میز مصدومیت هندبال جهانی: سیمیک پس از ۱۰ ماه توانبخشی بازگشت؛ مورشی و تورین در حال ریکاوری تابستانی

فشار فیزیکی هندبال سطح بالا در تابستان امسال به شدت مورد توجه قرار گرفته است، زیرا باشگاه‌ها باید بین جشن گرفتن بازگشت‌های بزرگ از مصدومیت و مدیریت آسیب‌دیدگی‌های جدید ناشی از پایان فصل ۲۶–۲۰۲۵ تعادل برقرار کنند.

نقطه برجسته این تابستان، بازگشت پیروزمندانه نِبوشا سیمیک، دروازه‌بان اِم‌تی ملسونگن است. این ملی‌پوش مونته‌نگرویی پس از تحمل یک مصدومیت فاجعه‌بار زانو در آوریل ۲۰۲۵ – که منجر به پارگی تمام رباط‌ها و هر دو مینیسک شد – یک دوره توانبخشی طاقت‌فرسای ۱۰ ماهه را پشت سر گذاشت.[1]

بازگشت سیمیک تعیین‌کننده بود، زیرا او ملسونگن را برای کسب سهمیه فینال‌های EHF وینامکس ۲۰۲۶ در هامبورگ هدایت کرد. حضور او در دروازه، یک ستون دفاعی حیاتی را برای این تیم بوندس‌لیگای آلمان در حساس‌ترین مقطع سال بازگرداند.[1]

سیمیک با بیان آسودگی عمیق خود از بازگشت نهایی به رقابت‌های پرمخاطره اروپایی، تعریف کرد: «عمل جراحی بیش از دو ساعت طول کشید، شش هفته برای راه رفتن به عصا نیاز داشتم و بیش از ۱۰ ماه از میادین دور بودم.»[1]

در حالی که سیمیک بازگشت خود را جشن می‌گیرد، سایر بازیکنان نخبه پس از شکست‌های شدید اواخر فصل، تازه سفر طولانی توانبخشی خود را آغاز کرده‌اند.

در لیگ قهرمانان هندبال زنان EHF، گابریلا مورشی، دروازه‌بان سی‌اس‌ام بوکورشتی، در جریان مسابقه رده‌بندی ۳/۴ فینال ۴ EHF در بوداپست در ۷ ژوئن دچار مصدومیت زانو شد.[2]

مورشی در حال ارائه عملکردی درخشان مقابل برست برتاین هندبال بود و ۱۰ مهار ثبت کرد تا اینکه در دقیقه ۴۲ مجبور به ترک زمین شد. هم‌تیمی او، اِولینا اریکسون، برای تضمین پیروزی ۳۲ بر ۲۶ وارد عمل شد، اما تابستان مورشی اکنون به طور کامل وقف ریکاوری خواهد شد.[2]

در لیگ اروپایی هندبال مردان EHF، مون‌پلیه هندبال مجبور شده است بدون جک تورین، گلزن اصلی خود، مرحله پسافصل را سپری کند.[3]

این دفاع راست سوئدی در ماه آوریل دچار دررفتگی زانو شد که به طور ناگهانی به کمپین او پایان داد و وی را از تقابل‌های حیاتی مون‌پلیه در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل اچ‌سی واردار ۱۹۶۱ کنار گذاشت.[3]

به طور مشابه، وِسپرم اچ‌سی تأثیر فوری از دست دادن لوکا سیندریک، مدافع میانی خود، را در جریان بازی هیجان‌انگیز یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان EHF ماشاین‌سیکر مقابل فوکسه برلین در اوایل ماه می احساس کرد.[4]

مصدومیت سیندریک در میانه بازی تعادل تاکتیکی را بر هم زد و خاوی پاسکوال، سرمربی تیم، را مجبور کرد تا چرخش بازیکنان خط عقب خود را به هم بریزد؛ در نهایت وسپرم در یک ضربات پنالتی پرتنش شکست خورد.[4]

فراتر از صحنه اروپا، هندبال آسیا از بازگشت یک چهره آشنا استقبال می‌کند. احمد الغزال، ملی‌پوش جوانان بحرین، پس از تقریباً دو فصل دوری به دلیل مشکلات شدید سلامتی، مجوز پزشکی برای بازگشت به زمین را دریافت کرده است.[5]

الغزال که آخرین بار در فصل ۲۴–۲۰۲۳ برای باشگاه توبلی بازی کرد و پیش از آن قهرمانی جوانان آسیا را با بحرین کسب کرده بود، اکنون بازیکن آزاد است و به دنبال باشگاه جدیدی برای رقابت‌های پاییزی می‌گردد.[5]

جدول‌های زمانی متضاد این ورزشکاران، بر علم در حال تحول ورزش در پشت ریکاوری‌های هندبال تأکید می‌کند. مطالعات اخیر منتشر شده در «ژورنال ورزش و تمرین انسانی» تأکید دارند که بازیکنان نخبه هندبال در صورت بازگشت به زمین قبل از دستیابی به تقارن کامل عصبی-عضلانی (Neuromuscular Symmetry)، با خطر ۳۵.۳ درصدی مصدومیت مجدد روبرو هستند.[6]

فیزیوتراپیست‌های ورزشی اکنون به شدت از به تأخیر انداختن بازگشت به بازی تا حداقل ۹ ماه پس از بازسازی‌های بزرگ زانو حمایت می‌کنند. داده‌ها نشان می‌دهد که بازگشت قبل از ۹ ماه، خطر پارگی مجدد رباط صلیبی قدامی (ACL) را تا هفت برابر افزایش می‌دهد – پروتکلی که جدول زمانی موفق ۱۰ ماهه سیمیک آن را تأیید می‌کند.[7]

برای مقابله فعالانه با این روندها، فدراسیون‌ها در حال راه‌اندازی طرح‌های نظارتی جدیدی هستند. در ژوئیه ۲۰۲۶، هندبال المپیک ایرلند یک چارچوب جامع گزارش‌دهی مصدومیت را که توسط اسپورت ایرلند تأمین مالی شده بود، برای ردیابی انواع و فراوانی مصدومیت‌ها در لیگ‌های بزرگسالان خود معرفی کرد.[8]

علاوه بر این، یک مطالعه در ژوئیه ۲۰۲۶ در مجله «دیاگنوستیکس» نشان داد که تا ۳۴.۳ درصد از بازیکنان مرد هندبال رقابتی، تاندینوپاتی کشکک (Patellar Tendinopathy) بدون علامت را در سونوگرافی نشان می‌دهند. محققان از باشگاه‌ها می‌خواهند که از تصویربرداری روتین برای تشخیص آسیب‌های ناشی از استفاده مفرط، قبل از اینکه منجر به از دست دادن زمان بازی شوند، استفاده کنند.[9]

با نزدیک شدن به پیش‌فصل ۲۷–۲۰۲۶، کادر پزشکی در سراسر جهان این ورزشکاران را با دقت زیر نظر خواهند داشت و فوریت رقابت را با سلامت طولانی‌مدت مورد نیاز برای بقا در برابر تقاضاهای فیزیکی طاقت‌فرسای هندبال متعادل می‌کنند.