونی تزریق کرده است. لوکا پوتوچار (Luka Potočar)، شریک و رقیب او در جام جهانی، اشاره کرد که انعطاف‌پذیری راکووچ منبع الهام بزرگی برای کل تیم بوده است، زیرا آن‌ها برنامه طاقت‌فرسای مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۲۶ را پشت سر می‌گذارند.[2]

راکووچ خود اذعان دارد که این تجربه سخت، رویکرد او نسبت به ورزش را به طور اساسی تغییر داده است. او اکنون گوش دادن به بدن خود و محافظت از سلامتی بلندمدتش را در اولویت قرار می‌دهد و با انتظارات صفر و لذتی خالص و تازه از فرآیند سنگ‌نوردی، به هر مسابقه نزدیک می‌شود.[2][6]

داستان راکووچ دراماتیک‌ترین است، اما او تنها ورزشکاری نیست که این فصل انعطاف‌پذیری فیزیکی چشمگیری از خود نشان می‌دهد. ماهیت طاقت‌فرسای سنگ‌نوردی ورزشی مدرن – با توالی‌های بولدرینگ پویا و پربرخورد و مسیرهای لید بی‌امان – به طور معمول بدن انسان را تا حد نهایی خود تحت فشار قرار می‌دهد و ورزشکاران را ملزم به مدیریت ریکاوری‌های پیچیده می‌کند.

جولیا شانوردی (Julia Chanourdie)، المپین فرانسوی، نیز تابستان امسال بازگشتی تحسین‌برانگیز به دیوار لید داشته است. شانوردی پس از تحمل یک رگ به رگ شدن شدید مچ پا که شتاب او در اوایل فصل را از بین برد، تحت توانبخشی فشرده قرار گرفت تا قدرت انفجاری پایین‌تنه مورد نیاز برای رقابت‌های سطح بالا را دوباره به دست آورد.[3]

پشتکار شانوردی به سرعت نتیجه داد. او اخیراً مقام سوم جام اروپا در رشته لید را کسب کرد و ثابت کرد که دوری او از دیوار، اجرای تاکتیکی یا استقامت او را تضعیف نکرده است.[3]

در همین حال، الکساندر مگوس (Alexander Megos)، سنگ‌نورد کهنه‌کار آلمانی، در مدیریت آسیب‌های مزمن در حالی که در اوج این ورزش باقی مانده است، یک کلاس درس ارائه داده است. مگوس با یک آسیب‌دیدگی مداوم و آزاردهنده انگشت دست دست و پنجه نرم می‌کند که توانایی او برای گرفتن گیره‌های میکروسکوپی (crimp) را در طول سری مقدماتی اولیه به شدت محدود کرده بود.[4]

مگوس به جای کناره‌گیری، خود را وفق داد. او حجم تمریناتش را تنظیم کرد، از تکنیک‌های تخصصی نوارپیچی استفاده کرد و برای عبور از سری مقدماتی المپیک، به ذخیره عظیم تجربه خود تکیه کرد. مگوس با هوشمندانه‌تر سنگ‌نوردی کردن و پذیرش اینکه در صددرصد آمادگی نیست، با موفقیت بلیط خود را برای بازی‌های پاریس تضمین کرد و همچنان حضوری قدرتمند در رتبه‌بندی جام جهانی ۲۰۲۶ دارد.[4]

بازگشت‌های جمعی راکووچ، شانوردی و مگوس بر تغییر فرهنگی در سنگ‌نوردی حرفه‌ای تأکید می‌کند. فدراسیون‌ها و ورزشکاران به طور فزاینده‌ای توانبخشی پایدار و حمایت از سلامت روان را بر عجله برای کسب امتیازات رتبه‌بندی فوری ترجیح می‌دهند.

همانطور که فصل ۲۰۲۶ به سمت مسابقات قهرمانی جهان در سئول پیش می‌رود، بلندترین تشویق‌های تماشاگران دیگر فقط برای ورزشکارانی نیست که به بالای مسیر بولدر نهایی می‌رسند. این تشویق‌ها برای سنگ‌نوردانی طنین‌انداز می‌شود که راه خود را از تخت بیمارستان به تشک شروع مسابقه باز کردند و ثابت کردند که بزرگترین گره (crux) دوران حرفه‌ای آن‌ها مدت‌ها قبل از بستن طناب صعود، فتح شده بود.