رده‌بندی قدرت در لیگ قهرمانان: پاری‌سن‌ژرمن و بایرن مونیخ در پایان روز اول خط و نشان کشیدند

مسیر رسیدن به مادرید رسماً باز شده و غول‌های اروپا از همین حالا ضربات سنگین خود را حواله می‌کنند. مرحله لیگی و ۳۶ تیمی لیگ قهرمانان اروپای ۲۰۲۶-۲۷ در این هفته کلید خورد و بازی‌های افتتاحیه هیچ جای شکی باقی نگذاشت که چه کسانی استانداردهای این فصل را تعیین می‌کنند.

در صدر رده‌بندی قدرت، پاری‌سن‌ژرمنِ لوئیس انریکه نه تنها از عنوان قهرمانی خود دفاع می‌کند، بلکه تشنه خلق یک امپراتوری بلامنازع است. پس از پیروزی در ضربات پنالتی مقابل آرسنال در فینال می ۲۰۲۶ در بوداپست، مدافع دو عنوان قهرمانی پیاپی، کارزار خود برای کسب سومین جام متوالی را با درهم‌کوبیدن ۶-۱ اسلوان براتیسلاوا در پارک دو پرنس آغاز کرد.[1][4]

عمق خط حمله پی‌اس‌جی حتی با استانداردهای بلندپروازانه خودشان هم ترسناک به نظر می‌رسد. فران تورس که در تابستان برای تقویت این خط حمله مرگبار به تیم اضافه شد، ورودش را با یک هت‌تریک بی‌نقص مقابل قهرمان اسلواکی اعلام کرد. عثمان دمبله نیز دو گل به ثمر رساند و فابیان رویز در دقیقه ۸۷ جشنواره گل را تکمیل کرد.

حجم عظیم موقعیت‌های خلق‌شده توسط خط میانی پاریسی‌ها، تیم میهمان را کاملاً فلج کرده بود. یایا توره، سرمربی اسلوان پس از بازی اعتراف کرد: «این بالاترین سطحی است که می‌توانید تصور کنید. پاریس بهترین تیم جهان را در اختیار دارد. بازیکنان من تلاش کردند و هر کاری از دستشان برمی‌آمد انجام دادند، اما کار بسیار دشواری بود.»[1][4][7]

اگر پی‌اس‌جی معیار و استاندارد را تعیین کرده باشد، بایرن مونیخِ وینسنت کمپانی نیز قدم به قدم با همان شدت پیش می‌رود. غول‌های بوندس‌لیگا پس از پیروزی بی‌رحمانه ۵-۰ مقابل تیم نروژی بودو/گلیمت در آلیانتس آرنا، با اقتدار در رده دوم رده‌بندی قدرت جای گرفته‌اند. مایکل اولیسه با تداوم فرم درخشان خود، در نیمه دوم دو بار گلزنی کرد و جمال موسیالا، هری کین و آلفونسو دیویس نیز در یک نمایش تهاجمی بی‌امان، دروازه حریف را باز کردند.[6]

عملکرد بایرن یک کلاس درس تمام‌عیار از حفظ فشار مداوم بود. آن‌ها با ۶۶ درصد مالکیت توپ و خلق ۲.۶۱ امید گل (xG)، بودو/گلیمت را کاملاً خفه کردند و میهمان را به امید گل ناچیز ۰.۳۰ محدود ساختند. با حضور کین و اولیسه در اوج آمادگی، بایرن کاملاً آماده به نظر می‌رسد تا انتقام حذف تلخ در نیمه‌نهایی فصل گذشته را بگیرد و برای فتح قله اروپا با پی‌اس‌جی سرشاخ شود.[1]

درست پشت سر این دو تیم برتر، آرسنالِ میکل آرتتا قرار دارد؛ تیمی که با خاطره تلخ شکست در فینال ماه می شعله‌ور شده است. توپچی‌ها در روز نخست احتمالاً سخت‌ترین آزمون را در میان تیم‌های الیت داشتند و برای رویارویی با ناپولی به استادیوم دیگو آرماندو مارادونا سفر کردند. در یک نبرد محتاطانه و به شدت تاکتیکی، آرسنال بلوغ دفاعی لازم برای عبور از مرحله جدید لیگی را به نمایش گذاشت و یک پیروزی حیاتی ۱-۰ در خارج از خانه به دست آورد.[2][6]

لحظه سرنوشت‌ساز در دقیقه ۷۵ فرا رسید؛ زمانی که مارتین اودگارد، کاپیتان آرسنال، با یک شلیک زمینی با پای چپ، توپ را از میان مدافعان ناپولی عبور داد. ثبت کلین‌شیت، گواهی بر قدرت زوج دفاع میانی یعنی ویلیام سالیبا و گابریل بود که خط حمله ناپولی را خنثی کردند؛ حمله‌ای که البته الکس مرت (دروازه‌بان) و آلیسون سانتوس (مهاجم) را به دلیل مصدومیت در نیمه اول از دست داده بود. عمق بی‌نظیر ترکیب و استحکام دفاعی آرسنال، آن‌ها را به عنوان یکی از سه مدعی اصلی قهرمانی تثبیت می‌کند.[5][6]

در رده‌های پایین‌تر، غول‌های سنتی اسپانیا نیز پیروزی‌های هفته اول خود را دشت کردند، هرچند با سبک‌هایی متفاوت. بارسلونا پس از پیروزی قاطع ۵-۱ مقابل فاینورد، با درخشش و دبل رافینیا و گل‌های لامین یامال و کریم آدیمی، در رده چهارم ایستاده است. در همین حال، رئال مادریدِ ژوزه مورینیو که در حال حاضر در رده پنجم قرار دارد، برای کسب پیروزی ۲-۱ مقابل اینترمیلان در سانتیاگو برنابئو حسابی عرق ریخت.[1][6]

پیروزی مادرید بر پایه گل‌های زودهنگام کیلیان امباپه و فدریکو والورده رقم خورد، اما پس از آنکه کارلوس آگوستو یکی از گل‌ها را برای قهرمان ایتالیا جبران کرد، آن‌ها مجبور شدند در دقایق پایانی با چنگ و دندان از نتیجه دفاع کنند. با وجود تردیدهایی که درباره تعادل خط میانی آن‌ها زیر نظر مورینیو وجود دارد، نبوغ فردی و خالص امباپه، وینیسیوس جونیور و جود بلینگام تضمین می‌کند که آن‌ها همچنان یک تهدید مرگبار باقی بمانند که قادر به درهم‌شکستن هر خط دفاعی در اروپا هستند.[3]

آخرین تیم در این سطح برتر، منچسترسیتیِ انزو مارسکا است که با دبل ارلینگ هالند در نیمه دوم، پورتو را به راحتی با نتیجه ۲-۰ از پیش رو برداشت. با توجه به فرمت جدید که تیم‌ها را ملزم می‌کند برای دور زدن مرحله پلی‌آف حذفی در جمع هشت تیم برتر قرار بگیرند، این پیروزی‌های زودهنگام فضای تنفس حیاتی را فراهم می‌کنند. ضریب خطا به مویی بند است و جدول ۳۶ تیمی با آغاز روز دوم مسابقات در اواسط اکتبر، فشرده‌تر از قبل خواهد شد.[1][2][6]