پیشنهاد ۶ میلیارد دلاری آنتروپیک برای خرید دکارت؛ شرط‌بندی روی بهینه‌سازی محاسبات هوش مصنوعی

وقتی یک آزمایشگاه پیشرو در زمینه هوش مصنوعی ۶ میلیارد دلار برای خرید یک استارتاپ سه‌ساله هزینه می‌کند، فرض اولیه این است که آن‌ها در حال خرید یک مدل جدید جذاب یا یک برنامه کاربردی برای مصرف‌کننده هستند. اما مذاکرات پیشرفته آنتروپیک برای خرید استارتاپ اسرائیلی «دکارت» دقیقاً با این مبلغ، در مورد اضافه کردن یک چت‌بات جدید به فهرست محصولاتش نیست. در عوض، سازنده مدل «کلود» در حال خرید زیرساخت‌های لازم برای پایداری مالی مدل‌های موجود خود است. این خرید پیشنهادی، که بزرگترین در تاریخ آنتروپیک خواهد بود، دارایی اصلی دکارت را هدف قرار داده است: یک پشته بهینه‌سازی یکپارچه عمودی که برای سریع‌تر و ارزان‌تر کردن آموزش و استنتاج هوش مصنوعی طراحی شده است.[1][5]

قیمت ۶ میلیارد دلاری نشان‌دهنده ۵۰ درصد افزایش نسبت به ارزش‌گذاری ۴ میلیارد دلاری دکارت تنها سه ماه پیش است، زمانی که این شرکت ۳۰۰ میلیون دلار در دور تأمینی با حمایت «ان‌ویدیا» (Nvidia) و «رادیکال ونچرز» (Radical Ventures) جذب کرد. در صورت نهایی شدن، تیم مهندسی دکارت در سازمان استنتاج و عملکرد آنتروپیک ادغام خواهد شد. این اقدام تهاجمی در حالی صورت می‌گیرد که آنتروپیک ظاهراً برای عرضه اولیه عمومی (IPO) آماده می‌شود و با هزینه‌های زیرساختی سنگینی روبرو است که برای پاسخگویی به تقاضای فزاینده سازمانی برای مدل‌های کلود خود لازم است.[1][2][3][5]

مکانیسم‌های این معامله بر واقعیتی در حال تغییر در بخش هوش مصنوعی تأکید دارند: گلوگاه اصلی دیگر صرفاً پیشرفت‌های الگوریتمی نیست، بلکه بهره‌وری سخت‌افزار است. محصول اصلی دکارت، «پشته بهینه‌سازی دکارت» (DOS)، در پایین‌ترین سطوح معماری محاسباتی عمل می‌کند تا «بهره‌وری عملیات ممیز شناور مدل» (MFU) را بهبود بخشد. MFU میزان استفاده واقعی از قدرت محاسباتی نظری یک تراشه در طول یک بار کاری هوش مصنوعی را اندازه‌گیری می‌کند. نرم‌افزار دکارت با بهینه‌سازی مدیریت حافظه، کامپایلرها و هسته‌ها، به توسعه‌دهندگان هوش مصنوعی اجازه می‌دهد تا حداکثر عملکرد را از سخت‌افزارهای موجود در تراشه‌های «ان‌ویدیا جی‌پی‌یو» (Nvidia GPUs)، «گوگل تی‌پی‌یو» (Google TPUs) و «آمازون ترینیوم» (Amazon Trainium) استخراج کنند.[1][6]

«ویجای جاناپا ردی»، استاد مهندسی هاروارد، خاطرنشان کرد: «اگر بتوانید MFU را از حدود ۲۵٪ به ۵۰٪ افزایش دهید، این امر به طور مؤثری ظرفیت محاسباتی قابل استفاده ناوگان موجود را دو برابر می‌کند، بدون نیاز به اضافه کردن تراشه‌های بیشتر یا مصرف برق بیشتر.» در مقیاس گیگاواتی که آنتروپیک در آن فعالیت می‌کند، این کارایی مستقیماً به میلیاردها دلار ظرفیت آزاد شده و هزینه‌های سرمایه‌ای به تعویق افتاده تبدیل می‌شود. برای شرکتی که به شدت برای تأمین خوشه‌های محاسباتی هزینه می‌کند، دستیابی به فناوری‌ای که باعث می‌شود آن خوشه‌ها دو برابر کارآمدتر عمل کنند، یک محاسبه ریاضی دقیق است.[1][5]

فراتر از بهینه‌سازی محاسباتی خام، این خرید همچنین به آنتروپیک جای پایی در زمینه نوظهور «مدل‌های جهانی» (world models) می‌دهد. اگرچه دکارت اساساً یک شرکت زیرساختی است، اما قابلیت‌های بهینه‌سازی خود را از طریق مدل‌های ویدیویی مولد مانند «اواسیس» (Oasis) و «لوسی» (Lucy) به صورت عمومی نمایش داده است. این مدل‌ها قادرند فیدهای ویدیویی زنده را تغییر دهند و محیط‌های فیزیکی تعاملی را در زمان واقعی با تأخیر کمتر از ۳۵ میلی‌ثانیه شبیه‌سازی کنند. در حالی که کلود در حال حاضر در تولید متن و کد برتری دارد، ادغام معماری ویدیوی بلادرنگ دکارت می‌تواند تلاش آنتروپیک برای ورود به هوش مصنوعی چندوجهی و عوامل خودمختاری که با محیط‌های بصری پویا تعامل دارند را تسریع بخشد.[5][6][7]

این مذاکرات همچنین بر تشدید رقابت تسلیحاتی برای جذب استعدادهای زیرساخت هوش مصنوعی تأکید دارد. دکارت در اواخر سال ۲۰۲۳ توسط «دین لایترزدورف» (Dean Leitersdorf) و «موشه شالِو» (Moshe Shalev) تأسیس شد؛ افرادی که در واحد اطلاعات نظامی نخبه ۸۲۰۰ اسرائیل با یکدیگر آشنا شدند. این استارتاپ به سرعت توجه بازیگران اصلی فناوری را به خود جلب کرد، با گزارش‌هایی که نشان می‌دهد «ان‌ویدیا» و «اسپیس‌ایکس» (SpaceX) هر دو پیش از آنتروپیک به دنبال خرید این شرکت بودند. آنتروپیک با تضمین خرید دکارت، نه تنها فناوری بهینه‌سازی حیاتی را به دست می‌آورد، بلکه اولین مرکز بزرگ تحقیق و توسعه خود را در اسرائیل تأسیس می‌کند و به یکی از متراکم‌ترین اکوسیستم‌های استعداد هوش مصنوعی در جهان دسترسی پیدا می‌کند.[3][4][5]

اگرچه این معامله هنوز در مراحل مقدماتی است و ممکن است به هم بخورد، اما نشان‌دهنده بلوغ در نحوه تخصیص سرمایه توسط آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی پیشرو است. شرکت‌ها به جای اینکه صرفاً به دنبال نسل بعدی مدل‌های عظیم باشند، به طور فزاینده‌ای در لایه نرم‌افزاری حیاتی اما غیرجذاب سرمایه‌گذاری می‌کنند که عملیاتی کردن آن مدل‌ها را در مقیاس بزرگ از نظر اقتصادی امکان‌پذیر می‌سازد. برای آنتروپیک، شرط‌بندی ۶ میلیارد دلاری روی کارایی، نشانگر واضحی است که فاز بعدی رونق هوش مصنوعی به همان اندازه که توسط هوش خام تعریف می‌شود، توسط حاشیه سود و اقتصاد محاسباتی نیز تعریف خواهد شد.[1][2][5]

زمان‌بندی این خرید با استراتژی کلی شرکت آنتروپیک همسو است، زیرا ظاهراً به سمت بازارهای عمومی حرکت می‌کند. آنتروپیک که اوایل سال جاری به طور محرمانه پرونده ثبت S-1 را به کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده ارائه کرده است، تحت فشار است تا یک مدل کسب‌وکار پایدار را نشان دهد. آنتروپیک با آوردن پشته بهینه‌سازی دکارت به داخل شرکت، می‌تواند یک نقشه راه روشن برای کاهش وابستگی خود به ارتقاء سخت‌افزاری گران‌قیمت و بهبود اقتصاد واحد هر فراخوانی API به کلود را به سرمایه‌گذاران عمومی آینده ارائه دهد.[1][2]