مت هاوزر و کاساندر بوگراند فاتح جایزه ۱۰۰ هزار دلاری فینال سوپرتری جرسی شدند

پردرآمدترین روز در تاریخ ورزش سه‌گانه، آشوبی تمام‌عیار و دو قهرمان بلامنازع را در ساحل جرسی به نمایش گذاشت. مت هاوزر استرالیایی و کاساندر بوگراند فرانسوی، پس از جان به در بردن از فرمت بی‌رحمانه «اندورو» در فینال سری پرو سوپرتری ۲۰۲۶، هر کدام با ۱۰۰ هزار دلار جایزه به خانه رفتند.[6][7]

حساسیت رقابت در سنت هلیه به اوج خود رسیده بود. مجموع جوایز ۸۰۰ هزار دلاری به طور مساوی بین بخش مردان و زنان تقسیم شد تا این رویداد به ثروتمندترین روز در تقویم ۲۰۲۶ تبدیل شود. ورزشکاران با سه دور پیوسته شامل ۳۰۰ متر شنا، ۴ کیلومتر دوچرخه‌سواری و ۱.۶ کیلومتر دویدن مواجه بودند؛ آن هم بدون حتی یک ثانیه استراحت.[6]

قانون بی‌رحمانه حذف ۹۰ ثانیه‌ای نیز فشار را دوچندان کرده بود. هر شرکت‌کننده‌ای که در منطقه تغییر فاز، یک و نیم دقیقه از پیشتاز مسابقه عقب می‌افتاد، بلافاصله از مسیر مسابقه کنار گذاشته می‌شد. در بخش زنان، تنها هفت ورزشکار توانستند خود را به خط پایان برسانند.[7][8]

هاوزر از همان لحظه به صدا درآمدن بوق آغاز در آب‌های ۱۹ درجه سانتی‌گرادی، تسلط خود را به رخ کشید. او در دور اول شنا پیشتاز شد و خیلی زود امتیاز «شورت شوت» (مسیر میان‌بر) را به دست آورد. هاوزر گفت: «امروز از همان ابتدا رقابت داغ بود و می‌دانم که در این فرمت اندورو سوپرتری، همه‌چیز به ماندن در جریان مسابقه بستگی دارد. خیلی خوشحالم که کار را تمام کردم و حس خوبی است که این آخر هفته دوباره اعتماد به نفسم را پس گرفتم.»[1][3]

پشت سر هاوزر، رقابت مردان به هرج‌ومرج کشیده شد. تقابل به شدت مورد انتظار بین الکس یی، قهرمان المپیک، و هیدن وایلد نیوزیلندی، زمانی که زنجیر دوچرخه یی در مرحله دوم پاره شد، رنگ باخت و او را مجبور به کناره‌گیری تلخی کرد. تایلر میسلاوچوک کانادایی نیز پس از برخورد با یک مانع مخروطی در مسیر فنی دوچرخه‌سواری، خیلی زود تصادف کرد و از دور خارج شد.[3][4]

دویدن ۱.۶ کیلومتری پایانی به یک کورس دراماتیک تبدیل شد. هاوزر با جریمه زمانی مواجه شد اما باز هم توانست از گروه پیشی بگیرد. در همین حال، وایلد در منطقه تغییر فاز یک لنگه کفش خود را از دست داد و مجبور شد تمام مسیر پایانی را تنها با یک لنگه جوراب بدود.[1][4]

هاوزر با ثبت زمان ۵۲ دقیقه و ۶ ثانیه از خط پایان گذشت و با اختلاف واضح هفت ثانیه‌ای وایلد را شکست داد. میچ کولکمن هلندی با یک عملکرد خیره‌کننده و با ۱۱ ثانیه اختلاف نسبت به نفر اول، در جایگاه سوم ایستاد.[1][4]

مسابقه زنان روایت خاص خودش را داشت. بوگراند در حالی کاملاً بدون شکست در سال ۲۰۲۶ وارد جرسی شد که هر چهار استارت خود در سری مسابقات قهرمانی سه‌گانه جهان در این فصل را با پیروزی پشت سر گذاشته بود. او با حفظ این رکورد بی‌نقص مسابقات را ترک کرد، اما برای رسیدن به آن مجبور شد حسابی بجنگد.[2][5]

مسیر تنگ و فنی ۴ کیلومتری دوچرخه‌سواری در سنت هلیه پس از باران صبحگاهی بسیار خطرناک شده بود. ایو ویتاکر، ستاره نوظهور بریتانیایی، دو بار زمین خورد؛ یک بار به دلیل سرعت زیاد در میدان و بار دیگر با برخورد به تابلوهای تبلیغاتی پیش از یک پیچ تند.[7][8]

ژن لوهر از لوکزامبورگ، مدافع عنوان قهرمانی سوپرتری، در منطقه تغییر فاز با فاجعه خاص خود روبرو شد. او که نتوانست بند کلاه ایمنی‌اش را باز کند، مجبور شد آن را با خود به مسیر دویدن ببرد. وقتی سعی کرد کلاه را به داخل جعبه وسایلش پرتاب کند، کلاه به بیرون پرید و همین تأخیر پرهزینه باعث شد شانس او برای کسب مدال نقره از بین برود.[5][8]

بوگراند که پس از دوچرخه‌سواری کمی عقب افتاده بود، سرعت دویدن استثنایی خود را به نمایش گذاشت. او به سرعت اختلاف ۱۲ ثانیه‌ای را جبران کرد و با عبور از جورجیا تیلور-براون و جس فولگار بریتانیایی، کنترل مطلق مرحله پایانی را در دست گرفت.[2][5]

بوگراند با زمان ۵۶ دقیقه و ۴۵ ثانیه از خط پایان گذشت و با اختلاف ۱۹ ثانیه‌ای نسبت به تیلور-براون به پیروزی رسید. لوهر نیز پس از بدشانسی با کلاه ایمنی‌اش توانست خود را بازیابی کند و با ۲۷ ثانیه اختلاف نسبت به نفر اول، در جایگاه سوم قرار گیرد.[2][5]

بوگراند در خط پایان گفت: «تصمیم خوبی بود که مسابقه دادم. می‌توانستم همین الان فصلم را تمام کنم چون به هر چیزی که می‌خواستم رسیدم. فصل بسیار خاصی بود.»[8]

فینال جرسی دقیقاً ثابت کرد که چگونه یک جایزه نقدی عظیم، پویایی مسابقه را تغییر می‌دهد. با ۷۵ هزار دلار برای نفر دوم، ۶۰ هزار دلار برای نفر سوم و جوایزی که تا ۱۴ هزار دلار برای نفر دهم ادامه داشت، ورزشکاران با وجود نقص‌های فنی، گم شدن کفش‌ها و پیچ‌های لغزنده جنگیدند تا از ساعت بی‌رحم حذف شدن پیشی بگیرند.[6]