مک‌نیس و سندرز جدول رده‌بندی جهانی سنگ‌نوردی زنان را پیش از شامونی متحول کردند

سری مسابقات جهانی سنگ‌نوردی ۲۰۲۶ به نقطه عطف اواسط تابستان خود رسیده است و جدول رده‌بندی کلی زنان شاهد یک تغییر نسل هیجان‌انگیز است. در حالی که یانیا گارنبرت، نماد اسلوونیایی، همچنان یک نیروی مسلط باقی مانده است، دو ستاره نوظهور—ارین مک‌نیس از بریتانیای کبیر و آنی سندرز، نوجوان آمریکایی—به شدت در حال بازنویسی جدول امتیازات هستند.[1]

پس از یک رویارویی چشمگیر در مسابقات پراگ در اوایل ژوئن، هر دو سنگ‌نورد به طور قاطع خود را در صدر جدول رده‌بندی ترکیبی بولدرینگ و لید تثبیت کرده‌اند. سندرز در پایتخت چک با اختلاف اندکی پیروز شد و در یک دور نهایی پرتنش که تکامل فنی مسیر زنان را به نمایش گذاشت، مک‌نیس را پشت سر گذاشت.

برای مک‌نیس ۲۰ ساله، فصل ۲۰۲۶ چیزی کمتر از یک کشف نبوده است. این سنگ‌نورد بریتانیایی با تکیه بر شتاب کسب مقام پنجم خود در المپیک ۲۰۲۴ پاریس، در اواخر ماه می مدال طلای تماشایی بولدرینگ را در مادرید به دست آورد.[2]

در آن فینال، مک‌نیس تنها رقیبی بود که با موفقیت هر چهار مسیر بولدرینگ را تاپ کرد و ترکیبی از قدرت و تعادل را به نمایش گذاشت که به امضای او تبدیل شده است. سبک سنگ‌نوردی فیزیکی او، که با کشش بدنی فوق‌العاده و توانایی باز کردن گیره‌های فشاری دشوار مشخص می‌شود، به طور مداوم او را در این سال به دورهای مدال‌آوری رسانده است.[2]

توانایی مک‌نیس در انتقال یکپارچه بین حرکات هماهنگی پویا و مسیرهای ظریف اسلب (دیواره‌های کم‌شیب) او را به یک حریف کابوس‌وار برای کهنه‌کاران تثبیت‌شده تبدیل کرده است. پدیده آمریکایی، سندرز، که در چندین رشته به همان اندازه مرگبار عمل کرده است، پا به پای او پیش می‌رود.

سندرز پیش از پیروزی‌اش در بولدرینگ پراگ، در اوایل فصل در ووجیانگ چین، پیروزی در رشته لید (سرطناب) را نیز کسب کرده بود. این قابلیت تهدید دوگانه دقیقاً همان چیزی است که رده‌بندی فعلی را بسیار جذاب می‌کند.

در قالب مدرن سری مسابقات جهانی سنگ‌نوردی، ورزشکارانی که می‌توانند به طور مداوم در هر دو رشته بولدرینگ و لید به سکو برسند، کسانی هستند که رقابت برای تاج کلی ترکیبی را تعیین می‌کنند. با این حال، گارد قدیمی به آسانی تسلیم نمی‌شود.[1]

گارنبرت همچنان حضوری پررنگ دارد، در حالی که سئو چاهیون از کره جنوبی—که فصل گذشته با ثبات بی‌نظیری بر رده‌بندی لید حاکم بود—در رویدادهای سنگین استقامتی یک مانع جدی باقی می‌ماند. میدان نبرد اکنون برای جام جهانی شامونی که بسیار مورد انتظار است و برای ۱۰ تا ۱۲ جولای برنامه‌ریزی شده، به آلپ فرانسه منتقل می‌شود.[1][3]

رویداد شامونی که به طور سنتی یکی از پرشورترین فضاهای تقویم مسابقات است، ورزشکاران را روی دیواره‌های فنی ۱۵ متری که به طور ویژه ساخته شده‌اند و دارای شیب‌های منفی (اور هنگ) ۳۰ درجه‌ای طاقت‌فرسا هستند، به چالش خواهد کشید.

انتقال از انرژی انفجاری و کوتاه‌مدت بولدرینگ به استقامت طاقت‌فرسا و اسید لاکتیک‌آور لید (سرطناب) اغلب باعث تغییر در رده‌بندی می‌شود. اینکه این دو رقیب جوان چگونه خستگی (پامپ) روی دیواره فرانسوی را مدیریت کنند، احتمالاً تعیین خواهد کرد که چه کسی با پیشتازی وارد اواخر تابستان شود.

اهمیت این رقابت‌ها با تقویم گسترش‌یافته ۲۰۲۶ که شامل ۱۳ مرحله در ۱۰ کشور است و در ماه اکتبر با فینال تاریخی فصل در سانتیاگو، شیلی، به اوج می‌رسد، دوچندان شده است. با گسترش ردپای جهانی این ورزش، فشار برای عملکرد هفتگی هرگز تا این حد بالا نبوده است.[3]

در نهایت، رقابت مک‌نیس و سندرز در حال تزریق انرژی تازه و نشاط‌آوری به این ورزش است. به جای اینکه یک قهرمان تنها با عنوان قهرمانی فاصله بگیرد، طرفداران شاهد یک رقابت واقعی و چند رشته‌ای هستند که مرزهای عملکرد ورزشی را جابجا می‌کند. در حالی که سنگ‌نوردان برای شامونی آماده می‌شوند، رده‌بندی‌ها نشان‌دهنده ورزشی است که در میانه یک جنبش جوان پر جنب و جوش و بسیار رقابتی قرار دارد.[1]