نظرسنجی پیو: اکثریت اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها همزیستی مسالمت‌آمیز را غیرممکن می‌دانند

راهکار دو کشوری برای مناقشه اسرائیل و فلسطین نیازمند آن است که ساکنان هر دو منطقه باور داشته باشند می‌توانند در کنار یکدیگر زندگی کنند. بر اساس نظرسنجی جدید مرکز تحقیقات پیو (Pew Research Center)، این شرط اساسی اکنون از سوی اکثریت هر دو گروه رد می‌شود. تنها ۱۷ درصد از اسرائیلی‌ها و ۲۱ درصد از فلسطینی‌های کرانه باختری و قدس شرقی می‌گویند همزیستی مسالمت‌آمیز امکان‌پذیر است، در حالی که به ترتیب ۵۶ درصد و ۶۸ درصد معتقدند چنین چیزی ممکن نیست.[1][2]

این نظرسنجی که در بهار ۲۰۲۶، در بحبوحه جنگ ایران و نزدیک به سه سال پس از آغاز درگیری اسرائیل و حماس انجام شد، پایین‌ترین نقطه امیدواری را در بیش از یک دهه بررسی‌های پیو نشان می‌دهد. برای اولین بار از زمانی که این مرکز طرح این پرسش را در سال ۲۰۱۳ آغاز کرد، بیش از نیمی از پاسخ‌دهندگان اسرائیلی صراحتاً اعلام کردند که راهکار دو کشوری عملی نیست. سهم اسرائیلی‌هایی که به امکان همزیستی باور دارند، پیش‌تر در سال ۲۰۲۵ به پایین‌ترین سطح خود رسیده بود و امسال نیز تقریباً بدون تغییر باقی ماند.[1][2]

در داخل اسرائیل، دیدگاه‌ها بر اساس بافت جمعیتی به شدت متفاوت است. در میان یهودیان اسرائیلی، ۶۴ درصد می‌گویند راهکار دو کشوری غیرممکن است، در حالی که ۱۶ درصد معتقدند می‌توان به آن دست یافت. اعراب اسرائیلی نرخ عدم پاسخگویی بالایی داشتند و ۴۶ درصد از پاسخ به این سوال امتناع کردند؛ از میان کسانی که پاسخ دادند، ۲۳ درصد گفتند همزیستی امکان‌پذیر است و ۲۶ درصد آن را غیرممکن دانستند. در مجموعِ پاسخ‌دهندگان اسرائیلی، ۲۰ درصد به این سوال پاسخ ندادند که دو برابرِ سهم کسانی است که در سال ۲۰۲۵ از پاسخ دادن خودداری کرده بودند.[2][4]

در کرانه باختری و قدس شرقی نیز بدبینی به همین اندازه ریشه‌دار است. ۶۸ درصد از فلسطینی‌هایی که امکان همزیستی را رد می‌کنند، به ناسازگاری‌های بنیادین، خشونت‌های مداوم و اختلافات بر سر زمینی اشاره می‌کنند که معتقدند قابل تقسیم نیست. پژوهشگران پیو بین ۳۰ مارس تا ۲۸ آوریل ۲۰۲۶ از ۱۰۳۸ فلسطینی در این مناطق نظرسنجی کردند، اما خاطرنشان ساختند که به دلیل شرایط امنیتی جاری، امکان نظرسنجی از ساکنان غزه فراهم نبوده است.[1][2]

هنگامی که از پاسخ‌دهندگان هر دو طرف که صلح را غیرممکن می‌دانند خواسته شد تا دلایل خود را با کلمات خودشان توضیح دهند، آنها به بی‌اعتمادی عمیق و این باور که این دو جمعیت دشمنان ابدی هستند، اشاره کردند. بسیاری از آنها خشونت‌های تاریخی و اخیر را دلیلی بر این دانستند که اختلافاتشان برای حل‌وفصل شدن بیش از حد بزرگ است. افراد هر دو طرف اتفاق نظر دارند که بر سر یک سرزمین واحد می‌جنگند و سیستم‌های اعتقادی رقیبی دارند.[1][4]

در میان اقلیت کوچکی که هنوز راهی رو به جلو می‌بینند، پاسخ‌دهندگان اغلب صلح را یک ضرورت نهایی می‌دانند تا یک احتمال قریب‌الوقوع. یک مرد ۵۷ ساله یهودی اسرائیلی به پژوهشگران گفت: «هیچ‌کدام از دو طرف قرار نیست از اینجا بروند. یادگیری زندگی در کنار هم ضروری است.» یک مرد ۴۳ ساله فلسطینی نیز با ابراز احساسی مشابه گفت: «ما چاره‌ای جز همزیستی و یافتن راه‌حلی دیگر نداریم.»[2]

گروهی دیگر از این اقلیت استدلال کردند که هرگونه توافق نیازمند امتیازات قابل‌توجه و احیای اعتماد است. برخی از پاسخ‌دهندگان اسرائیلی اظهار داشتند که فلسطینی‌ها باید حق موجودیت اسرائیل را بپذیرند و از ادعای مالکیت بر تمام سرزمین دست بردارند. در مقابل، پاسخ‌دهندگان فلسطینی و برخی از اعراب اسرائیلی بر لزوم توقف شهرک‌سازی، پایان دادن به نقض حقوق بشر و خروج اسرائیل از کرانه باختری تاکید کردند.[4]

فراتر از بن‌بست سیاسی، این نظرسنجی چالش‌های روزمره شدیدی را برای فلسطینی‌ها برجسته کرد که هرگونه پیشرفت دیپلماتیک فوری را پیچیده می‌کند. تقریباً تمام پاسخ‌دهندگان در کرانه باختری و قدس شرقی (۹۲ درصد) ایست‌بازرسی‌های اسرائیل را یک مشکل بزرگ برای خانواده‌های خود دانستند. بیکاری بالا، جرم و جنایت و کیفیت آموزش نیز توسط اکثریت بزرگی به عنوان مسائل بحرانی مطرح شد و ۸۵ درصد به کمبود فرصت‌های شغلی اشاره کردند.[1]

بدبینی پیرامون این مناقشه با تغییر نگرش‌ها در خارج از کشور نیز همخوانی دارد. یک نظرسنجی جداگانه پیو که در ماه مه انجام شد، نشان داد که تنها ۱۸ درصد از آمریکایی‌های ۱۸ تا ۲۹ ساله دیدگاه مثبتی نسبت به دولت اسرائیل دارند، در حالی که این رقم در میان افراد ۶۵ ساله و بالاتر ۴۷ درصد است. این تغییرات جمعیتی بین‌المللی لایه دیگری از پیچیدگی را به تلاش‌های دیپلماتیک آینده می‌افزاید؛ تلاش‌هایی که با جمعیت‌های محلی روبرو خواهند شد که تا حد زیادی پیش‌فرض مذاکرات را رها کرده‌اند. با توجه به اینکه اعتماد به پایین‌ترین حد تاریخی خود رسیده است، تمرکز فوری بسیاری از پاسخ‌دهندگان به جای تصور یک راه‌حل سیاسی بلندمدت، بر پایان دادن به خشونت‌های کنونی باقی مانده است.[1][3][6]