ممنوعیت تاریخ «فروش تا»: مقایسه خرید مواد غذایی تحت استانداردهای جدید کالیفرنیا «بهترین زمان مصرف» در مقابل «مصرف تا»

دوران خیره شدن به کارتن شیر و تعجب از اینکه «فروش تا ۷ جولای» واقعاً به چه معناست، رسماً در بزرگترین بازار مواد غذایی کشور به پایان رسیده است. از این ماه، قانون AB 660 کالیفرنیا به طور کامل اجرایی شده و تاریخ‌های «فروش تا» را که برای مصرف‌کننده روی بسته‌بندی مواد غذایی قابل مشاهده بودند، ممنوع کرده است. این قانون ساده‌سازی گسترده‌ای را در راهروهای فروشگاه‌های مواد غذایی تحمیل می‌کند و دهه‌ها عبارت‌پردازی‌های دلبخواهی را با یک سیستم دو لایه سختگیرانه جایگزین می‌کند که برای تفکیک کیفیت مواد غذایی از ایمنی آن طراحی شده است.[1][3]

برای دهه‌ها، خریداران در یک فضای آشفته با بیش از ۵۰ عبارت تاریخ‌گذاری مختلف، از «لذت ببرید تا» تا «نمایش تا»، سرگردان بودند. این ناهماهنگی فقط آزاردهنده نبود؛ به طرز باورنکردنی گران تمام می‌شد. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) و گروه‌های محیط زیستی تخمین می‌زنند که سردرگمی مصرف‌کنندگان در مورد برچسب‌های تاریخ، باعث حدود ۲۰ درصد از کل ضایعات مواد غذایی خانگی می‌شود، زیرا خریداران به طور معمول مواد غذایی کاملاً سالم را صرفاً به دلیل احتیاط بیش از حد دور می‌ریزند.[3][5][7]

تحت دستور جدید، کالیفرنیا تولیدکنندگان را ملزم می‌کند که از یکی از دو عبارت استاندارد شده استفاده کنند: «بهترین زمان مصرف» برای نشان دادن اوج کیفیت، یا «مصرف تا» برای نشان دادن یک حد ایمنی سخت. تاریخ سنتی «فروش تا»، که در گذشته صرفاً برای چرخش موجودی توسط کارمندان فروشگاه استفاده می‌شد و هرگز به عنوان معیار ایمنی مصرف‌کننده در نظر گرفته نشده بود، اکنون اکیداً از دید عموم ممنوع است.[4][6]

اولین دسته در این چارچوب جدید، استاندارد «بهترین زمان مصرف» است. این برچسب کاملاً مربوط به اوج طعم، بافت و تازگی است. این به صراحت به مصرف‌کنندگان می‌گوید که غذا به محض اینکه ساعت به آن تاریخ برسد، به طور جادویی فاسد یا سمی نمی‌شود. برای خریداران، این استاندارد یک چراغ سبز است تا پس از گذشتن تاریخ چاپ شده، به قضاوت حسی خود – بو، ظاهر و مزه – اعتماد کنند.[2][6]

استدلال موافق استاندارد «بهترین زمان مصرف» ریشه در صرفه‌جویی‌های اقتصادی و محیط زیستی گسترده دارد. داده‌های ReFED نشان می‌دهد که استانداردسازی تاریخ‌های کیفیت، دور ریختن زودهنگام کالاهای با ماندگاری بالا را تا ۳۰ درصد کاهش می‌دهد. با این حال، استدلال مخالف آن این است که هنوز به درجه‌ای از اعتماد به نفس مصرف‌کننده نیاز دارد؛ برخی از خریداران همچنان از ارزیابی یک تکه پنیر کمی قدیمی‌تر یا یک جعبه کراکر باز نشده بدون داشتن یک قانون عددی سختگیرانه برای پیروی، هراس دارند.[7]

دسته دوم استاندارد «مصرف تا» است که به عنوان یک مرز ایمنی سخت عمل می‌کند. این برچسب برای اقلام بسیار فاسدشدنی محفوظ است که مصرف آنها پس از تاریخ مشخص شده، خطر واقعی میکروبیولوژیکی برای سلامتی ایجاد می‌کند. هنگامی که یک خریدار «مصرف تا» را روی بسته‌بندی مرغ خام یا آبمیوه غیرپاستوریزه می‌بیند، به این معنی است که محصول باید دقیقاً تا آن تاریخ مصرف یا منجمد شود و هیچ استثنایی وجود ندارد.[1][6]

استدلال موافق استاندارد «مصرف تا» این است که یک شبکه ایمنی قطعی و مبتنی بر علم برای غذاهای پرخطر فراهم می‌کند. شورای دفاع از منابع طبیعی (NRDC) اشاره می‌کند که تفکیک واضح این تاریخ‌های ایمنی از تاریخ‌های کیفیت، به طور قابل توجهی خطر مسمومیت غذایی تصادفی را کاهش می‌دهد. استدلال مخالف آن این است که این استاندارد مستلزم پایبندی مطلق است؛ مصرف‌کنندگان نمی‌توانند پس از گذشتن تاریخ «مصرف تا»، به «آزمایش بویایی» اعتماد کنند، زیرا باکتری‌هایی که باعث بیماری‌های شدید ناشی از غذا می‌شوند، همیشه بوی بدی تولید نمی‌کنند.[5]

برای فروشگاه‌های مواد غذایی، این انتقال نیازمند یک بازسازی لجستیکی گسترده در پشت صحنه بوده است. بدون تاریخ‌های «فروش تا» که روی برچسب مصرف‌کننده چاپ شده باشد، خرده‌فروشان دیگر نمی‌توانند برای مدیریت چرخش موجودی به یک بررسی بصری سریع تکیه کنند. در عوض، سوپرمارکت‌ها در حال روی آوردن به کدهای QR قابل اسکن و داده‌های بارکد داخلی هستند که به کارمندان اجازه می‌دهد عمر مفید کالا را به صورت دیجیتالی پیگیری کنند بدون اینکه مشتری را گیج کنند.[4]

پیامدهای مالی برای خانوارها قابل توجه است. خانواده آمریکایی به طور متوسط سالانه حدود ۱۵۰۰ دلار مواد غذایی مصرف نشده را دور می‌ریزد که بخش زیادی از آن ناشی از اضطراب برچسب‌ها است. کالیفرنیا با استانداردسازی زبان و حذف معیار مبهم «فروش تا»، قصد دارد مواد غذایی قابل خوردن را در یخچال نگه دارد و از سطل زباله دور کند، که مستقیماً هزینه مؤثر خریدهای هفتگی مواد غذایی را کاهش می‌دهد.[1][5][7]

از آنجایی که کالیفرنیا سهم بسیار بزرگی از بازار مواد غذایی ایالات متحده را تشکیل می‌دهد، تولیدکنندگان مواد غذایی ملی عمدتاً برچسب‌های جدید را در سراسر کشور به کار می‌گیرند، به جای اینکه بسته‌بندی‌های جداگانه و سفارشی برای یک ایالت واحد چاپ کنند. این بدان معناست که ممنوعیت «فروش تا»، در حالی که از نظر فنی یک قانون ایالتی است، عملاً در حال تبدیل شدن به یک استاندارد ملی بالفعل است و نحوه خرید مواد غذایی در کل کشور را تغییر می‌دهد.[2][3][4]

در نهایت، استاندارد «بهترین زمان مصرف» برای خرید اقلام اصلی انبار، کنسروها، پنیرهای سفت و تنقلات مناسب است – اقلامی که تنها پیامد کهنگی آنها، کاهش جزئی در بافت یا طعم است. این استاندارد برای پروتئین‌های خام، گوشت‌های آماده (دلی) یا محصولات غیرپاستوریزه مناسب نیست، جایی که کاهش کیفیت از خطر باکتریایی قابل تشخیص نیست.[6]

برعکس، استاندارد «مصرف تا» برای خرید آن اقلام فاسدشدنی پرخطر با محدودیت‌های میکروبیولوژیکی سخت مناسب است. این استاندارد برای کالاهای با ماندگاری بالا مناسب نیست، جایی که اعمال یک تاریخ ایمنی سختگیرانه منجر به همان نوع ضایعات غیرضروری و زیان مالی می‌شود که این قانون جدید برای حذف آن طراحی شده است.[5][6]