مقیاس ۰ تا ۷ که شدت حوادث و سوانح هسته‌ای را طبقه‌بندی می‌کند

افکار عمومی اغلب هرگونه ناهنجاری در یک تاسیسات هسته‌ای را پیش‌درآمدی بر یک فاجعه می‌پندارند، اما ساختار بین‌المللی طراحی‌شده برای سنجش این رویدادها، انحرافات عملیاتی را به‌طور مشخص از خطرات واقعی رادیولوژیک تفکیک می‌کند. هنگامی که یک شیر فلکه از کار می‌افتد، سیستم نظارتی دچار اختلال می‌شود، یا یک ژنراتور پشتیبان به تعمیرات غیرمنتظره نیاز پیدا می‌کند، پرسش فوری برای افکار عمومی این نیست که آیا تشعشعاتی نشت کرده است یا خیر، بلکه این است که این رویداد در کجای یک سیستم درجه‌بندی بسیار ساختاریافته و لگاریتمی قرار می‌گیرد.

این تمایز از آن جهت حیاتی است که از خلط اصطکاک‌های معمول صنعتی با تهدیدات واقعی زیست‌محیطی جلوگیری می‌کند و به نهادهای نظارتی و رسانه‌ها اجازه می‌دهد تا ریسک را به جای گمانه‌زنی‌های احساسی، با دقتی ریاضی‌گونه مخابره کنند.[6]

این سیستم همان مقیاس بین‌المللی رویدادهای هسته‌ای و رادیولوژیک (INES) است؛ ابزاری استاندارد که در سال ۱۹۹۰ توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) و آژانس انرژی هسته‌ای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD/NEA) توسعه یافت. هدف اصلی آن تبدیل ناهنجاری‌های فنی پیچیده به یک عدد واحد و قابل‌درک برای افکار عمومی و رسانه‌هاست تا از وحشت بی‌مورد و همچنین خوش‌خیالی ناموجه جلوگیری کند.

با ایجاد یک واژگان جهانی برای ایمنی هسته‌ای، ساختار INES تضمین می‌کند که یک رویداد در یک کشور عضو، دقیقاً با همان معیارهایی ارزیابی و گزارش می‌شود که رویدادی در کشوری دیگر، و بدین ترتیب شفافیت جهانی را تقویت می‌کند.[1][2][5]

ساختار INES رویدادها را در یک مقیاس صلب از ۰ تا ۷ طبقه‌بندی کرده و سلسله‌مراتب روشنی از شدت را ارائه می‌دهد. نکته حائز اهمیت این است که این مقیاس یک خط مرزی زبانی و ساختاری دقیقاً در میانه دامنه خود رسم می‌کند تا مسائل محدود محلی را از شرایط اضطراری گسترده‌تر متمایز سازد.

همان‌طور که آژانس حفاظت در برابر تشعشع و ایمنی هسته‌ای استرالیا (ARPANSA) در دستورالعمل‌های نظارتی رسمی خود خاطرنشان می‌کند: «سطوح ۴ تا ۷ با عنوان 'سوانح' و سطوح ۱ تا ۳ با عنوان 'حوادث' نامیده می‌شوند.» این اصطلاح‌شناسی دقیق تضمین می‌کند که واژه «سانحه» منحصراً برای رویدادهایی به کار رود که منجر به نشت قابل‌توجه رادیولوژیک یا آسیب شدید به هسته راکتور می‌شوند، نه برای وقفه‌های جزئی در عملیات.[1][2]

در پایین‌ترین نقطه این ساختار، سطح ۰ قرار دارد که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و مقامات ملی آن را صرفاً یک «انحراف» طبقه‌بندی می‌کنند. این موارد رویدادهایی با اهمیت ایمنی مطلقاً صفر هستند؛ ناهنجاری‌هایی که هیچ ارتباطی با تشعشع یا ایمنی هسته‌ای ندارند، یا موقعیت‌هایی که در آن‌ها تدابیر دفاع در عمق، علی‌رغم یک نقص مکانیکی، دقیقاً همان‌طور که در نظر گرفته شده بود عمل کرده‌اند.

برای نمونه، اگر یک پمپ خنک‌کننده اولیه از کار بیفتد اما سیستم‌های پشتیبان خودکار بلافاصله وارد عمل شده و راکتور را بدون هیچ‌گونه نشت رادیولوژیک به‌طور ایمن خاموش کنند، این رویداد به‌عنوان یک انحراف سطح ۰ ثبت می‌شود. این امر گواهی بر عملکرد صحیح سیستم‌های ایمنی تاسیسات است، نه پیش‌درآمدی بر یک فاجعه.[1][2]

با حرکت به سمت بالای مقیاس، ریاضیات INES به‌طور هدفمند مقیاس بزرگای گشتاوری را که زلزله‌شناسان برای زمین‌لرزه‌ها استفاده می‌کنند، بازتاب می‌دهد. این سیستم اساساً لگاریتمی است و برای فشرده‌سازی تغییرات عظیم در پیامدهای رادیولوژیک به یک عدد واحد و به‌راحتی قابل‌هضم طراحی شده است.

بر اساس مستندات تاریخی ارائه‌شده توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، «شدت یک رویداد به ازای هر سطح افزایش در مقیاس، حدود ده برابر بیشتر می‌شود.» این بدان معناست که یک سانحه سطح ۴ از نظر مفهومی ۱۰۰۰۰ برابر شدیدتر از یک انحراف پایه سطح ۰ است، که نشان می‌دهد این مقیاس یک سیر خطی از ریسک نیست، بلکه یک منحنی نمایی از پیامدهای فزاینده است.[1][5][6]

برای تخصیص یک رتبه‌بندی دقیق، مقامات باید یک رویداد را در سه معیار متمایز و هم‌پوشان ارزیابی کنند: پیامد بر افراد و محیط‌زیست، پیامد بر موانع و کنترل رادیولوژیک، و پیامد بر دفاع در عمق.

رویدادی که محفظه مهار اولیه یک راکتور را نقض می‌کند اما با موفقیت توسط سیستم‌های ثانویه مهار می‌شود، امتیاز بسیار متفاوتی نسبت به رویدادی می‌گیرد که مواد رادیواکتیو را به خارج از تاسیسات نشت می‌دهد. این ارزیابی چندلایه تضمین می‌کند که رتبه‌بندی نهایی INES واقعیت همه‌جانبه رویداد را بازتاب می‌دهد و هم نشت واقعی رادیولوژیک و هم تضعیف پروتکل‌های ایمنی لایه‌بندی‌شده تاسیسات را در نظر می‌گیرد.[1][5]

از آنجا که این مقیاس بر ارزیابی این معیارهای پیچیده و هم‌پوشان متکی است، مسلماً یک سیستم هشدار خودکار نیست. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در دفترچه راهنمای کاربری خود به‌صراحت بیان می‌کند که INES «یک سیستم اطلاع‌رسانی یا گزارش‌دهی برای استفاده در واکنش‌های اضطراری نیست.»

در عوض، رتبه‌بندی‌ها توسط کشورهای عضو به‌صورت داوطلبانه و اغلب مدت‌ها پس از وقوع رویداد تخصیص می‌یابند، که این امر مقیاس را به ابزاری برای ارتباطات پس از رویداد تبدیل می‌کند تا مدیریت بلادرنگ بحران. در طول یک وضعیت اضطراری فعال، مقامات محلی برای صدور دستور تخلیه به خوانش‌های دزیمتری فوری و داده‌های نیروگاه اتکا می‌کنند، در حالی که رتبه‌بندی INES بعداً برای ارائه بستر تاریخی و تطبیقی محاسبه می‌شود.[1][5]

از نظر تاریخی، رده‌های بالای این مقیاس بسیار خلوت هستند که این امر نشان‌دهنده نادر بودن شدید خرابی‌های فاجعه‌بار هسته‌ای است. تاکنون تنها دو رویداد به‌عنوان «سانحه بزرگ» سطح ۷ طبقه‌بندی شده‌اند، که نشان‌دهنده نشت عمده مواد رادیواکتیو با اثرات گسترده بهداشتی و زیست‌محیطی است: فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ در اتحاد جماهیر شوروی و ذوب هسته راکتورهای فوکوشیما دایچی در سال ۲۰۱۱ در ژاپن.

ذوب نسبی هسته در تری مایل آیلند پنسیلوانیا در سال ۱۹۷۹، که منجر به آسیب شدید به هسته اما نشت حداقلی تشعشعات به خارج از سایت شد، در سطح ۵ رتبه‌بندی گردید که تحت این ساختار به‌عنوان سانحه‌ای با پیامدهای گسترده‌تر تعریف می‌شود.[3][5][6]

اگرچه این ساختار در ابتدا در سال ۱۹۸۹ به‌طور خاص برای نیروگاه‌های هسته‌ای تجاری طراحی شد، اما در طول دهه‌ها به‌طور قابل‌توجهی گسترش یافته تا مجموعه بسیار وسیع‌تری از خطرات رادیولوژیک را در بر گیرد.

نسخه ۲۰۰۸ دفترچه راهنمای کاربری INES متدولوژی را بسط داد تا طیف گسترده‌ای از فعالیت‌ها، از جمله پرتونگاری صنعتی، استفاده از منابع تشعشع در بیمارستان‌ها و حمل‌ونقل مواد رادیواکتیو در مرزهای بین‌المللی را پوشش دهد. این گسترش بازتاب‌دهنده این واقعیت است که خطرات رادیولوژیک محدود به گنبدهای عظیم راکتورها نیستند، بلکه در تاسیسات پزشکی، سایت‌های صنعتی و شبکه‌های لجستیکی در سراسر جهان حضور دارند.[2]

این ساختار مدرن‌شده همچنین در مورد گم شدن یا سرقت منابع رادیواکتیو و کشف مواد رادیواکتیو کنترل‌نشده در ضایعات فلزی — که مسئله‌ای به‌طور شگفت‌انگیزی رایج در زنجیره‌های تامین بازیافت جهانی است — کاربرد دارد.

با این حال، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی استفاده از INES را برای رتبه‌بندی رویدادهایی که در آن‌ها بیماران به‌طور عمدی برای درمان پزشکی در معرض تشعشع قرار می‌گیرند، اکیداً ممنوع کرده است، زیرا این دوزها تصمیمات درمانی محاسبه‌شده هستند نه قرارگیری تصادفی در معرض پرتو. علاوه بر این، مقیاس منحصراً برای کاربردهای غیرنظامی در نظر گرفته شده است و نمی‌توان از آن برای ارزیابی یا مقایسه عملکرد کلی ایمنی بین تاسیسات، سازمان‌ها یا کشورهای مستقل مختلف استفاده کرد.[1]

نهادهای نظارتی ملی نقش مهمی در اجرای این استاندارد بین‌المللی در سطح داخلی ایفا می‌کنند. به‌عنوان مثال، اداره فدرال ایمنی مدیریت پسماندهای هسته‌ای آلمان (BASE) از مقیاس INES برای ثبت متمرکز تمامی رویدادهای قابل‌گزارش رخ‌داده در تاسیسات هسته‌ای این کشور استفاده می‌کند، که نشان می‌دهد چگونه نهادهای نظارتی ملی این ساختار جهانی را در پروتکل‌های نظارتی داخلی خود ادغام می‌کنند.

بر اساس توافق‌نامه‌های بین‌المللی حاکم بر این مقیاس، کشورهای عضو موظفند هرگونه رویداد سطح ۲ یا بالاتر INES را مستقیماً به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی گزارش دهند تا اطمینان حاصل شود که افت‌های قابل‌توجه در ایمنی به‌طور جهانی مستند می‌شوند.[4]

علی‌رغم طراحی بسیار ساختاریافته و پذیرش جهانی، این مقیاس با چالش‌های ذاتی در ارتباطات عمومی و ترجمه رسانه‌ای مواجه است. از آنجا که شدت یک فاجعه انسان‌ساخت بیشتر از داده‌های لرزه‌ای عینی یک زمین‌لرزه در معرض تفسیر است، تخصیص یک سطح INES گاهی اوقات می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی از چرخه خبری فوری عقب بماند.

هنگامی که یک تاسیسات دچار ناهنجاری می‌شود، رسانه‌های خبری خواستار رتبه‌بندی فوری شدت آن هستند، اما نهادهای نظارتی برای ارزیابی میزان تضعیف تدابیر دفاع در عمق به زمان نیاز دارند، که این امر خلأ اطلاعاتی ایجاد می‌کند که اغلب با اضطراب عمومی و گزارش‌های گمانه‌زنانه پر می‌شود.[5][6]

علاوه بر این، ماهیت لگاریتمی این مقیاس غالباً توسط عموم مردم به‌درستی درک نمی‌شود و منجر به واکنش‌های نامتناسب به رویدادهای سطح پایین می‌گردد. یک رویداد سطح ۲ ممکن است برای یک فرد عادی که به مقیاس‌های درجه‌بندی ۱ تا ۱۰ عادت دارد نسبتاً بی‌خطر به نظر برسد، اما تحت ساختار INES، این امر نشان‌دهنده تضعیف قابل‌توجه تمهیدات دفاع در عمق است، حتی اگر مطلقاً هیچ تشعشعی از تاسیسات نشت نکرده باشد.

برعکس، افکار عمومی اغلب با شنیدن نام یک ناهنجاری سطح ۱ دچار وحشت می‌شوند و درک نمی‌کنند که این مقیاس به‌طور مشخص برای ثبت و دسته‌بندی این انحرافات جزئی، مدت‌ها پیش از آنکه تهدیدی برای سلامت انسان ایجاد کنند، طراحی شده است.[6]

در شرایطی که بخش انرژی جهانی برای دستیابی به اهداف بلندپروازانه کربن‌زدایی به‌طور فزاینده‌ای به سمت فناوری‌های پیشرفته هسته‌ای و راکتورهای کوچک مدولار (SMR) حرکت می‌کند، ساختار INES همچنان واژگان اصلی برای ایمنی هسته‌ای باقی خواهد ماند.

توانایی این مقیاس در ترجمه دقیق و به‌موقع انحرافات فنی به ارزیابی‌های ریسک عمومی، سطح اعتمادی را که جوامع به زیرساخت‌های هسته‌ای نسل آینده خواهند داشت، تعیین می‌کند. اطمینان از اینکه هم رسانه‌ها و هم افکار عمومی تفاوت میان یک انحراف سطح ۰ و یک سانحه سطح ۴ را درک می‌کنند، برای توسعه پایدار انرژی هسته‌ای بدون کربن در دهه‌های آینده امری ضروری است.[6]