پایان پشتیبانی اپل از Rosetta 2 در macOS 27، تکمیل‌کننده گذار به Apple Silicon

تصور رایج در مورد گذار اپل از پردازنده‌های اینتل این بود که تعویض سخت‌افزار، خط پایان ماجراست. اما در واقعیت، این گذار تنها زمانی واقعاً به پایان می‌رسد که پل نرم‌افزاری که اکوسیستم قدیمی را سرپا نگه داشته، برچیده شود. اکنون، آن لحظه در افق است. اپل رسماً به توسعه‌دهندگان اعلام کرده است که macOS 27 آخرین نسخه سیستم‌عامل خواهد بود که شامل Rosetta 2 است؛ لایه ترجمه‌ای که به برنامه‌های قدیمی مبتنی بر اینتل اجازه می‌دهد روی سخت‌افزار مک‌های سری M اجرا شوند.[1][2]

این اطلاعیه، که از طریق به‌روزرسانی دستورالعمل‌های ارسال به Mac App Store منتشر شد، صراحتاً به توسعه‌دهندگان می‌گوید که دیگر نیازی به ارائه باینری‌های Universal یا نسخه‌های سازگار با اینتل از برنامه‌های خود ندارند. در عوض، توسعه‌دهندگان اکنون می‌توانند برنامه‌هایی را ارسال کنند که منحصراً برای Apple Silicon طراحی شده‌اند. در حالی که بازاریابی اپل اغلب این گذارها را به عنوان جهش‌های بی‌دردسر به جلو معرفی می‌کند، واقعیت برای کاربرانی که از نرم‌افزارهای قدیمی استفاده می‌کنند، یک پرتگاه سازگاری قریب‌الوقوع برای برنامه‌هایی است که از سال ۲۰۲۰ به‌روزرسانی نشده‌اند.[3]

با تعیین macOS 27 به عنوان آخرین نسخه دارای Rosetta 2، اپل به کاربران و بخش‌های فناوری اطلاعات سازمانی یک فرصت زمانی مشخص، هرچند با تأخیر، می‌دهد. با فرض حفظ چرخه انتشار سالانه سنتی اپل، macOS 27 در اواخر سال ۲۰۲۷ عرضه خواهد شد، به این معنی که Rosetta 2 احتمالاً از نسخه بعدی، یعنی macOS 28 در سال ۲۰۲۸، حذف خواهد شد.

این جدول زمانی شبیه به طول عمر Rosetta اصلی است که شکاف بین PowerPC و اینتل را پر کرد و سپس در Mac OS X Lion حذف شد.[1]

برای سازندگان نرم‌افزار، این تغییر سیاست تا حد زیادی خبر خوشایندی است. نگهداری یک برنامه Universal به معنای کامپایل و آزمایش کد برای دو مجموعه دستورالعمل کاملاً متفاوت است که حجم برنامه‌ها را افزایش داده و چرخه‌های توسعه را کند می‌کند. با حذف الزامات اینتل، توسعه‌دهندگان می‌توانند منحصراً برای موتورهای عصبی و معماری‌های حافظه یکپارچه منحصر به فرد Apple Silicon بهینه‌سازی کنند، نه اینکه نرم‌افزاری با کمترین مخرج مشترک بسازند.[2]

با این حال، بخش سازمانی با واقعیتی پیچیده‌تر روبرو است. بسیاری از کسب‌وکارها به ابزارهای داخلی سفارشی، افزونه‌های تخصصی یا درایورهای جانبی قدیمی متکی هستند که هرگز برای معماری ARM بازنویسی نشده‌اند. برای این کاربران، حذف نهایی Rosetta 2 به این معنی است که ارتقاء به نسخه‌های آتی macOS فوراً جریان‌های کاری حیاتی را مختل خواهد کرد، مگر اینکه آن ابزارهای قدیمی جایگزین یا مجازی‌سازی شوند.[4]

اپل فروش مک‌های مبتنی بر اینتل را به طور کامل در سال ۲۰۲۳ با معرفی مک پرو دارای M2 Ultra متوقف کرد. از منظر سخت‌افزاری، دوران اینتل به تاریخ پیوسته است. با این حال، پایداری Rosetta 2 به کاربران اجازه داده بود که تا حد زیادی تغییر معماری را نادیده بگیرند. تصمیم اپل برای کشیدن نهایی دوشاخه، اکوسیستم را مجبور می‌کند تا به طور کامل به پارادایم سری M متعهد شود و شبکه ایمنی‌ای را که گذار اولیه سال ۲۰۲۰ را بسیار موفق کرده بود، از بین ببرد.[3]

در حالی که اپل این اقدام را به عنوان یک تکامل طبیعی که توسعه‌دهندگان را قادر به ساخت برنامه‌های سریع‌تر می‌کند، معرفی می‌کند، این کار یک هدف تجاری استراتژیک را نیز دنبال می‌کند. اجبار به منسوخ شدن برنامه‌های اینتل، به آرامی باقی‌مانده کاربران مک‌های اینتل را به سمت خرید سخت‌افزار جدید سوق می‌دهد، در حالی که همزمان بار نگهداری نرم‌افزاری خود اپل را کاهش می‌دهد. این یک حرکت حساب‌شده برای خانه‌تکانی است، پیش از آنکه بدهی فنی قدیمی بیش از حد طاقت‌فرسا شود.[2]

به کاربران توصیه می‌شود که کتابخانه‌های نرم‌افزاری فعلی خود را با استفاده از ابزار داخلی System Information در macOS بررسی کنند تا مشخص شود کدام برنامه‌ها هنوز از طریق Rosetta اجرا می‌شوند. با نزدیک شدن به انتشار macOS 27، فشار بر توسعه‌دهندگان مستقل افزایش خواهد یافت تا یا برنامه‌های قدیمی خود را به صورت بومی بازنویسی کنند یا آنها را به طور کامل رها سازند، و کاربران را مجبور کنند پیش از ناپدید شدن دائمی لایه ترجمه، جایگزین‌های مدرن پیدا کنند.[1][4]